Η ΨΩΛΗ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΛΕΜΕ

Θυμάσαι που ήσουνα μικρός στο σχολείο και ένα αρχίδι είχε κάνει τη ζωή σου κόλαση απλά και μόνο επειδή ήταν αρχίδι και όλοι το σκιαζόντουσαν, χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος γι' αυτό; Θυμάσαι που κάθε φορά που ετοίμαζες την τσάντα σου σκεφτόσουνα την κόλαση που θα ζήσεις από το αρχίδι και τη γαμημένη παρέα του, που θα σκαρφιζόντουσαν οποιαδήποτε μαλακία για να σε ξεφτιλίσουν, τόσο που το τράβηγμα του βρακιού σου μέχρι τα αυτιά θα έμοιαζε με απλή συνήθεια γι' αυτούς, όπως το δέσιμο των κορδονιών τους το πρωί; Θυμάσαι, μωρή κουφάλα, κότα, που δεν έκανες τίποτα για να αντισταθείς και έτρωγες όλη την πούτσα αμάσητη;


Εδώ είμαι, όμως, εγώ για σένα. Εγώ θα σε λυτρώσω. Ακολουθώντας τις βασικές αρχές της ψυχανάλυσης, που λέει ότι όταν κάποια συναισθήματα εκφράζονται, ακόμα και ετεροχρονισμένα, ακόμα και σε ένα άγνωστο πρόσωπο, όπως ένας ψυχοθεραπευτής, αυτό αποτελεί μορφή θεραπείας, θα σε κάνω μάγκα σήμερα. Θα γίνω ο προσωπικός σου ψυχοθεραπευτής. Δες το βίντεο και σήκω πάνω, φώναξε, καύλωσε, ούρλιαξε, σκλήρισε, τράβα βρες τον bully του σχολείου σου στην ψυχιατρική κλινική που ζει σήμερα και ξηγήσου του θάνατο διά ασάλιωτου κωλοδαχτύλου. Στ' αρχίδια σου. Γιατί ένα χοντρό παιδί από την Αυστραλία είναι πλέον ο ήρωάς σου. 

Τρία ΖΗΤΩ για τον μικρό Κάσεϊ, που μετά από ένα χρόνο πούτσας από το σαμιαμίδι της συμφοράς όρθωσε το ανάστημά του και του έδωσε τα κωλοβάρδουλα υπό μάλης. Φυσικά, αποβλήθηκε αυτός. Και μην απορείς. Αυτό κάνει, άλλωστε, το σχολείο. Μας προετοιμάζει να ζήσουμε σε μια κοινωνία ρουφιανιάς και πουστιάς, γι' αυτό και τιμωρεί τον σωστό και επιβραβεύει τον καριόλη.


ΥΓ.: Δεν επέστρεψα. Απλώς συγκινήθηκα. Είναι ο ήρωάς μου και τον αγαπώ.

ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ PART 2

- Στη ΜΠΟΥΤΣΑ μου!
Δεν σε σέβεται πια κανένας όταν προσπαθείς να γράψεις κόσμο στ' αρχίδια σου και να επιδείξεις την αδιαφορία σου; Σου κάνουν ερωτήσεις στη δουλειά, εσύ δείχνεις ότι δεν σε ενδιαφέρουν και παρ' όλα αυτά εκείνοι συνεχίζουν; Ο γιος σου σε πλημμυρίζει με απορίες για τα ΠΑΝΤΑ από το πρωί έως το βράδυ (παρένθεσις: όποιος πούστης ξαναγυρίσει ταινία στην οποία κάποιο παιδί βλέπει νεκρούς, προβλέπει το μέλλον και είναι πιο έξυπνο από τον Αϊνστάιν στα τέσσερά του, να του ανασκολοπίσουν τη σουφραζέτα α-λα-Βλαντ-Τσέπες-Ντρακούλια ο Mandingo και ο Peter North σε gay gangbang και να του πετάνε καυτό ασβέστη στα μούτρα μέχρι Δευτέρα Παρουσία. Τα παιδιά, ρε μαλάκες, ΞΕΡΟΥΝ Τ' ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΑ ΔΥΟ! Εχετε βρεθεί ποτέ κοντά σε παιδί; Θα σας ζαλίσει τ' αρχίδια με τις απορίες του ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΤΟΥ ΤΟ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΟ! Τώρα, πώς στον πέωτα την έχουν δει στο Χόλιγουντ και πιστεύουν ότι τα παιδιά τα ξέρουν όλα, ο Βοσκόπουλος κι η ψυχή τους) και όταν του λες «αγάπη μου, θα σου πω αύριο, ο μπαμπάς πρέπει να ξεκουραστεί» σε γράφει στη μικροσκοπική παπάρα του; Βρέθηκε η λύση! Σταμάτα να λες παρωχημένες εκφράσεις τύπου «στον πούτσο μου», «στ' αρχίδια μου» και τέτοιες μαλακίες, που δεν προκαλούν επ' ουδενί το respect από αυτόν που θέλεις να απαλλαγείς από την παρουσία του. Μόνο μία έκφρασή υπάρχει πλέον για να δείξεις ότι you really mean shit και αυτή είναι «στη ΜΠΟΥΤΣΑ μου». Δοκίμασέ το και θα με θυμηθείς. Εμένανε, πάντως, μου πιάνει πάντα.

- ΟυίσκιΑ
Αν είσαι τίμιος λαϊκός που πάει μποζούκια και τα σπάει και καίει τη γραβάτα και το όνειρό του είναι να γλείψει τη σκατωμένη με πιτσιλοζούμι κωλοσφυρίχτρα του Βασίλη Καρρά και μετά να κόψει τη γλώσσα του, να την ταριχεύσει και να την κορνιζάρει με δάκρυα στα μάτια, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να πεις στη ζωή σου σε γκαρσόνι την έκφραση «παιδί, πιάσε δύο ουίσκι». Αν το κάνεις, θα σταματήσει το μποζούκι να παίζει, όλοι οι θαμώνες θα σε κοιτάξουν βλοσυρά στα μάτια και θα υποβληθείς σε φιστικοβολισμό με Κάσιους μέχρι θανάτου. Αν, από την άλλη, πεις «πσσστ, μάστορα, τσάκω δυο ουίσκια, μία πέρδικα και έναν περιπατητή», αυτομάτως θα ανέβεις στα μάτια του γκαρσονιού και η πρώτη βίζιτα του μαγαζιού θα σου προσγειώσει λουλούδι νεκροταφείου στο πέτο από τα είκοσι πέντε μέτρα, κάνοντας νέο ρεκόρ Γκίνες (το τωρινό είναι 22,5 μέτρα). Λέγεται ότι η παρακάτω σκηνή θανάτου ξεκίνησε με την παραγγελία εκ μέρους του Καφετζόπουλου «κύριε, μήπως θα μπορούσα να έχω δύο ουίσκι;». Γι' αυτό προσοχή όταν βγαίνεις σε κλάμπι λαϊκεντέλικ ή ηλεκτρογάβ. 







Αράουτ
Αυτό κι αν είναι... Ακουσε ο τριμάλακας ο Ελληνάρας στην ασπρόμαυρη τηλεόραση που είχαν στο καφενείο στο χωριό του τον Αγγλο εκφωνητή (οι πρώτοι αγώνες εξωτερικού που μεταδόθηκαν στην Ελλάδα ήταν από την Πρέμιερ Λιγκ) να λέει την έκφραση «our out» (δικό μας άουτ) και σκέφτηκε: «Στον πούτσο μου κι αν δεν ξέρω αγγλικά, εγώ θα πάω να παίξω τόπι το απόγιομα στην αλάνα και θα περιμένω, όπως η Πηνελόπη τον Οδυσσέα, να πάει η μπάλα άουτ. Και τότε θα το πω και θα γίνω τόσο ήρωας που θα με κεράσει κοντσέρτο για όμποε, τσέμπαλο και κλαρινέτο η πιο μουνάρα γίδα του χωριού. I ROCK». Και το έκανε. Και η έκφραση με την πάροδο του χρόνου πέρασε από στόμα σε στόμα και ακούς να τη λένε ακόμα και σήμερα σε γήπεδα 5X5, όπως και εκφωνητές τύπου Βερνίκος στην τηλεόραση, που είναι πιο άμπαλοι κι από ευνούχο σε παλάτι σουλτάνου. Ολο αυτό, βέβαια, βασίζεται στο φαινόμενο που λέγεται «Ονομα ξένου παίκτη». Πώς ονομάζεται ο παίκτης που μόλις ήρθε στην ομάδα μας; Μα, φυσικά, όπως τον αποκάλεσε ο πρώτος δημοσιογράφος που μίλησε στον αέρα γι' αυτόν. Τι; Βγήκε ο παίκτης και είπε ότι δεν τον λένε έτσι; Στην καραπουτσακλάρα μας, ρε, εμείς έτσι τον ξέρουμε. Για αλλαγές είμαστε τώρα; ΑΡΑΟΥΤ, ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ, ΑΡΑΟΥΤ! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!
 
