ΑΝΔΡΕΣ...

Φίλε, ξεκόλλα. Πρέπει να το κάνεις. Κάποια πράματα στο μυαλό σου τα έχεις τόσο μπετό που σου κάθεται προσοχή ο CEO της ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ λέμε. Το έχουμε καταλάβει, είσαι άνδρας και γουστάρεις και εκκρίνεις πιο πολλή τεστοστερόνη κι απ’ τον Ζαγοράκη μετά από τέσσερις κύκλους αναβολικών και στην άσχημη γαμάς και τις πρίζες. Αλλά ξεκόλλα. Κάποια πράγματα που κάνεις είναι τόσο καρφωμένα στο νιονιό που κουβαλάς και για τον πούτσο καβάλα, και πρέπει να το καταλάβεις τώρα που είναι νωρίς. Μη μασάς, αδερφέ, θα σε βοηθήσω εγώ. Λοιπόν, φλώρε, άκου:

H ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ

Δεν μπορεί να μη σου έχει τύχει. Παράδειγμα. Το φιλαράκι σου πιάνει καινούργια δουλειά, ας πούμε στην Pizza Hut (κάνα φραγκάκι για την γκρίζα διαφήμιση δεν θα έβλαπτε, μουνιά). Βγαίνετε για ποτάκι και σου λέει τα νέα χαρούμενος, ότι δουλεύει εκεί και ότι είναι καλή φάση και τέτοια. Και κάνεις το τραγικό λάθος και του λες: «Ντάξει, ρε φίλε, μπράβο, αλλά μία φορά που είχα πάρει Pizza Hut το ζυμάρι ήτανε μόνο για φρίσμπι και τα τυριά-ζαμπά-μπέικα για να στραγγάς τα λάδια και να τα ξηγιέσαι στο XT μετά από 3.000 χιλιόμετρα». Βάρδα και πεις τέτοια μαλακία. Σ’ έφαγε ζωντανό. Και «τι είναι αυτά που λες» και «η Pizza Hut γαμάει, ρε φίλε, είναι η καλύτερη, ΟΧΙ ΕΠΕΙΔΗΣ ΔΟΥΛΕΥΩ ΕΓΩ» και «τι να μας πει τώρα η Domino’s, μωρέ, με τα γατάκια» και μόνο σύνδεσμο δεν ανοίγει με συναδέλφους, να μαζεύονται, να πίνουνε ντρόγκια και να την πέφτουνε 20 μηχανάκια με πιστόλια-στιλούς και ρόπαλα του μπέιζμπολ στα μαγαζά «πλερώνεις δύο-παίρνεις και τη γυναίκα μου από κώλο». Τώρα γιατί το κάνει; Για τον ίδιο λόγο που έσπαγε ο Μπρους Λι τις σχολές των Τζαπανέζων ώστε να δείξει ότι η δικιά του γαμεί και δέρνει (στην κυριολεξία όμως) και για τον ίδιο λόγο που όταν κάποιος παίρνει μηχανάκι Γιαμάχα θεωρεί ότι είναι καλύτερο κι απ’ αυτό που έχει κωλοβαλβιδώσει και κωλοζιγκλερώσει ο Καβασάκι ο ίδιος. Ο άνδρας ό,τι κάνει το θεωρεί δικό του, ΚΑΤΑΔΙΚΟ ΤΟΥ, γι’ αυτό και όταν στη δουλειά έρχεται η στιγμή της πούτσας (βλέπε απόλυση, μείωση μισθού και τα συναφή) κάθεται και τον κλαίει και αρχίζει τα μαρθαβούτρσικα τύπου «δεν μπορώ να το πιστέψω πώς μου φέρθηκαν, εμένανε, που είχα δώσει και το αίμα μου γι’ αυτή τη δουλειά». Μαλάκα μου, πάρ’ το χαμπάρι. Η εργοδοσία (οποιαδήποτε εργοδοσία) θα είναι πάντα απέναντι στον εργαζόμενο. Αν δει ότι πλέον για τον Χ ή Ψ λόγο δεν της κάνεις, κάνεις παρέα στα τόνερ για τους πρίντερ όξω απ’ τα γραφεία και τελειώνει η υπόθεσις.

ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ ΠΟΥ ΠΑΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΙΘΑΓΕΝΗΣ

Σκας για διακοπές στο νησί το καλοκαίρι και έχει τύχει ο κολλητός σου να έχει φύγει τρεις μέρες πριν από σένα. Τη γάμησες. Με το που φτάνεις σε πλακώνει στα «έλα να σου δείξω πού να στήσεις τη σκηνή, έχει την καλύτερη σκιά», «άντε, ρε μαλάκα, που θα πάμε να φάμε εδώ, ο τύπος είναι βρομιάρης», «ουρτ, ρε, στην άλλη παραλία θα πάμε, που κόβει ο καίρος το απόγευμα όταν έχει νοτιά» και άλλα τέτοια, που στην αρχή ψιλοψαρώνεις, αλλά μετά (ξανα)καταλαβαίνεις ότι ο κολλητός σου είναι απλώς μαλάκας, σαν και τα μούτρα σου, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσατε να κάνετε παρέα. Ασε που ειδικά το θέμα με τον αέρα το έχει ξεκωλιάσει και σου λέει προς τα πού θα φυσάει αύριο και πού θα είναι καλό να κάτσετε στην παραλία και πώς να βάλετε το αντίσκηνο και όλα αυτά, λες και από τα γεννοφάσκια του πίνει ούζα με τον μπαρμπα-Γιάννη τον ψαρά και ξηγιέται λιτανείες στον Αϊ Νικόλα στη δύσκολη, όταν έχει αργήσει να γυρίσει ο γιος από το παραγάδι. Κυρ μαλάκα, επειδή είσαι τρεις μέρες παραπάνω από μένα στο νησί δεν σημαίνει ότι έσκασα για διακοπές στην Αστραλία πριν από την ανακάλυψη της Ωκεανίας και εσύ είσαι Αβορίγινας που με περιμένει στο λιμάνι με ντιτζεριτού στο στόμα, την πούτσα ορθή και χαμόγελο με σάπιο δόντι. Σάλτα και γαμήσου.

Η ΓΚΟΜΕΝΑ ΣΟΥ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΠΗΔΙΟΤΑΝΕ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ

Ναι, ρε. Αλήθεια. Κάποιος, κάπου, κάποτε είχε γαμήσει την γκόμενά σου πριν από σένα και guess what. Της άρεσε κιόλας. Θυμάσαι που για να εντυπωσιάσεις κάποιο μουνί ήσουνα ικανός να κάνεις ζογκλεριλίκια με τρακόσα πιάτα πάνω σε καλαμάκια από σουβλάκια ενώ ξηγιέσαι μονόροδο ποδήλατο; Ε, το ίδιο έκαναν ταυτόχρονα άλλοι διακόσα δισεκατομμύρια μαλάκες και ένας από αυτούς έτυχε να εντυπωσιάσει και να δώσει στην γκόμενά σου το κωλάντερο χεράτο. Fact. Κι άμα χαλιέσαι κάθε φορά που σε μια κουβέντα θα πει «όοοοοχι, ρε, αυτό είχε γίνει πριν από τρία χρόνια, που τα είχα με τον Τάσο», πάρε χαμπάρι ότι για να φτάσει να κάνει τόσο καλή πίπα, που τόσο σου αρέσει και τη χαίρεσαι όταν πηδιέστε, έχει ξηγηθεί προϋπηρεσία και έχει κολλήσει βαρέα γλείφοντας την πούτσα του Τάσου, του Μήτσου, του Γιώργου, του Λάκη, του Τζέικ και του Ελγουντ και πολλών ακόμα, γιατί αν δεν το είχε κάνει θα κοίταγε την ψωλή σου σε φάση «what da fuck is this?» και τότε ναι μεν θα ήσουνα χαρούμενος που στις παρέες δεν θα αναφέρονταν οι πρώην της, αλλά θα πήγαινες να γαμήσεις και η πλαστική κούκλα θα φάνταζε μπροστά της Eva Angelina σε εμπειρία (τρελό κλαρίνο λέμε).

