ΣΠΕΣΙΑΛ ΟΛΥΜΠΙΚΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΥΝΙ ΠΟΥ ΣΑΣ ΓΛΙΣΤΡΑΓΕ

Οταν θέλω να υποβάλω τον εαυτό μου σε μαρτύριο, σαν τον μαλάκα, αποτυχημένο θρήσκο αλμπίνο στο βιβλίο του Νταν Μπράουν, που ήταν και παπαριά καμαρωτή, κάνω δύο πράγματα: ή βάζω νέφτι στην ψωλή μου, αφού την έχω ραντίσει με καυτό νερό, και μετά την πατάω στην τοστιέρα ή κάθομαι και βλέπω τηλεόραση. Προχθές έκανα το δεύτερο γιατί είχα ξωμείνει από νέφτι και χάλασε και η τοστιέρα.

Κανονικά, όμως, με ζάπινγκ και τέτοια, όπως παλιά, που έβλεπα κανονικά χαζοκούτι, μέχρι που ανακάλυψα τον Τζορτζ Κάρλιν στο Ιντερνετ, το PRO Evolution, το πόκερ και το double paradiddle και τα ξέγραψα όλα.

Και ξαφνικά, εκεί που έβλεπα, σκάει μια διαφήμιση, στην οποία μάλιστα έπαιρναν μέρος διάφοροι τσελέμπριτις, εκ των οποίων έναν θυμάμαι, διότι τον εκτιμώ και ως περφόρμερ και ως μουσικό, τον Ζουγανέλη. Η διαφήμιση αφορούσε τα Σπέσιαλ Ολύμπικς. Ή αλλιώς, για να θέσω το πράγμα στην πραγματική βάση του, αγώνες μεταξύ σακάτηδων, ανάπηρων και ανθρώπων με ειδικές ανάγκες, όπως τους έχουμε βαφτίσει, τους οποίους διοργανώνουμε εμείς οι «υγιείς», για να τους βλέπουμε και να χαιρόμαστε που δεν είμαστε κι εμείς έτσι, που έχουμε και τα δύο πόδια στη θέση τους και που ο εγκέφαλός μας έχει το κανονικό μέγεθος και κανένα σύνδρομο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιοι δεν είμαστε μαλάκες ή και πιο καθυστερημένοι από αυτούς. Είναι κάτι σαν τους μικρομεσαίους και τους φτωχούς, που οι δεύτεροι υπάρχουν για να τους βλέπουν οι πρώτοι και να χέζονται πάνω τους, ώστε να συνεχίζει να υπάρχει η άρχουσα τάξη.

Τι έγινε, φίλε, σοκαρίστηκες; Σίγουρα θα λες τώρα «γαμώ το σπίτι του Διπρόσωπου, που δεν έχει ψυχή, καρδιά και γράφει τέτοιες μαλακίες από την ασφάλεια του υπολογιστή του για τους καημένους τους ανάπηρους. Αμα τον είχα μπροστά μου θα του έβγαζα τα μάτια και θα του γαμούσα τις κόγχες».

Λοιπόν, πρώτον, θα μου έκλανες τ' αρχίδια, δεύτερον, διάβασε μέχρι το τέλος για να πάρεις χαμπάρι ότι τους υποστηρίζω με αυτά που λέω.

Και συνεχίζω...

Σόρι, ρε παιδιά, αλλά μόνο εγώ το βλέπω; Σπεσιάλ Ολύμπικς; ΣΠΕΣΙΑΛ-FUCKING-ΟΛΥΜΠΙΚΣ;;;