Μυλόρδος, μυλαίδη
Ιδια φάση με το αράουτ, μόνο που είναι πιο τραγική η κατάσταση εδώ, διότι, κύριοι, τη συγκεκριμένη έκφραση την εισήγαγαν στο λεξιλόγιό μας οι μεταφραστές ταινιών με θέμα τον Μεσαίωνα -κυρίως-, που, να τους γαμηθεί το σπιτάκι, είναι και μορφωμένοι άνθρωποι, υποτίθεται, για να κάνουν αυτή τη δουλειά. Ετσι, λοιπόν, το «my lord» έγινε «μυλόρδε» και το «my lady» έγινε «μυλαίδη», υποβάλλοντας τα αυτιά μας σε ατελείωτα βασανιστήρια κάθε φορά που έπαιζε στην τελεόραση «Ρομπέν των δασών» ή οποιαδήποτε άλλη παπαριά του ελέου είχε θέμα την εποχή που οι αθρώποι σκοτωνόσαντε για πλάκα με ξίφη, βέλη και καυτό λάδι από τις πολεμίστρες. Για κάτσε λίγο, ρε πούστη μου... Μυλόρδε; Είναι δυνατόν; ΜΥ-ΦΑΚΙΝ-ΛΟΡΔΕ; Νατάσα Συρεγγέλα, γαμώ τις αγιογραφίες στην ενορία του χωριού σου και τις πιτσιλάω κιόλας παρουσία του παπά σας Μεγάλη Παρασκευή. 

- Κιαρατάς (ο)
Οχι. Δεν είναι ο κύριος που φεύγει ταξίδι και η γυναίκα του δίνει κώλο μέχρι και στα πόμολα των πορτώνε. Δεν είναι ο ναυτικός που τόνε τρώει η αρμύρα και η γυναίκα του... απλώς τόνε τρώει και αλλάζει ταχύτητες σε λεβιέδες-ψώλες μαύρων θερμαστών από το Τζιμπουτί. Είναι η έκφραση που μου έλεγε η γιαγιά μου όταν ήμανε μικρός στο χωριό και γύριζα κάθε μέρα πίσω στο σπίτι σαν την Κάρι από το ομώνυμο θρίλερ, μέσα στα αίματα, λόγω ατελείωτης μπάλας και ξύλου με τα παιδιά της δίπλα γειτονιάς. «Ρε κιαρατά, πάλι γύρισες σκοτωμένο; Αχ, τι θα σε κάνω εσένανε...». Κάποτε, κύριοι, κάποιοι είχαμε την τύχη να ζήσουμε ωραία παιδικά χρόνια. Οταν υπήρχαν αλάνες και καπνοχώραφα, και πολυκατοικίες έβλεπες κάπου πέρα, μακριά...

- «Μπλόκαρε το βίντεο»
Ατάκα που ειπώθηκε από τον φίλο κι αδερφό «Καμπάλ» τη χρυσή εποχή του βίντεο, όξω από το βίντεο κλαμπ του Ηλία, Κερκύρας και Ζακύνθου γωνία, στην Κυψέλη. Ο συμπαθής Καμπάλ, που όλοι ήξεραν ότι έπαιρνε πάντα τις πιο άρρωστες τσόντες, έβγαινε από το εν λόγω μαγαζί με μια σακούλα πορνοταινίες στα χέρια και τότε ήρθε face to face με τον Βαγγέλη ή αλλιώς «κοντό». Και εκτυλίχθηκε ο εξής μυθικός διάλογος μεταξύ τους:
- «Τι πήρες να δεις, ρε φίλε;».
- «Ασε τι πήρα τώρα, προχθές να ρωτάς τι είδα».
- «Τι;».
- «Είδα μια τσόντα με χοντρές, φίλε, γάμησέ τα σου λέω».
- «Πόσο χοντρές;». (Φοβερή ερώτηση!)
- «Ασ' τα, αδερφέ, μπλόκαρε το βίντεο...».

- Της μιλάει...
Εκφραση που χρησιμοποιείται για κάποιον παίκτη που είναι άριστος χειριστής της μπάλας, με εξαιρετικά skills, τόσο καλός, που είναι σαν να δίνει εντολές στο τόπι με το στόμα και αυτό να τις εκτελεί. Παράδειγμα: «Ασε, φίλε, ο Ζιοβάνι δεν υπάρχει, της μιλάει της μπάλας». Κατά καιρούς έπαιξαν και στα μέρη μας παίκτες που της μίλαγαν και χαρήκανε τα ματάκια μας μπαλίτσα, όπως οι Ριβάλντο (άσχετα αν είναι τόσο ταλιροkiller που αν κερδίσει ο γιος του το φλουρί στη βασιλόπιτα κάνει ένσταση στον Αρειο Πάγο και το παίρνει αυτός), Σαραβάκος, Χατζηπανάγας, Καμπς, Σκόκο κ.λπ. Πρέπει, όμως, να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα, για να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια: ο μόνος που έχει μιλήσει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ σε μπάλα ήταν ο Τομ Χανκς ως ναυαγός, που τα έλεγε με το νι και με το σίγμα, χύμα, τσουβαλάτα και τσεκουράτα στον Σπόλντινγκ. Τέλος.  



Και το τραγούδι μας...





Και ναι, από εμφάνιση είναι σκαρπινοχεταίοι Αλβανοί μία μέρα μετά την είσοδο στην Ελλάδα από τα σύνορα, αλλά το τραγούδι γαμεί.

ΣΠΕΣΙΑΛ ΟΛΥΜΠΙΚΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΥΝΙ ΠΟΥ ΣΑΣ ΓΛΙΣΤΡΑΓΕ

Οταν θέλω να υποβάλω τον εαυτό μου σε μαρτύριο, σαν τον μαλάκα, αποτυχημένο θρήσκο αλμπίνο στο βιβλίο του Νταν Μπράουν, που ήταν και παπαριά καμαρωτή, κάνω δύο πράγματα: ή βάζω νέφτι στην ψωλή μου, αφού την έχω ραντίσει με καυτό νερό, και μετά την πατάω στην τοστιέρα ή κάθομαι και βλέπω τηλεόραση. Προχθές έκανα το δεύτερο γιατί είχα ξωμείνει από νέφτι και χάλασε και η τοστιέρα.

Κανονικά, όμως, με ζάπινγκ και τέτοια, όπως παλιά, που έβλεπα κανονικά χαζοκούτι, μέχρι που ανακάλυψα τον Τζορτζ Κάρλιν στο Ιντερνετ, το PRO Evolution, το πόκερ και το double paradiddle και τα ξέγραψα όλα.

Και ξαφνικά, εκεί που έβλεπα, σκάει μια διαφήμιση, στην οποία μάλιστα έπαιρναν μέρος διάφοροι τσελέμπριτις, εκ των οποίων έναν θυμάμαι, διότι τον εκτιμώ και ως περφόρμερ και ως μουσικό, τον Ζουγανέλη. Η διαφήμιση αφορούσε τα Σπέσιαλ Ολύμπικς. Ή αλλιώς, για να θέσω το πράγμα στην πραγματική βάση του, αγώνες μεταξύ σακάτηδων, ανάπηρων και ανθρώπων με ειδικές ανάγκες, όπως τους έχουμε βαφτίσει, τους οποίους διοργανώνουμε εμείς οι «υγιείς», για να τους βλέπουμε και να χαιρόμαστε που δεν είμαστε κι εμείς έτσι, που έχουμε και τα δύο πόδια στη θέση τους και που ο εγκέφαλός μας έχει το κανονικό μέγεθος και κανένα σύνδρομο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιοι δεν είμαστε μαλάκες ή και πιο καθυστερημένοι από αυτούς. Είναι κάτι σαν τους μικρομεσαίους και τους φτωχούς, που οι δεύτεροι υπάρχουν για να τους βλέπουν οι πρώτοι και να χέζονται πάνω τους, ώστε να συνεχίζει να υπάρχει η άρχουσα τάξη.

Τι έγινε, φίλε, σοκαρίστηκες; Σίγουρα θα λες τώρα «γαμώ το σπίτι του Διπρόσωπου, που δεν έχει ψυχή, καρδιά και γράφει τέτοιες μαλακίες από την ασφάλεια του υπολογιστή του για τους καημένους τους ανάπηρους. Αμα τον είχα μπροστά μου θα του έβγαζα τα μάτια και θα του γαμούσα τις κόγχες».

Λοιπόν, πρώτον, θα μου έκλανες τ' αρχίδια, δεύτερον, διάβασε μέχρι το τέλος για να πάρεις χαμπάρι ότι τους υποστηρίζω με αυτά που λέω.

Και συνεχίζω...