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ. ΜΑΛΑΚΑ!

Ναι, ρε γελοίε. Δεν τον έφτιαξαν για πάρτη σου. Οδηγούν κι άλλοι και πρέπει να τους σέβεσαι. Ο.Κ., δεν μιλάω για την γκόμενα που έχει κάνει σκουλαρίκι το κινητό και είναι με κρέμα προσώπου και αγγούρια στα μάτια μέσα στο αμάξι και λέει μαλακίες με τις καριόλες φίλες της, αλλά για τον απλό κόσμο, που, πάρ’ το χαμπάρι, έχει τα ίδια δικαιώματα με σένα στον δρόμο. Σ’ αυτήνανε άμα θες ξηγήσου πούτσα, ξύλο, στρατιωτικό περίπολο και στέγνωμα στον ήλιο. Επίσης, δεν είσαι ο Νίκι Λάουντα, να περνάς με ταχύτητα Εντερπράιζ τα παπιά στον δρόμο με το κωλοπειραγμένο EVO σου, μαλάκα, υπερφλώρε Μπουρναζιώτη. Κανένας δεν σε γουστάρει, όλοι κλαίνε να κάνεις bloodbath στην επόμενη κολόνα και, προπάντων, δεν πρόκειται να γαμήσεις με την καμία με αυτή την τακτική. Και κάτι τελευταίο. Οι μαλάκες που ανοίγουνε παράθυρο και νομίζεις ότι είχαν κάδο ανακύκλωσης μέσα στο γαμωάμαξό τους απ’ τα σκουπίδια που αμολάνε να πάθουνε καλπάζοντα ερυθρηματώδη λύκο ή κάτι άλλο πολύ κακό και να ψοφήσουνε με φρικτούς πόνους πάραυτα. ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ!

ΣΤΟ ΠΡΟ ΕΒΟΛΟΥΣΙΟΝ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ

Αυτό το κομμάτι αν δεν είσαι ο κοντός ή ο Στάθης μπορείς και να το αγνοήσεις. Λοιπόν, μαλάκες, πάρτε το χαμπάρι. Ο Μάστερ είμαι εγώ και από τότε που παίζαμε ISS Pro τρώτε πούτσα με το μέτρο, Zio Peppe φάση, αλλά σε πέος. Και, κοντέ, στο Pro 11 το έστρωσες λίγο το πράμα, αλλά έτσι και το ψωλέτο που έφαγες προψές με την Αργεντινή από την Ισπανία είχε γίνει στην πραγματικότητα, θα πηγαίνανε στο Ζάλογγο ο Μπιλάρδο, ο Μαραντόνα και ο Πασαρέλα, πρώτα θα παρτουζώνονταν, έτσι για το ροκ, και έπειτα θα πέφτανε ένας ένας ωσάν τα τουβλάκια στο Τέτρις. Οσο για σένα, Στάθη, γύρνα το καλύτερα στο άλλο το ποδοσφαιράκι, το παλιακό, το ξύλινο, με τη σούβλα, που τη σφήνωνες πριν την καρφώσεις στον αντίπαλο, ναι, ρε, αυτό που έπαιζε ο Τζεβελέκος στα σφαιριστήρια στις ελληνικές ταινίες. Μάρτυράς μου ο Μελενίκος, αυτό το άγιο παιδί. Βγαίνει και το 12, κουφάλες, και έρχεται νέα πούτσα λέμε!

ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΜΠΑΛΑ

Επειδής και καλά παιζεις μουντιαλίτο δεν σημαίνει ότι περνάς τον Νέστα σταματημένο, ρε μαλάκα. Είσαι λίγος. «Ξέρεις, φίλε, εγώ έπαιζα τρελή μπάλα μικρός και ήμανε προεπιλογή για την Εθνική ομάδα και άμα δεν έμπλεκα με το μουνί τον Λιονέλ τον Μέσι θα τον είχα να πααίνει να μου ψωνίζει Ασος Ιντερνάσιοναλ από το περίπτερο να ‘ούμε». Πόσες φορές έχω ακούσει παρόμοια μαλακία, ρε φίλε... Λοιπόν, καπετάν Μαλάκα, άκου και χώνεφ’ τα: είσαι φλώρος, δεν τη δίνεις όχι από το δεξί στο αριστερό, αλλά ούτε στα παιδιά σου στο πάρκο σε οικογενειακό διπλό, είσαι πιο αργός κι απ’ το ριπλέι σου και για να φτάσεις από τη μία περιοχή στην άλλη χωρίς να ξηγηθείς μπαϊπάς θες δυο κατοστάρικα ταξί. Και είσαι και χοντρός και άμπαλος. Και δεν μαρκάρεις. Δεν κόβεις ούτε με βαλέ, λέμε. Δεν πετυχαίνεις υπερωκεάνιο από το ένα μέτρο. Τι άλλο θες να σου πω; Σάλτα και γαμήσου κι εσύ. Πάνε φάε καμιά πίτσα. Hut. Αμπαλε.

ΑΝ ΚΛΑΨΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ GAYLORD

Τα ‘πε καλύτερα ο Καβγατζίδης να ‘ούμε. Είχε χωρίσει με Μαρινέλλα και αυτή βγήκε και είπε το «Οι άνδρες δεν κλαίνε». Και ξηγιέται απάντηξις ο υπερπόντιος και βγάζει άσμα «Κι όμως, κυρία μου, οι άνδρες κλαίνε». Τέλος.

ΥΓ.: Παρακαλώ διαβάστε τον παρακάτω διάλογο.

Shinobioriginale: wpa?

Shinobioriginale: o mike diavazei diproswpo?

Shinobioriginale: auto einai eidhsh...

Mikeius: ela re malaka

Mikeius: apo tyxi irtha edw

Mikeius: alitheia

Shinobioriginale: psema malaka

Shinobioriginale: den kserw poson kairo exw na patisw edw kai me to pou mpika se vlepw

Mikeius: diabasa ton celebriti

Shinobioriginale: kati den paei kala...

Mikeius: pou mas exei kai tous 2

Shinobioriginale: o kala noumero to vlima

Mikeius: kai meta ekana klik sto link tou diproswpou

Shinobioriginale: den mpainw kan ston kopo na grapsw

Mikeius: kala nai

Shinobioriginale: antithetws anakalypsa kalh fwlia!!!

Mikeius: ap oti exw katalabei exoume koinotita blogger mlk

Shinobioriginale: oloi exoume tous kyklous mas nai

Mikeius: o enas trabaei malakia ston aristero tou, opws oi 300

Shinobioriginale: se eipe tamtako kiemena astrapogianno 

Shinobioriginale: prepei na mas aresei ayto twra?

Mikeius: re malaka ti paizei edw? olo mou ta prizoun me ton diproswpo oti gamaei ki etsi

Shinobioriginale: gia to mpoutso einai

Shinobioriginale: 2 kala arthra

Shinobioriginale: kai ta ypoloipa skoupidia

Shinobioriginale: alliws to ksekinise alliws synexise

Mikeius: den asxoloumai me poiotita

Shinobioriginale: gamiseta to gamise

Mikeius: o typos exei grapsei 3 arthra fetos

Mikeius: ΤRIA!!!

Mikeius: kai meta lete gia mena re?

Shinobioriginale: den paraponiemai

Shinobioriginale: me ksereis

Mikeius: egw egrapsa 13 re

Mikeius: kai me strato!

Mikeius: ainte

Shinobioriginale: xaaxaxaxax

Shinobioriginale: kai prosekses etsi?