Ποιος διεστραμμένος νους κάθισε και σκέφτηκε: «Χμμμ, αυτοί οι άνθρωποι είναι οι κατατρεγμένοι της ζωής, αυτοί που η μοίρα τούς τα έχει πάρει όλα, πολλές φορές πριν καν γεννηθούν, από την κοιλιά της μάνας τους. Μιλάμε για τυφλούς, κουλούς, κουτσούς, ανθρώπους με νοητική ή οποιαδήποτε άλλη υστέρηση, σύνδρομα Ντάουν και δεν συμμαζεύεται. Πώς θα γίνει να τους γαμήσω το ήδη γαμημένο Σύμπαν περισσότερο; Πώς θα γίνει να τους ξεφτιλίσω πιο πολύ κι απ' όσο ξεφτίλισε κάποτε ο Μπέρκγκαμπ τον Νταμπίζα; Το βρήκα, μαλάκα μου! Θα τους βάλω να αγωνιστούν σε αθλήματα στα οποία αγωνίζονται οι άλλοι, οι "κανονικοί" άνθρωποι, που θα τους βλέπουν από την εξέδρα και θα χαίρονται, και για να δικαιολογήσω την κλαπαρχιδιά μου, η οποία σκοπό έχει μόνο το να βγάλω έξτρα ΧΡΗΜΑ επειδή τελείωσαν οι κανονικοί Ολύμπικς, θα πω ότι όλοι αυτοί με αυτό που κάνουν είναι ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ! Ναι, μαλάκα μου! ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!! Γαμάτη ατάκα. Και θα επιβραβεύω τον πρώτο, ενώ όλοι οι άλλοι, εκτός από τον σταυρό που κουβαλάνε λόγω της αναπηρίας τους, θα έχουν να αντιμετωπίσουν και αυτό το γαμημένο, ασύγκριτο συναίσθημα του ηττημένου. Ηττημένος στη ζωή, αναγκασμένος να ζεις με ένα απίστευτο βάρος, αλλά ηττημένος και στους αγωνιστικούς χώρους πλέον! Και με τις κάμερες πάνω σου! ΟΥΑΟΥ!»;

Σίριουσλι τώρα. Εχετε ποτέ πάρει μέρος σε αγώνες; Σε οποιουσδήποτε αγώνες, αλλά να είναι επίσημη διοργάνωση, με κόσμο και τέτοια. Σκάκι, ποδόσφαιρο, τζούντο, μπάσκετ, οτιδήποτε. Επειδή εγώ έχω πάρει και επειδή κάποιες φορές έχω χάσει, έχω να σας πω ένα πράγμα. Κάθε φορά που έχανα ήθελα να ανοίξει η γης και να με καταπιεί, δεν μιλιόμουνα για πέντε μέρες, ήμουνα σε φάση βαριάς κατάθλας και έτσι και με κέρναγες κάνα Prozac (στην Ελλάδα λέγεται Ladose) ή κάνα Effexor, όχι μόνο θα το έτρωγα, αλλά θα το έβραζα σε κουταλάκι και θα το σούταρα στη φλέβα που έχω στα μηνίγγια με εικοσάρα σύριγγα. Και θεωρούμαι εν γένει ψυχικά και σωματικά υγιής, έτσι; Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από αυτό που νιώθεις όταν χάνεις. Ή μάλλον... υπάρχει.

ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΒΓΗΚΕΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΝΑΠΗΡΟΥΣ! Και μάλιστα οι κάμερες όλου του κόσμου είναι στραμμένες πάνω σου. Συγγνώμη που θα το εκφράσω έτσι, αλλά πρέπει να είναι τραγικό να νιώθεις ότι είσαι ο loser ανάμεσα στους «losers» (δώστε λίγη βάση στα εισαγωγικά πριν αρχίσετε να εκτοξεύετε μαλακίες) της ζωής, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα που ζουν οι ηττημένοι σε τέτοιους αγώνες, believe me.

Αυτούς τους ανθρώπους δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να τους βάζουμε να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον, κύριοι. Θες, κυρ μαλάκα που διοργανώνεις τα Σπέσιαλ Ολύμπικς, να τους βοηθήσεις; Βοήθα την οικογένειά τους, βοήθα τη μάνα αυτού που έχει σύνδρομο Ντάουν και χέζεται πάνω του ενώ είναι σαράντα χρονών, την ώρα που έχει σεξουαλικές ορμές και δύναμη κανονικού άνδρα και έχει προσπαθήσει να τη γαμήσει κιόλας. Δώσε οικονομική ανάσα στον πατέρα του εκ γενετής τυφλού ή αγόρασέ του ένα Λαμπραντόρ Ριτρίβερ και εκπαίδευσέ το κιόλας ώστε να τον οδηγεί. Αγόρασε τα πιο ακριβά πρόσθετα μέλη σε έναν που έχασε και τα δύο του πόδια ή που γεννήθηκε χωρίς, και όχι μόνο στον πρωταθλητή των Σπέσιαλ, που τα θέλει για να τρέχει πιο γρήγορα από τους άλλους κουτσούς. Ολοι τα έχουν ανάγκη το ίδιο.