Σόρι, ρε παιδιά, αλλά μόνο εγώ το βλέπω; Σπεσιάλ Ολύμπικς; ΣΠΕΣΙΑΛ-FUCKING-ΟΛΥΜΠΙΚΣ;;;

Ποιος διεστραμμένος νους κάθισε και σκέφτηκε: «Χμμμ, αυτοί οι άνθρωποι είναι οι κατατρεγμένοι της ζωής, αυτοί που η μοίρα τούς τα έχει πάρει όλα, πολλές φορές πριν καν γεννηθούν, από την κοιλιά της μάνας τους. Μιλάμε για τυφλούς, κουλούς, κουτσούς, ανθρώπους με νοητική ή οποιαδήποτε άλλη υστέρηση, σύνδρομα Ντάουν και δεν συμμαζεύεται. Πώς θα γίνει να τους γαμήσω το ήδη γαμημένο Σύμπαν περισσότερο; Πώς θα γίνει να τους ξεφτιλίσω πιο πολύ κι απ' όσο ξεφτίλισε κάποτε ο Μπέρκγκαμπ τον Νταμπίζα; Το βρήκα, μαλάκα μου! Θα τους βάλω να αγωνιστούν σε αθλήματα στα οποία αγωνίζονται οι άλλοι, οι "κανονικοί" άνθρωποι, που θα τους βλέπουν από την εξέδρα και θα χαίρονται, και για να δικαιολογήσω την κλαπαρχιδιά μου, η οποία σκοπό έχει μόνο το να βγάλω έξτρα ΧΡΗΜΑ επειδή τελείωσαν οι κανονικοί Ολύμπικς, θα πω ότι όλοι αυτοί με αυτό που κάνουν είναι ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ! Ναι, μαλάκα μου! ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!! Γαμάτη ατάκα. Και θα επιβραβεύω τον πρώτο, ενώ όλοι οι άλλοι, εκτός από τον σταυρό που κουβαλάνε λόγω της αναπηρίας τους, θα έχουν να αντιμετωπίσουν και αυτό το γαμημένο, ασύγκριτο συναίσθημα του ηττημένου. Ηττημένος στη ζωή, αναγκασμένος να ζεις με ένα απίστευτο βάρος, αλλά ηττημένος και στους αγωνιστικούς χώρους πλέον! Και με τις κάμερες πάνω σου! ΟΥΑΟΥ!»;

Σίριουσλι τώρα. Εχετε ποτέ πάρει μέρος σε αγώνες; Σε οποιουσδήποτε αγώνες, αλλά να είναι επίσημη διοργάνωση, με κόσμο και τέτοια. Σκάκι, ποδόσφαιρο, τζούντο, μπάσκετ, οτιδήποτε. Επειδή εγώ έχω πάρει και επειδή κάποιες φορές έχω χάσει, έχω να σας πω ένα πράγμα. Κάθε φορά που έχανα ήθελα να ανοίξει η γης και να με καταπιεί, δεν μιλιόμουνα για πέντε μέρες, ήμουνα σε φάση βαριάς κατάθλας και έτσι και με κέρναγες κάνα Prozac (στην Ελλάδα λέγεται Ladose) ή κάνα Effexor, όχι μόνο θα το έτρωγα, αλλά θα το έβραζα σε κουταλάκι και θα το σούταρα στη φλέβα που έχω στα μηνίγγια με εικοσάρα σύριγγα. Και θεωρούμαι εν γένει ψυχικά και σωματικά υγιής, έτσι; Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από αυτό που νιώθεις όταν χάνεις. Ή μάλλον... υπάρχει.

ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΒΓΗΚΕΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΝΑΠΗΡΟΥΣ! Και μάλιστα οι κάμερες όλου του κόσμου είναι στραμμένες πάνω σου. Συγγνώμη που θα το εκφράσω έτσι, αλλά πρέπει να είναι τραγικό να νιώθεις ότι είσαι ο loser ανάμεσα στους «losers» (δώστε λίγη βάση στα εισαγωγικά πριν αρχίσετε να εκτοξεύετε μαλακίες) της ζωής, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα που ζουν οι ηττημένοι σε τέτοιους αγώνες, believe me.

Αυτούς τους ανθρώπους δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να τους βάζουμε να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον, κύριοι. Θες, κυρ μαλάκα που διοργανώνεις τα Σπέσιαλ Ολύμπικς, να τους βοηθήσεις; Βοήθα την οικογένειά τους, βοήθα τη μάνα αυτού που έχει σύνδρομο Ντάουν και χέζεται πάνω του ενώ είναι σαράντα χρονών, την ώρα που έχει σεξουαλικές ορμές και δύναμη κανονικού άνδρα και έχει προσπαθήσει να τη γαμήσει κιόλας. Δώσε οικονομική ανάσα στον πατέρα του εκ γενετής τυφλού ή αγόρασέ του ένα Λαμπραντόρ Ριτρίβερ και εκπαίδευσέ το κιόλας ώστε να τον οδηγεί. Αγόρασε τα πιο ακριβά πρόσθετα μέλη σε έναν που έχασε και τα δύο του πόδια ή που γεννήθηκε χωρίς, και όχι μόνο στον πρωταθλητή των Σπέσιαλ, που τα θέλει για να τρέχει πιο γρήγορα από τους άλλους κουτσούς. Ολοι τα έχουν ανάγκη το ίδιο.

Τέλος πάντων, αν θες να νιώσουν καλύτερα, βάλε τους να κάνουν κάτι δημιουργικό, να μάθουν μουσική για να κάνουν μια συναυλία και να χειροκροτηθούν, να βάψουν ή να ζωγραφίσουν ένα κτίριο, να φτιάξουν κάτι και με την ολοκλήρωσή του ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ να νιώσουν το αίσθημα της πληρότητας, που τόσο τους λείπει.

Σταμάτα να βάζεις ανάπηρους να τρέχουν με τα καρότσια για το ποιος θα βγει πρώτος. Σταμάτα να βάζεις καθυστερημένα παιδιά να παίζουν μπάσκετ ή οτιδήποτε. Σταμάτα να βάζεις τυφλούς να παίζουν μπάλα με κουδούνι μέσα. Και μη μου πεις ότι αυτοί από μόνοι τους θέλουν να αγωνιστούν και ότι είναι δική τους επιθυμία. Γιατί εσύ κάνεις την πρόταση και αυτοί λένε «ναι», ενθουσιασμένοι. Και πώς αλλιώς να κάνουν, άλλωστε, όταν η ζωή τους είναι ένα ατελείωτο βάσανο και τους προσφέρεις μια διέξοδο χαράς, η οποία καταλήγει να είναι χαρά μόνο γι' αυτόν που επικρατεί και βγαίνει πρώτος και ατελείωτη λύπη για όλους τους άλλους; Πώς αλλιώς να κάνουν όταν όλοι τούς βλέπουν σαν παιδιά ενός κατώτερου θεού; Να αρνηθούν; Θέλουν να ξεχωρίσουν και αυτό είναι απόλυτα λογικό, αλλά μην το εκμεταλλεύεσαι, ρε μουνόπανο του ελέους. Το θέμα δεν είναι η αποδοχή εκ μέρους τους της γαμημένης πρότασής σου, αλλά η ίδια η πρόταση!

ΠΡΟΣΟΧΗ, επειδή είμαι σίγουρος ότι θα ακουστεί κι αυτή η άποψη. Αν γουστάρουν να το κάνουν μόνοι τους, άσ' τους να παίξουν και να το διασκεδάσουν, άσ' τους να νιώσουν τη χαρά του παιχνιδιού και στο τέλος να γίνουν μια παρέα. Εχει τεράστια διαφορά το ένα από το άλλο. Δεν είναι το ίδιο ένα παιχνίδι μεταξύ φίλων σε σχέση με μια διοργάνωση με μάρκετινγκ και χορηγούς. Μη δίνεις δημοσιότητα, προβολή και φράγκα στον πρώτο σε κάθε άθλημα και τ' αρχίδια σου στους χαμένους, γιατί θα έρθω εκεί που βρίσκεσαι, θα αφήσω ανάπηρα τα παιδιά σου, μετά θα τα πετάξω στη θάλασσα και θα δώσω κουλούρι μόνο σε όποιο βγει πρώτο απέναντι, γαμημένε μπάσταρδε. 

Οντας ντράμερ, δηλαδή κάποιος που χρειάζεται και τα τέσσερα μέλη του για να δημιουργήσει, και μόνο στη σκέψη ότι μένω ανάπηρος παραλύω, τρομοκρατούμαι, μου κόβεται η ανάσα. Σκέφτομαι πώς θα ήταν η ζωή αν πάθαινα ένα ατύχημα και αναγκαζόμουν να είμαι λειψός για το υπόλοιπό της και λέω πως θα ήταν καλύτερα να πέθαινα. Αν, όμως, ζούσα, το τελευταίο που θα ήθελα θα ήταν να εκμεταλλευτεί ένας προύχοντας πουσταράς την αναπηρία μου για να βγάλει έξτρα φράγκα, την ώρα που εγώ θα ανταγωνίζομαι άλλους ανθρώπους που θα έχουν ανάλογο πρόβλημα, με σκοπό να βγω πρώτος, για να μην είναι το βράδυ πιο μίζερη η ζωή μου απ' όσο ήδη είναι.