Shinobioriginale: esy tous foloers tous exeis provata

Shinobioriginale: o dip tous exei pistous

Shinobioriginale: akou pistoi

Shinobioriginale: AXAXAXAXAX

Mikeius: ante, teleiwse to tourne mou sti blogosfaira kai gia fetos

Mikeius: pame sto diko mou

Shinobioriginale: pame…

Mikeius: diproswpe ta leme

Mikeius: (se kana xrono)

Αφού ευχαριστήσω τα δύο τρελά αγόρια για τα καλά τους λόγια, δεν μπορώ να μην αναφέρω πως ο παραπάνω διάλογος -και ειδικά τα bold- είναι ό,τι πιο gay έχει παίξει μετά τον γάμο του Σερ Ελτον Τζον με τον σύζυγό του.

Και το τραγουδάκι μας, αφιερωμένο...

ΛΙΓΗ ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ

Ρε φίλε, καλή η αγανάκτηση, αλλά μισό. Να το συζητήξουμε λίγο.

Οταν άρχισε η φάση ήμουνα μέσα και κάθε μέρα στο Σύνταγμα και «τι ωραία που ο κόσμος διαδηλώνει ειρηνικά» και «ναι, επιτέλους κάτι έπρεπε να γίνει» και όλα αυτά τα ωραία. Ολοι στη δουλεία έλεγαν τα ίδια. Και «μπράβο στα παιδιά» και «όταν βρω χρόνο θα κατέβω κι εγώ» και όλα, μην τα ξαναλέμε. Και πάλι Σύνταγμα και μπίρες και συζητήσεις και δώσ’ του. Αλλά, ρε μάγκες, μην τα τρώμε όλα αμάσητα. Οπα, φρένο. Λίγη τροφή για σκέψη.

1.                        Αυτή η εμποροπανήγυρη που στήθηκε, που ο κάθε μαλάκας έπαιρνε μια σακούλα κάρβουνα στην πλάτη, μια σχάρα, ένα βαρέλι, πάγο και ένα ανατρεπόμενο μπίρες με σκοπό να κάνει περιουσία από την αγανάκτηση, και μετά, αφού ξηγηθεί λεύκανση πρωκτού, να φύγει για πάντα για Σεϋχέλλες έχοντας κάνει την τύχη του, ΤΕΛΟΣ. ΦΤΑΝΕΙ. Μαλάκα μου που πήρες ψαροντούφεκο με μουλινέ και δελφινιέρα και ξεκλήρισες όλο το γατομάνι της γειτονιάς σου και το πουλάς για χοιρινό, γαμώ την Παναγία των Παρισίων σου. Πρέπει να υποβληθείς πάραυτα σε αλλαγή φύλου και μετά να σου ξηγηθούνε κλειτοριδεκτομή με σπασμένο μπουκάλι Κόκα-Κόλας (γκρίζα διαφήμιση). Επίσης, μας έχεις κεράσει τόση τσίκνα που δεν την είχανε ούτε τα πόδια μου ανάμεσα στα δάχτυλα όταν είχα πάει με τον κοντό Κουφονήσια και μου χάλασε η σαγιονάρα δεύτερη μέρα και δεν είχα φράγκα και γύρναγα 23 μέρες ξωπόλητος. Σάλτα και γαμήσου.

2.                        Η φάση έγινε ο Καραγκιόζ μπερντές όπου μπορούσε να εκφραστεί ο κάθε πιο γραφικός κι από ξεδοντιάρα βάβω σε κυκλαδίτικο νησί. Τι τραγικούς μαλάκες ντυμένους Κολοκοτρωναίους είδαμε, τι Σπαρτιάτες, την κάθε μαλακία και κόμπλεξ του κάθε παπαρολεβιέ σε πανό, φτάνει πια, ΕΛΕΟΣ. ΟΞΩ και σεις. Ξέρω, φίλε γραφικέ, ήθελες να γίνεις ηθοποιός, αλλά δεν έκατσε γιατί δεν κάνεις ούτε για ανθυποκομπάρσος σε μονόπρακτο. Είσαι για λύπηση. Φύγε από τη χώρα.