Τέλος πάντων, αν θες να νιώσουν καλύτερα, βάλε τους να κάνουν κάτι δημιουργικό, να μάθουν μουσική για να κάνουν μια συναυλία και να χειροκροτηθούν, να βάψουν ή να ζωγραφίσουν ένα κτίριο, να φτιάξουν κάτι και με την ολοκλήρωσή του ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ να νιώσουν το αίσθημα της πληρότητας, που τόσο τους λείπει.

Σταμάτα να βάζεις ανάπηρους να τρέχουν με τα καρότσια για το ποιος θα βγει πρώτος. Σταμάτα να βάζεις καθυστερημένα παιδιά να παίζουν μπάσκετ ή οτιδήποτε. Σταμάτα να βάζεις τυφλούς να παίζουν μπάλα με κουδούνι μέσα. Και μη μου πεις ότι αυτοί από μόνοι τους θέλουν να αγωνιστούν και ότι είναι δική τους επιθυμία. Γιατί εσύ κάνεις την πρόταση και αυτοί λένε «ναι», ενθουσιασμένοι. Και πώς αλλιώς να κάνουν, άλλωστε, όταν η ζωή τους είναι ένα ατελείωτο βάσανο και τους προσφέρεις μια διέξοδο χαράς, η οποία καταλήγει να είναι χαρά μόνο γι' αυτόν που επικρατεί και βγαίνει πρώτος και ατελείωτη λύπη για όλους τους άλλους; Πώς αλλιώς να κάνουν όταν όλοι τούς βλέπουν σαν παιδιά ενός κατώτερου θεού; Να αρνηθούν; Θέλουν να ξεχωρίσουν και αυτό είναι απόλυτα λογικό, αλλά μην το εκμεταλλεύεσαι, ρε μουνόπανο του ελέους. Το θέμα δεν είναι η αποδοχή εκ μέρους τους της γαμημένης πρότασής σου, αλλά η ίδια η πρόταση!

ΠΡΟΣΟΧΗ, επειδή είμαι σίγουρος ότι θα ακουστεί κι αυτή η άποψη. Αν γουστάρουν να το κάνουν μόνοι τους, άσ' τους να παίξουν και να το διασκεδάσουν, άσ' τους να νιώσουν τη χαρά του παιχνιδιού και στο τέλος να γίνουν μια παρέα. Εχει τεράστια διαφορά το ένα από το άλλο. Δεν είναι το ίδιο ένα παιχνίδι μεταξύ φίλων σε σχέση με μια διοργάνωση με μάρκετινγκ και χορηγούς. Μη δίνεις δημοσιότητα, προβολή και φράγκα στον πρώτο σε κάθε άθλημα και τ' αρχίδια σου στους χαμένους, γιατί θα έρθω εκεί που βρίσκεσαι, θα αφήσω ανάπηρα τα παιδιά σου, μετά θα τα πετάξω στη θάλασσα και θα δώσω κουλούρι μόνο σε όποιο βγει πρώτο απέναντι, γαμημένε μπάσταρδε. 

Οντας ντράμερ, δηλαδή κάποιος που χρειάζεται και τα τέσσερα μέλη του για να δημιουργήσει, και μόνο στη σκέψη ότι μένω ανάπηρος παραλύω, τρομοκρατούμαι, μου κόβεται η ανάσα. Σκέφτομαι πώς θα ήταν η ζωή αν πάθαινα ένα ατύχημα και αναγκαζόμουν να είμαι λειψός για το υπόλοιπό της και λέω πως θα ήταν καλύτερα να πέθαινα. Αν, όμως, ζούσα, το τελευταίο που θα ήθελα θα ήταν να εκμεταλλευτεί ένας προύχοντας πουσταράς την αναπηρία μου για να βγάλει έξτρα φράγκα, την ώρα που εγώ θα ανταγωνίζομαι άλλους ανθρώπους που θα έχουν ανάλογο πρόβλημα, με σκοπό να βγω πρώτος, για να μην είναι το βράδυ πιο μίζερη η ζωή μου απ' όσο ήδη είναι.

Ζακ Ρογκ ή όποιος άλλος είσαι και επιτρέπεις ή και διοργανώνεις αυτό το αίσχος, γαμώ το μουνί που σε γλίστραγε. Και όσο για σας, μαλάκες ψευτοσελέμπριτις που συμμετέχετε στη διαφήμιση αυτής της γαμημένης διοργάνωσης, γαμώ τα καμπλάφια του δέσποτα που σας βάφτιζε, πουτάνας γεννήματα.

Diprosopos just left the building.