Ζακ Ρογκ ή όποιος άλλος είσαι και επιτρέπεις ή και διοργανώνεις αυτό το αίσχος, γαμώ το μουνί που σε γλίστραγε. Και όσο για σας, μαλάκες ψευτοσελέμπριτις που συμμετέχετε στη διαφήμιση αυτής της γαμημένης διοργάνωσης, γαμώ τα καμπλάφια του δέσποτα που σας βάφτιζε, πουτάνας γεννήματα.

Diprosopos just left the building.
 

CAREFUL WITH THOSE CANDIES, EUGENE...

Αποδείξατε ότι είστε τελείως ξόφλες, δίνοντας στον Γιουτζίν Θριτίτς τις ίδιες ψήφους με τον θεό Μάικολ Τζάκσεν όσον αφορά το ποιος θα θέλατε να είναι ο γαμιάς του παιδιού σας. Μα καλά, ρε μαλάκες, είστε σοβαροί; Ο Μάικολ, ρε, είχε χτίσει ολόκληρη πόλη-παιδότοπο για τα παιδάκια που θώπευε, δείχνοντας ότι είναι επαγγελματίας ο άθρωπας. Επειδή ο άλλος τους λέει παραμύθια; Ε, άει στο διάολο πια...


Τέλος πάντων, με αναγκάζετε να προχωρήσω σε νέο διαγωνισμό-ψηφοφορία, αυτή τη φορά face to face.


Πάμε, λοιπόν. Γιουτζίν vs Μάικολ for the heavyweight belt του αγαπημένου σας παιδεραστή.


Αν και είστε τόσο μουνιά που ξέρω ότι θα ψηφίσετε Γιουτζίν για να μου τη σπάσετε...

ΘΩΜΑ, ΤΗΝ ΤΡΙΜΑΡΕΙΣ ΤΗΝ ΑΧΙΛΛΕΙΟ;

Είμαι συγκλονισμένος, αναγνώστη μου, καλέ μου αναγνώστη. Ολα σε αυτόν τον κόσμο έχουν αρχίσει να καταρρέουν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Ημουν έτοιμος να γράψω το part 2 από τις μεγάλες εκφράσεις, αλλά γαμήθηκε το Σύμπαν. Νιώθω σαν να βρίσκομαι στην Ατλαντίδα τη στιγμή της καταστροφής της, σαν να είμαι στο Σαν Φρανσίσκο πριν από πόσα-στον-πούτσο-χρόνια και να έχει αρχίσει να σείεται η γης. Αφορμή για όλα αυτά ήταν ΕΝΑ και μόνο τηλεφώνημα. Βαγγέλας στην άλλη γραμμή:

(Αφού έχει προηγηθεί ανούσια για το κοινό συζήτηση…)

- «Ετσι που λες, ρε μαλάκα. Α, δεν σου ‘πα… Το ‘ξερες ότι ο Μιχαλάκης ο Σταμούλης, που ήμασταν μαζί στο Δημοτικό, ο Μιχαλάκης, ρε, που καθόταν τελευταίο θρανίο, το ’ξερες ότι είναι πιο πουστέος κι απ’ τον Τομ Σέλεκ; Τον είδα προχθές με τρίπατο και τσαντάκι στράπλες να κατεβαίνει τη Φωκίωνος και κουνιότανε τόσο πολύ που απ’ τις δονήσεις ξεκολλάγανε τα πλακάκια».

(Το ακουστικό μού πέφτει απ’ τα χέρια. Gay ο Τομ Σέλεκ; Βόηθα, Τσιγγάνα καρδιά, ν' αντέξουμε κι αυτόν τον πόνο.)

- «Τι λες, ρε ηλίθιε; Είναι αδερφή ο Τομ Σέλεκ; Θα μας τρελάνεις; Αυτός κάποτε ήταν ανδρικό σύμβολο».

- «Ρε, για τον Μιχαλάκη σου λέω, ποιος Τομ Σέλεκ; Για παράδειγμα το ‘φερα».

- «Ρε, ποιος Μιχαλάκης; Κατάλαβες τι είπες τώρα, ρε μαλάκα; Θες να μας τρελάνεις;».

- «Καλά, ρε φίλε, μην τσαντίζεσαι…».

- «Ρε, τράβα γαμήσου κιόλας, που θα μας πεις…» (κλικ… κλείσιμο τηλεφώνου).

Για δέκα λεπτά ήμουν έξαλλος. Για σκεφτείτε το: το να ακούς ότι ο Τομ Σέλεκ είναι gay είναι σαν να σου λένε ότι πέτυχαν τον Ζαμπούνη να τρώει παϊδάκια με τα χέρια, τίγκα στη λίγδα, κρατώντας σημαία του ΚΚΕ, και μετά να ρεύεται και να κλάνει ζουμί στο καινούργιο του παντελόνι συγχρόνως. Σαν να σου λένε ότι είδαν τον Βασιλομπίλαρο τον Τσιάρτα (ή τον Ντράγκαν Τσίριτς για τους πιο προχώ, που είχε μπει ο γίγαντας σε ματς ΑΕΚ - Αιγάλεω στο «Σίτι» μετά από καταρρακτώδη βροχή, όλοι οι παίκτες ήταν σαν ΟΥΚαδες σε αποστολή, τίγκα στη λασπουριά, και εκείνος μόλις τελειώσε το παιχνίδι δεν πήγε καν για ντους. Απλώς έβαλε το κοστούμι του και πήγε σπίτι) να διεκδικεί μπαλιές σαν λυσσασμένο πίτμπουλ και να μαζεύει τις κάρτες λες και παίζει αγωνία και του κάτσανε εφτάρια. Σαν να σου λένε ότι είδαν τον Κόκκοτα να 'χει ξουρίσει μπαρμπέτα, ρε παιδάκι μου!

Μπήκα κι εγώ στο Ιντερνετ να το ψάξω το θέμα. Κι εκεί ο Βαγγέλας, για κακή μου τύχη, βγήκε σωστός. Ε, ναι, λοιπόν, ο Τομ Σέλεκ είναι τόσο πουσταρμάς, που ο Ελτον Τζον μπροστά του φαίνεται σαν τον Σον Κόνερι που μόλις έχει βγει από χειρουργείο έπειτα από μεγέθυνση πούτσας και overdose από ενέσεις τεστοστερόνης. Ο Τομ όχι μόνο τόνε βάζει τον κολιό στο ξίδι, όχι μόνο το τινάζει το λουκούμι, όχι μόνο χτενίζει τον κροκόδειλο (σταμάταααα), αλλά καίει τη βάτα (σκεφτείτε τον τρόπο που καπνίζουν οι gay…) και με τα δύο χέρια. Για να μη λέμε πολλά, ο Τομ είναι ο «MJ» των πούστηδων. Μάικλ Τζόρνταν και Μάικλ Τζάκσον μαζί. Τέλος.

Προς Θεού, δεν τρέχει τίποτα με τους ανθρώπους του τρίτου φύλου, μια χαρά παιδιά είναι και με γεια τους, με χαρά τους και παρέα κάνουμε κιόλας. Θες, ρε φίλε, να ξηγηθείς γουδοχέρι στην κλανιέρα σου; Μαγκιά σου, δέκα πόντους μακριά από τον κώλο μας κι όπου θέλει ας είναι, αλλά όχι, ρε μάστορα, να μας το παίζεις και αντρουά ας 'ούμε, να πρωταγωνιστείς στο «Magnum», να σε έχουμε αφίσα στο δωμάτιό μας (όχι εγώ, ένας φίλος…) κι εσύ όπου βλέπεις τρούχα, μπράτσα και ναυτικά καπέλα να σου γυρνάει το μάτι ανάποδα ωσάν τις μπάρες στα φρουτάκια… Ελεος. Μercy. Τραγούδα σε κάνα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ, βγες και πες «οι αγαπημένες μου performers είναι η Λάιζα Μινέλι και η Αλίκη Βουγιουκλάκη», φόρα σε δημόσια θέα ένα ποδηλατικό κολάν, ρε φίλε, να τη σακουλευτούμε λίγο τη δουλεία. Κεραμίδα μάς ήρθε…

Τουλάχιστον δεν πήρες τον ρόλο του Indy απ’ τον Χάρισον τον Φορντ (γιατί είχε παίξει αυτό το σενάριο), γιατί ‘θα ‘χες τσακώσει φεντόρα, δερμάτινα και μαστίγιο και δεν ‘θα ‘χε μείνει γερμανικός τριχωτός κώλος άδαρτος και κοντάρι απ’ αυτά που κρατούσαν τις σβάστικες όρθιο. Ποιος, εσύ, με το τσιγκελωτό, το handlebar μυστάκιό σου και την τριχωτή α λα Τσουμπάκα κορμοστασιά σου, που είσαι ο μόνος που θα μπορούσε να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη βιογραφία του allenatore Νικολό Αναστόπουλου, που έδωσε άλλη διάσταση στη διαφήμιση αποσμητικών και το ανάποδο ψαλίδι…

Ρε μπαγάσα, δεν το περίμενα, μ' έσκασες σήμερα…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

«Ξέρω ότι ο Τομ Σέλεκ είναι gay, μια και είχα σχέση μαζί του για τέσσερα χρόνια. Ξέρω ότι απολάμβανε την έγγαμη ζωή, αλλά αυτή αποτελούσε μια κάλυψη για τον άσβεστο πόθο που έχει για νεότερούς του άνδρες και αγόρια. Λυπάμαι για σας που πιστεύετε ότι είναι ετεροφυλόφιλος. Είναι gay, αποδεχθείτε το».

Γραμματάκι τραβηγμένο απ’ το ατελείωτο σούσουρο που γίνεται στο Διαδίκτυο για το αν ο συμπαθής Τομ το ράβει το κοστούμι.

* Επίσης, προκηρύσσεται διαγωνισμός για την πιο μαλακισμένη έκφραση τύπου «βάζει την κάλτσα στο συρτάρι» και τέτχια. Ο νικητής κερδίζει την παρακάτω τούρτα γενεθλίων, με σαντιγί παρασκευασμένη από φλόκια γυμνασμένων μελαψών αγοριών από το Πακιστάν. Ζαχαροπλαστείο «Το Πεδίον του Αρεως».

ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ PART 1

- Κάνα μουνί γαμάς;
Εκφραση που ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να ειπωθεί σε κουβέντα μεταξύ δύο ανδρών που έχουν να ειδωθούν πάνω από τρεις μέρες. Σε τρεις μέρες αλλάζουν πολλά. Επίσης, αφού ο υποβαλλόμενος στην ερώτηση απαντήσει αν γαμεί τελικά κάνα μουνί, ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να κάνει την ίδια ερώτηση στον υποβάλλοντα, είτε αυτός έχει μόνιμη σχέση είτε όχι.
ΠΡΟΣΟΧΗ! Σε αυτή την ερώτηση δεν επιτρέπονται υπεκφυγές και μαλακιούλες του τύπου «έλα, μωρέ, τώρα, τι είναι αυτά που ρωτάς» και τέτοια, γιατί ο ερωτήσας λαμβάνει αυτόματα το δικαίωμα να πάρει έναν έναν όλους τους κοινούς φίλους και να τους ανακοινώσει ότι μιλήσατε και σε άκουσε λίγο περίεργο και ότι μήπως τελικά το έχεις γυρίσει από μπετζίνα σε πετρέλαιο και κατεβαίνεις στα ρεπά σου τη Φωκιώνος με τρίπατο, τσαντάκι στράπλες και αϊλάινερ, ωσάν τον Κοργιαλά; Το λιγότερο, το ελάχιστο που μπορεί να δοθεί ως απάντηση, είναι το «ναι, μωρέ, όλο και κάτι γίνεται, αφού τα ξέρεις τώρα». Η κουβέντα μετά πρέπει να συνεχιστεί σαν να μην έχει γίνει ποτέ η ερώτηση και το όλο σκηνικό πρέπει να το πάρουν οι συνομιλητές στον τάφο τους (είπαμε, μπορεί να παίζει και σχέση, άνδρες είμαστε). Επίσης, αν η ερώτηση γίνει από τρίτο και αφορά το πρόσωπο με το οποίο μίλησες, π.χ. σε ρωτάει κάποιος «ρε συ, ο Μήτσος κάνα μουνί γαμάει;», η μόνη απάντηση που επιτρέπεται είναι «ε, θα γαμάει, τι θα κάνει, σε πούστης λες να το γύρισε, ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ (γελάτε ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΑ και οι δύο)», προς ανύψωση της εικόνας και του πρεστίζ του απόντος τον οποίο σχολιάζετε, μουνόπανα.

- Επειδής...
Το «επειδή», αλλά σε πιο προχώ φάση. Ανήκει στην ίδια κατηγορία με το «ας 'ούμε» (ας πούμε), το «να 'ούμε» (να πούμε) και το «βασ'κά» (βασικά), με το οποίο άρχιζαν ΚΑΘΕ φράση τους οι παλιοί μεταλλάδες, που σέβονταν τον εαυτό τους, άκουγαν Angelo Περλεπέ και Mystery, Marauder και Power Crue, αλλά γουστάριζαν τρελά και το σκυλάδικο. Το «επειδής» χρησιμοποιείται συνήθως από θείους και θείες στο χωριό, αλλά το αγαπούν πάρα πολύ και οι άνθρωποι που εξασκούν βαριά επαγγέλματα (π.χ. υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, μερεμετατζήδες, που για πέντε λεπτά δουλειάς σου παίρνουν δύο βασικούς μισθούς), όπως και οι ταξιτζήδες.
Πολλές φορές ακολουθείται από το «αφού» και σε αυτές τις περιπτώσεις βγαίνουν φράσεις εκπληκτικής ομορφιάς. Παράδειγμα (βασισμένο σε αληθινή ιστορία):
Ηλεκτρολόγος: «Ε, ρε μάγκα, αφού επειδής είχε πέσει ο ρελές έγινε η όλη φάση. Δεν παίρνεις χαμπάρι τι έγινε; 100 ευρώ είναι»...  

- Μεδέν
Το γνωστό σε όλους μηδέν. «Πάρε το μεδέν», λέγανε παλιά, όταν τα τελέφωνα ζυγίζανε δεκατέσσερα κιλά και είχανε καντράν, ενώ η τελεόραση έδειχνε μόνο δύο κανάλια και μόνο δύο χρώματα, άσπρο και μαύρο. (Επίσης, δεν είχε τελεκοντρόλ, κάτι που σε ανάγκαζε να σηκωθείς εξασθενημένος μέχρι καταρρεύσεως από τον καναπέ για το γυρίσεις από ΕΡΤ σε ΥΕΝΕΔ ή να κλαις με κροκοδείλια δάκρυα στον/στην αδερφό/ή σου παρακαλώντας τον να σηκωθεί αυτός -ξυπνάω μνήμες ο πούστης...) Προκαλεί τρελό γέλιο αν πεις «πάρε το μεδέν» σε κάποιον όταν κάνει διακοπές το κινητό, δοκίμασέ το, δεν θα χάσεις. Εγώ το κάνω συνέχεια. Και πάντα κλαίνε από τα γέλια. Τέτοιος είμαι γω.

- Θυαροειδής, θαραπεία, τέσσαρα 
Ο θυρεοειδής, η θεραπεία και ο αριθμός τέσσερα σύμφωνα με τη θεία μου τη Μαρία στο χωριό. Δεν ξέρω ποιο εγκεφαλικό malfunction ή τι σόι firewall έχει πέσει στο μυαλό της και δεν της επιτρέπει να πει τις λέξεις σωστά, αλλά όταν τις ξεστομίζει εγώ και τα αδέρφια μου ξεκωλιαζόμαστε από τα γέλια.

- Πουστιρλίκια
Υπάρχουν δύο εξηγήσεις γι' αυτή τη λέξη:
- «Μακριά από πουστιρλίκια και ναρκωτικά», μου έλεγε ο πατέρας μου στο χωριό όταν ήμουνα μικρός. Με πουστιρλίκια δεν έμπλεξα, αλλά έτσι και συνεχιστεί για πολύ αυτό το γαμήσι με την οικονομική κρίση με βλέπω να πουλάω χαρτάκια πρέζα στην Ομόνοια και ο daddy όχι μόνο να κάνει τη φάση αβαβά και κοκοκό, αλλά να πηγαίνει και δίπλα στο Πολυτεχνείο (έχετε πάει τελευταία;) για να μου φέρνει κόσμο να ζμπρώχνω το stuff. Κάπως πρέπει να ζήσουμε, άλλωστε, και οι χαλεποί καιροί προσφέρονται πάντα για να δρουν ανεξέλεγκτα οι δυνάμεις της Μόρντορ...
- «Αμα σε αρχινίσω σε τίποτα πουστιρλίκια...». Εκφραση που λες σε κάποιον που σου έχει ζαλίσει τα πελέ με σκοπό να σταματήσει τις μαλακίες και να αρχίσει να μιλάει σοβαρά. Αν δεν το κάνει, τον αρχινάς στην τελική στα πουστιρλίκια και γίνεται άθρωπος. Επίσης, αν είσαι γνήσια κότα, ζαρκολαίμικη και λειράτη, μπορείς να αρχινάς στα πουστιρλίκια άφοβα οποιονδήποτε γουστάρεις μέσα από το αμάξι σου, αλλά πρόσεξε, για να μη γίνει η στραβή, να το κάνεις σε perfect timing, ακριβώς τη στιγμή που ανάβει το πράσινο και πουλεύεις, γιατί αλλιώς παίζει να πέσεις σε κάνα ζόρικο παλικάρι και να σε ταλιαρίσει στη φάπα. Αν προσέχεις, όμως, μη φοβάσαι τίποτα. Θα είσαι κι εσύ ένα επιτυχημένο «αλάνι με τα κλειστά παράθυρα», ένας γνήσιος «μαγκιόρος του μπαλκονιού», ιφ γιου νόου γουατ άι μιν.

- Μπινές
Αυτός που του αρέσουνε τα πουστιρλίκια που έλεγε ο πατέρας μου, αλλά δεν το λέει σε κανέναν και τα κάνει κρυφά. Αυτό προφανώς γίνεται διότι ο μπινές δεν δίνει μόνο, αλλά παίρνει κιόλας (το λεγάμενο δούναι και λαβείν), και δεν θέλει οι φίλοι του να τον σκέφτονται να κάνει οπισθολαίμιες έλξεις σε ψωλές μεγέθους Πίτερ Νορθ στην καλύτερη και Λονγκ Ντονγκ Σίλβερ στην άσχημη, γιατί πλασάρει το ίματζ του ανδρός, άλλο αν φοράει κουραδοκόφτη με σιδερότυπο Μπάρμπρα Στρέιζαντ στο μπροστινό μέρος και όταν παίζει το «Αϊ γουίλ σουρβάιβ» χορεύει με φιγούρες Τραβόλτα και δάκρυα στα μάτια από τη συγκίνηση. Αν ο μπινές είχε μπλέξει και με πρέζα και ήταν γιος του πατέρα μου (αλλά προ κρίσης...), θα είχατε δει τη φάση στις ειδήσεις. Επίσης, το «μπινές» χρησιμοποιείται ως έκφραση φιλίας. Π.χ. αν πεις στον κολλητό σου «ρε μπινέ», πρέπει να χαμογελάσει και η συζήτηση να συνεχιστεί στο χαλαρό. Αν ο φίλος σου παρεξηγηθεί, παρακολούθησέ τον και σε κάποια φάση θα τον δεις να το κόβει αριστερά στο Πεδίον του Αρεως και να παίζει τα «Πέτρινα Χρόνια» του Σαλέα σε πακιστανικές πούτσες.

- Κωλόμπος
Για τους προχωρημένους και απλώς «Χριστόφορος» ή και Φ.Κ.Ρ. (Φανατικός Κυνηγός Ροδέλας). Ο Κωλόμπος είναι κάποιος που φέρεται σαν άνδρας, ντύνεται σαν άνδρας, μιλάει σαν άνδρας, περπατάει σαν άνδρας, τρώει σαν άνδρας, χέζει και κλάνει σαν άνδρας, αλλά για κάποιον περίεργο λόγο του αρέσει να παρκάρει οπισθογωνία την ψώλα του σε ανδρικούς κώλοι. Αντίθετα με τον μπινέ, που δεν λέει τίποτα από αυτά που κάνει σε κανέναν, ο Κωλόμπος είναι ικανός να πίνετε ποτάκι και εκεί που τραβάς τζούρα να σου πει «άσε, ξεκώλιασα μια πούστρα χθες, αλλά ήτανε τόσο αξούριστη, που οι πουτσότριχές μου με τις κωλότριχές του και τη βαρβατσίλα-σκατίλα γίνανε σπαγκέτι τέσσερα τυριά», κάτι που μπορεί να σε κάνει να φτύσεις όλη τη βότκα λεμόνι στα μούτρα του/της μπάρμαν/μπαργούμαν. Παρ' όλα αυτά, αν του πεις ότι ουσιαστικά είναι κι αυτός πουστέος με αυτά που κάνει, γίνεται έξαλλος και είναι ικανός να κόψει φιλίες μαζί σου. Κατά τον ίδιο «κάναν τριχωτό κώλο γαμάμε, δεν το γυρίσαμε κιόλας σε diesel». Κατ' εμέ ο Κωλόμπος είναι μεγαλύτερη πούστρα από τον μπινέ κι ας χτυπιέται σαν χταπόδι στο γούλιασμα.













Και το τραγούδι μας. Ανατριχίλα...

«ΤΑ ΑΠΟΛΥΤΑ» Ή 300 ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΙ

Απόλυτος σταρ
Οταν βγαίνεις στη σκηνή, δεν κάνεις ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ, απλώς ανοίγεις ένα βαλιτσάκι και φοράς το σακάκι, το καπέλο σου και ένα γάντι τίγκα στο Σβαρόφσκι, και πεντακόσιοι χιλιάδες μαλάκες κλαίνε και οδύρονται από συγκίνηση μόνο και μόνο που σε βλέπουν να κάνεις ΑΠΛΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΠΡΑΜΑΤΑ, όχι μόνο έχεις αυτό που λένε star quality (Θεέ μου, πόσο gay έχω γίνει...), αλλά έχεις πάθει overdose και σε λίγα χρόνια θα πεθάνεις από αυτό. Ναι, ρε μουνιά! Από overdose star quality πέθανε ο Μάικολ! Μπορεί να με λυπούσε η εικόνα του στα τελευταία του, μπορεί να ήταν ένα πλάσμα τίγκα καταθλιπτικό, που είχε καταλάβει ότι ο δρόμος που πήρε δεν τον έβγαλε εκεί που περίμενε και έβγαζε το μωρό του στα μπαλκόνια και τέτοια, αλλά όλα αυτά δεν μειώνουν στο ελάχιστο την αξία του ως καλλιτέχνη! Και μη μου πεις για παιδεραστίες και τέτοια, γιατί κι εκεί σου έχω απάντηση. Θα μιλήσει ο λαός στο τεστ! 


Για πάντα στις καρδιές μας: Elvis. Είναι ο μόνος «βασιλιάς» για τον οποίο θα δεχόμουν να επανέλθει η μοναρχία στην Ελλάδα. Φαντάσου με Ελβις βασιλιά πόσο ροκ εν ρολ θα ήταν ο λαός! Εδώ στην καλύτερή του εμφάνιση, κατ' εμέ πάντα.


Απόλυτο καλτ τραγούδι
Λάκης Τζορντανέλλι, «Τζένγκις Χαν». Γιατί δεν γίνεται κάποιοι άλλοι με αυτές τις θεάρεστες μελωδίες να σηκώνουν Γιουροβίζιο κι εμείς να μένουμε αμέτοχοι. Θα γυρίσουμε τα βυζιά μας γύρω γύρω και θα κάνουμε τη δικιά μας Γιουροβύζιο στην τελική. Και γιατί παρουσιάζει τον Τζένγκις Χαν σε κάτι σαν ζεν πρεμιέ της εποχής: «Για την αγάπη πάντα τραβούσες σπαθί/το πιο όμορφο κορίτσι το είχες εσύ/ήτανε δική σου όλη η Γη». 
Τζένγκις Χαν, ο κοσμοκράτορας του Ερωτα, ο Γιάννης Πάριος των τυράννων.



Για πάντα στις καρδιές μας: Λιναρδάκης, «Με παπί δανεικό». Γιατί σ' αγαπώ. Και θα σε πάω βόλτα. Κι ας κάνω τράκα το παπί γιατί δεν έχω ρόδα.



Bonus: Αφοί Χαϊτίδη. Παίζανε σε τελειωμένο κανάλι και τους αγαπήσαμεν διά το γνήσιον του χαραχτήρος τους και την άδολη, αγνή ελληνική μαγκιά τους. Λατρέψαμε το μούσι του τραγουδιστή και την τεχνική κατάρτιση του μπουζουξή, που έπαιζε σε κάθε εμφάνιση τις κάλτσες του, σοσόνια και μάλλινες μαζί. Μεγάλη τους στιγμή, το σουξέ τους... «Η κάλτσα» (του μπουζουξή ήταν). Play your socks, brotha. Οσοι θέλουν να τους απολαύσουν live ας πάνε στην ταβέρνα στην οποία εμφανίζονται οι κοσμαγάπητοι τροβαδούροι. Θα μάθω πλεροφορίες και θα ενημερώσω.


Απόλυτο μουνί
Μέγκαν Φοξ. Και δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε και πολύ. Ηδη με την πούτσα στο δεξί και χαρτοπετσέτα στο αριστερό είσαι, μην κρύβεσαι, εκτός κι αν είσαι αριστερόχειρ, οπότε κάνε την αντιστοίχιση και μη μας τα πρήζεις.

Για πάντα στις καρδιές μας: Σαρλίζ Θέρον. Μαρτίνι για πάρτη της πίνει ο κοντός.

Απόλυτη μπαλαδόφατσα
Ντιέγκο. Ναι, ρε. Ντιεγκίτο. Μπορεί να είναι el graphico, μπορεί το κοκορέτσι που έχει πιει να φτάνει για να καλύψει τις Αλπεις και να ψαρώνει με την πάρτη του μέχρι και ο Τόνι Μοντάνα, μπορεί η καριέρα του να έληξε νωρίς και άδοξα, αλλά ένα είναι σίγουρο: ήταν ο μόνος παίκτης που μπορούσε να πάρει οποιονδήποτε αγώνα alone, χωρίς να χρειάζεται να έχει υπερμπαλαδόρους δίπλα του για να τον αβαντάρουν. Πήγε στη Νάπολι και σήκωσε Καμπιονάτο, ενώ με την Αργεντινή πήρε ένα Μουντιάλ μόνος του και του στέρησαν άλλο ένα τα κοράκια, δίνοντάς το στα Γερμανά. Επίσης, το σπέρμα του τρέχει ακόμα ζεστό μέσα στις wide as space κλανιέρες των πουστρο-Αγγλων, που στο μεταξύ τους παιχνίδι κέρασε σακούλα μέχρι και τον τελευταίο κάτοικο του North Sussex πριν ξωφτιλίσει και τον Σίλτον και πάρει εκδίκηση για το γαμήσι που έφαγε η χώρα του στον πόλεμο των Φόκλαντ. Και μην ακούσω για κόντρες με Πελέ και αρχιδιλίκια, γιατί καλός παίκτης ο Πελέ, αλλά, πρώτον, όπου έπαιζε είχε δίπλα του διαστημικούς συμπαίκτες και, δεύτερον, πλέον έτσι και του δώσεις εκατό δολάρια έρχεται σπίτι σου και σου κάνει τσαλιμάκια με το τόπι την ώρα που τον παίζεις youjizz για να γουστάρεις, ενώ με διακόκια δίνει και γκρόβερ στον μικρό αδερφό σου την ώρα που τραβάει μαλακία με το ένα χέρι στην ψωλή του σκύλου σου, πλένοντας πιάτα μαμάς με το άλλο. Και αυτά σας τα γράφει ένας που σε κάθε Μουντιάλ είναι φόλα Βραζιλία! Αντε και γαμήσου, ρε Πελέ, στην τελική ανάλυση. Εμείς τον μπαλαδόρο μας τον θέλουμε και λίγο τσογλάνι, να ρίχνει και τη χλέπα του και να γαμωμανίζει τον αντίπαλο αμυντικό στην άσχημη. Φλώρε.

Για πάντα στις καρδιές μας: Ζιζού, γιατί ήταν αριστοκράτης και αλήτης μαζί, αλλά και για τη θεϊκή κουτουλιά στον επίγονο της ιερόδουλης κυρίας Μάρκο Ματεράτσι, που έδειξε ότι πρώτα απ' όλα μετράει να είσαι άνδρας και ότι οι πραγματικά μεγάλοι είναι κι αυτοί άνθρωποι με συναισθήματα και αδυναμίες. «Μου έβρισες την οικογένεια; Στ' αρχίδια μου και τα Μουντιάλ και όλα. I fuck your family's relicks (γαμώ τα οικογενειακά σου κειμήλια)».

OWNED!

Επίσης, Χατζηπανάγας για την ντρίμπλα στον Στυλιανόπουλο. ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΛΕΜΕ!

Απόλυτη ζημιά στα μπουζούκια
Αν έχεις πάει στα μπουζούκια κάποτε στη ζωή σου και θεωρείς ότι έχεις κάνει ζημιά, δες αυτό το βίντεο. Και αν θες να με εντυπωσιάσεις μετά, μόνο ένας τρόπος υπάρχει. Να κάνεις τα ίδια με τον Αρμένη, αλλά στο «Διογένης Παλλάς», με bonus track ότι θα έχεις όλα τα θηλυκά μέλη της οικογένειας του ιδιοκτήτη, μαζί με τη γιαγιά του σε καροτσάκι, στα τέσσερα και θα τα πιτσιλάς με καυτό φλόκι στα μούτρα με το κρεάτινο σουβλί σου καίγοντας τη λουσμένη με ουίσκι γκαμπαρντίνα σου. Μόνο έτσι θα με ψαρώσεις.




Για πάντα στις καρδιές μας: μετά το «Βιετνάμ» δεν νομίζω ότι μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι άλλο.

Απόλυτος υπερφλώρος
Τα 'παμε και στην ψηφοφορία. Νίκος-mothafuckin'-NIVO-Βουρλιώτης. Γιατί αυτός και οι συν αυτώ το παίζουν gangsta ράπερζ και δεν συμμαζεύεται, ενώ είναι τόσο σκατίφλωροι που ο πλανητάρχης των φλώρων Τζάστιν Τίμπερλεϊκ και οι N'Sync δείχνουν μπροστά τους ωσάν τον Lemmy και τους Μotorhead αντίστοιχα. Οι gangsta ράπερζ, μαλάκα Βουρλιώτη, αποκαλούνται έτσι γιατί είναι πραγματικά gangsta. Και κατά καιρούς περιμένει ο ένας τον άλλονε όξω από το στούντιο και του ξηγιέται drive by κάνοντάς τόνε σουρωτήρι για τα μακαρούνια (βλ.: Tupac, Notorious BIG κ.ά.). Τριμάλακες είναι κι αυτοί, δεν λέω, αλλά τουλάχιστον αποδεικνύουν ότι τον χαρακτηρισμό δεν τον κουβαλάνε έτσι για πλάκα. Γαμημένα παιδιά της Πολιτείας και της Εκάλης, που μπαίνετε στα Nautica και στα Tommy Hilfiger και σας στρώνουνε κόκκινο χαλί και το παίζετε και gangsta. Γαμώσπιτοι. Γιοι πορνών.

Επίσης, σε αυτόν τον αρχίδα που λέει το «Οταν σ' είχα πρωτοδεί», που μας έχουνε σπάσει την πούτσα τα ράδια, δεν έχει πει κανένας ότι όταν καταπίνεις ήλιο από τα μπαλόνια το κάνεις μόνο για να σπάσεις πλάκα και μετά δεν πας επ' ουδενί λόγω στο στούντιο για ηχογράφηση;
Και, Τάκη, επειδή είχαμε τη συγκεκριμένη κουβέντα προψές και μου είπες «γαμώ τις μάνες όλων των ραπάδων».
Παιδιά, μη γαμάτε τις μάνες των ραπάδων. Θα γεμίσουμε Βουρλιώτηδες και ατάλαντους.

Για πάντα στις καρδιές μας: Ολοι οι wannabe υπερΦλώρενς της Αραβίας NIVO, που διαλέγουν και ψαρωτικά ονόματα, τύπου ο Εξολοθρευτής, ο Ατίθασος, ο Κωλοτρυπιδιακός Αναλυτής, ο Ενδοκολπικός Μητρικός σου Διαλογιστής, ο Κοπρικός Επεξεργαστής Του Πατέρα Σου Που Γαμάει Και Την Κουνιάδα Σου και δεν συμμαζεύεται. ΥΠΕΡΦΛΩΡΟΙ!
Σας τα 'χε πει από παλιά ο Μετζέλος...



Απόλυτος gaylord
Σπύρος Ρέβης. Τι να σχολιάσω εγώ τώρα;

Καρδιές: Διονύσης Ζάχος. Wannabe Ζαχαράτος που δεν του έκατσε. Τον έχω γνωρίσει. Δεν βρίσκεις πιο πουστρέλλα από αυτόν ούτε στο Gay Pride στο Βερολίνο τη βραδιά που βγάζουνε πρωταθλητή. Ή πρωθυπουργό. Ή βασιλιά Καρνάβαλο. Ή τι στον μπούτσο, τέλος πάντων, βγάζουνε.

Απόλυτο ελληνικό άσμα
Βασίλης Μητρόπουλος: «Συνοδέψτε την κυρία».
Τα 'χουμε ξαναπεί: όταν μιλάει η τέχνη, εμείς το βουλώνουμε.



Καρδιές: «Και κάνεις και ζημιές». Μεγάλαι στιγμαί από τον Τόλη τον Τσιμογιάννη, που κοντράρει τον Βασίλη τον Μητρόπουλο στα ίσα σε χαίτη-λασπωτήρα.



Απόλυτος ντράμερ
Buddy. Just sit back and watch.

 

Καρδιές: Steve-FUCKING-Gadd! Που θα έπρεπε να γράφεται God... Είναι τόσο γκρούβι που μπορεί να βαράει παλαμάκια κι εσύ να σηκωθείς από τη χέστρα σου και να χορεύεις με τα σκατά στον κώλο.
Παράδειγμα: κάποτε ο Dave Weckl, ο Vinnie Colaiuta και ο Steve Gadd έπαιξαν σε ένα memorial scholarship του Buddy Rich. Ολοι μαζί. Ενώ οι δύο πρώτοι έπαιξαν την κωλοτρυπίδα τους και ψάρωσαν κάθε εν ζωή ντράμερ, ο τρίτος δεν ασχολήθηκε με την επίδειξη τεχνικής, αν και την κατέχει κι αυτήν, και έκανε αυτό που ξέρει καλά: groovαρε τόσο πολύ που έκανε το κοινό να σηκωθεί και να τον χειροκροτήσει περισσότερο απ' όλους. Δείτε καλά το βίντεο, αξίζει.



Απόλυτος κιθαρίστας
Γκάρι Μουρ. Και να πά' να γαμηθείτε όσοι δεν τον γουστάρετε. Πάρτε και μια τρελή εκτέλεση του «Red house» για απόδειξη του μεγαλείου του Γκάρωτα. Ο άνθρωπος έχει ερωτική σχέση με την κιθάρα του και αυτό βγαίνει. Και μη μου πείτε ότι «ναι, καλός, αλλά δεν γουστάρω εποχή "Still got the blues"» και τέτοια ή ότι είναι τσεβδός, γιατί εγώ στην παπάρα μου και τα δύο.



Καρδιές: Χέντριξ. Ναι, ρε, δεύτερος ο Τζίμι. Δικό μου είναι το μπλογκ και ζμπούτσαμ. Εγώ γουστάρω Γκάρι.

Απόλυτη επίδειξη τελειότητας
Ντάξει. Το κοριτσάκι δεν παιζόταν. Τελειότης.



Για πάντα στις καρδιές μας: Αυτόν τον μπούστη, που κατεβαίνει με μια ανάσα στα έγκατα της Γης με την ίδια άνεση που εσύ πας περίπτερο για τσιγάρα και λαχανιάζεις κιόλας, δεν μπόρεσα ποτέ να τον καταλάβω (όπως και όλους αυτούς που κάνουνε τέτοια), αλλά τον respectάρω τρελά. Ο απόλυτος έλεγχος σώματος και αναπνοής.



Απόλυτος Ελλην κωμικός
Χατζηχρήστος για τον ρόλο του Ζήκου στο «Της κακομοίρας». Ο σκηνοθέτης της ταινίας είχε πει ότι μόλις είδε το σενάριο ο Χατζηχρήστος το διάβασε μία φορά και μετά το πέταξε. Και μετά, όταν άρχισαν τα γυρίσματα, μπήκε στο πλατό σαν σίφουνας και ξεκώλιασε στο γέλιο (και συνεχίζει να το κάνει) όλη την Ελλάδα με τις αυτοσχεδιαστικές ατάκες του. R.E.S.P.E.C.T. Πάρε να 'χεις.



Για πάντα στις καρδιές μας: Θανάσης Βέγγος. Γιατί, εκτός από τους κωμικούς ρόλους του, όποτε έχει αποφασίσει να ερμηνεύσει δραματικό ρόλο θα έπρεπε η Ακαδημία να του δίνει το Οσκαρ αβλεπί και χωρίς ψηφοφορίες κι αρχίδια. Θες και παράδειγμα; Πάρε. Από την ταινία «Ολα είναι δρόμος», του Παντελή Βούλγαρη (όπως και η σκηνή στα μπουζούκια), του καλύτερου Ελληνα σκηνοθέτη κατά τη γνώμη μου. Βέγγος να γεμίζει τη λίμνη με τιναγμένα μυαλά επειδή του σκοτώσανε τις χήνες!

 

Απόλυτος μπουχέσας
Μαρινάκης. Πρόεδρος Ολυμπιακού. Και δεν το λέω εγώ. Λέγεται ότι όταν γινόταν η μεταβίβαση μετοχών το είχε πει και ο Κόκκαλης. Επί λέξει: «Δίνω τον Ολυμπιακό στον μπουχέσα».

Για πάντα στις καρδιές μας: Νικόλας Πατέρας. Πρόεδρος Παναθηναϊκού, φίλος Μαρινάκη, αλλά και αντίπαλον δέος. Ο γνωστός στους κύκλους των εφοπλιστώνε και ως «καπετάν Νικόλας», που έχει για μπράβο τον συμπαθή Θεολόγη, ένα συνονθύλευμα μούσκουλων και εφαρμοστών t-shirts, που σταματάει την κίνηση στους δρόμοι μόνο με ένα βλεφάριασμά του, προκειμένου ο χαλκέντερος ηγέτης του λαοφιλούς συλλόγου να κάνει τις δουλειές του. Τρισμέγιστος μπουχέσας ο Νικόλας, αλλά μεγάλη καλτ μορφή ο σωματοφύλακάς του.

Απόλυτη ταινία
«Scarface». Για την τελευταία σκηνή.
«SAY HELLO TO MY LITTLE FRIEND!».



Για πάντα στις καρδιές μας: «Leon».
Νάταλι Πόρτμαν πιτσιρίκα: αφορμή για να γίνεις παιδέρας και να ξεπεράσεις σε φήμη μέχρι και τον Φωτούλη, που έκανε τον κλόουν σε παιδικά πάρτι, όλοι οι γονείς τον λάτρευαν και εκείνος αντί για προβατάκια πριν κοιμηθεί μέτραγε ροδαλές, μωρουδίσιες κωλοχαράδρες που στάζουνε τσιρλί από φρουτόκρεμα σε μυρωδάτες πάνες (ναι, έχω ένα θέμα με τα σκατά και την κοπρολαγνεία, μην τα ξαναλέμε).
Ζαν Ρενό: αρχιδάτος, άσχημος, εκτελεστής, αλλά και ευαίσθητη ψυχή. Οπως πρέπει να είναι ο σωστός ο άνδρας.
Γκάρι Ολντμαν: ψυχάκιας.
Υπόθεση: που γαμεί.
Αισθητική: που γαμεί πάτους.
Τέλος: που καραγαμεί πάτους!

Απόλυτη αναγνώριση σε σκοπιά
ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ ΑΛΛΟ!



Για πάντα στις καρδιές μας: μετά από αυτό, το χάος.

Aπόλυτος μπάσκετμαν
Δεν το γράφω καν. Ξεκολλάτε. Και ψάχτε μόνοι σας τα βίντεα να θυμηθείτε λίγο τι έκανε ο άθρωπας.

Για πάντα στις καρδιές μας: Nick-FUCKIN-Galis! Γιατί δεν είναι και λίγο να παίζεις στα γκέτο των αραπάδων, με ατσάλινα διχτάκια (πριν έρθει Ελλάδα), να είσαι λευκός, κοντός και με αφάνα και τα μαυρόνια να σε λένε «Mister Nick».

Απόλυτος ρόκερ
Τζιμ Μόρισον, Τζίμι Χέντριξ, Τζον Μπόναμ, Τζάνις Τζόπλιν και πολλοί άλλοι ακόμα. Μεγάλοι ροκάδες, άφησαν τρελή μουσική πίσω τους, respect, αλλά και με ένα κοινό στοιχείο: ΗΤΑΝ ΛΙΓΟΙ! Οχι ως μουσικοί, αλλά όσον αφορά το πόσο RAWK ήταν. Κι αυτό για έναν και μόνο λόγο: πέθαναν! Πώς το λένε, ρε φίλε; Τα κακάρωσαν, βλέπουνε τα ραπανάκια upside down. Ενώ αυτός... Αυτός έχει πιει τα δεκαπλάσια ναρκωτικά και ξίδια, έχει γαμήσει τα Χ-εις-την-νιοστή-πλάσια υπερμουνιά, είναι βρομόγερας του ελέους αλλά ροκάρει ανελέητα ακόμα, και όταν πεθάνει και πάει (σιγουράκι) στην Κόλαση θα στρίβει μπάφους, θα σπάει μύτους και θα κόβει πρέζα για τον Βελζεβούλ και τον Ασταρώθ. Κυρίες και κύριοι, ο ένας και μοναδικός...

LEMMY KILMISTER

Για πάντα στις καρδιές μας: Ιγκι Ποπ. Για τους ίδιους λόγους με τον παραπάνω, αλλά και για το live του στο πρώτο Rockwave (που λεγόταν Rock of Gods), που τον εκεράσανε μπουκάλι με γαρμπίλι στο κάρκαλο και αυτός αντί να σταματήσει και να σηκωθεί να φύγει, πωρώθηκε και έπαιζε ασταμάτητα για τρεις ώρες, με τέσσερα encore! Θες κάτι άλλο;

Απόλυτη μίμηση
Ντάξει. Ο τύπος απλώς τα σπάει.



Για πάντα στις καρδιές μας: Ζαχαράτος ως Μελίνα. Το παιδί είναι ταλαντούχο, δεν χωράει αμφιβολία επ' αυτού.

Απόλυτος martial artist
Βρασίδας Λι. Γιατί έτσι γουστάρω. Και γιατί μετά τις ταινίες του βγαίναμε όλοι στις αλάνες (ναι, τότε υπήρχαν...) και σαπιζόμασταν στο ξύλο μεταξύ μας βγάζοντας κινέζικες κραυγές. Βρασίδας φορέβα, ρε! ΟΥΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!

Για πάντα στις καρδιές μας: Τζάκι Τσαν για τα ζογκλεριλίκια, Kris Sfetas γι' αυτή τη σκηνή από την ταινία "Ο θείος μου ο νίντζα" μαζί με τιτανοτεράστιο Τζεβελέκο. Rickson Gracie, γιατί we love brazilian jiu-jitsu!

Απόλυτος αρχιδάτος σκύλος
Οταν ο σκύλος σου βουτάει στη θάλασσα και σούρνει σάρκι με εφτά σειρές δόντια στην μπαραλία, ε, έχει κοχόνες, πώς να το κάνουμε.






Για πάντα στην καρδιά μου: ο σκύλος μου!

BUDDY RULES!

Και το τραγουδάκι μας...