3.                        Είπαμε, γουστάρω κι εγώ, αλλά η φάση δεν βγάζει πουθενά, ρε παιδιά. Μας έχουν γραμμένους στ’ αρχίδια τους. 50 μέρες είμαστε εκεί και ξύλο έπεσε, δακρυγόνα, της πουτάνας το μουνί και τίποτα δεν έγινε. Η ψήφος εμπιστοσύνης δόθηκε, το μεσοπρόθεσμο ψηφίστηκε, ξηγιόμαστε gagging deepthroat στο καβλί του Γιωργάκη και στο strap on της Μέρκελ και λύση δεν φαίνεται. Ας πάμε μια μέρα αποφασισμένοι να τα γαμήσουμε όλα, ας σκοτωθούνε πέντε μπάτσοι και καμιά τριανταριά κανονικοί άνθρωποι, όπως στις διαδηλώσεις επί γερμανικής Κατοχής (διάβασε λίγη Ιστορία, δεν βλάπτει), μπας και ταρακουνηθεί λίγο το σύστημα. Πες με μαλάκα, αλλά δεν βλέπω να γίνεται κάτι χωρίς να χύνεται αίμα.

4.                        Το κυριότερο. Κυρ μαλάκα, που το παίζεις επαναστάτης και κατεβαίνεις και καλά αγανακτισμένος, κοίτα να μπορείς να στηρίξεις με τη στάση ζωής σου αυτά που λες. Και ξηγιέμαι. Στη δουλειά μου μας είπανε ότι «αν δεν δεχτείτε μείωση 25% στον μισθό σας, θα απολυθείτε». Κάναμε, λοιπόν, όλα τα παιδάκια συγκέντρωση και όλοι ήταν έξαλλοι και «δεν είναι δυνατόν να περάσει αυτό» και τέτοια και «θα παλέψουμε για τα δικαιώματά μας μέχρι τέλους». Και ήρθαν και κάτι πουτάνας γεννήματα από την Ενωσή μας και «θα σας προστατέψουμε» μπλα, μπλα, μπλα. Και ψηφίσαμε κιόλας και από τους 50 οι 43 είπαν «ΟΧΙ ΣΤΟ 25%», οι 6 «ΝΑΙ ΣΤΟ 25%» και υπήρχε και ένας που έριξε άκυρο, που για να ρίξεις άκυρο σε τέτοια ψηφοφορία το μουνί της μάνας σου πρέπει να είναι πιο σάπιο και από της Ελένης Λουκά μετά από ένα μήνα ελεύθερο κάμπινγκ. Και όταν μας κάλεσε έναν έναν να υπογράψουμε, δέχτηκαν τη μείωση οι 39 και έντεκα είπαμε όχι, περιμένοντας πλέον να απολυθούμε. Ε, φλώρε μου, μάθε κάτι. Η επανάσταση ξεκινά από την ατομικότητα και η συλλογική άρνηση δημιουργείται από την άρνηση του κάθε εργαζόμενου ξεχωριστά σε τέτοιες φάσεις. Δεν μπορείς να κοιτάς την πάρτη σου με το αιτιολογικό «έχω ανάγκες». Γιατί ας ‘ούμε οι άλλοι δουλεύουμε από χόμπι. «Εχω δάνεια». Γιατί όλοι οι άλλοι πήραμε σπίτι με το μαρούλι μετρητό, μαλάκα. Και δεν μπορείς να είσαι hyper κότα μπροστά στο αφεντικό σου και να μου το παίζεις αγανακτισμένος στο Σύνταγμα. Είναι σαν να 'σαι πουσταρμάς που κερνάει κώλο στη θέα της πρώτης μπάρας και να μου κατεβαίνεις σε διαδηλώσεις κατά των γκέιλορντς με πανό και πλακάτ "ΟΞΩ ΤΟΥΣ ΠΟΥΣΤΗΔΟΙ". Πάρε ποπ κορν και φά’ το σπίτι σου ατηγάνιστο μωρή κιότα φλωράτη, ακούγοντας «30 χρόνια επιτυχίες» του Τζάστιν Μπίμπερ. Είστε γιοι πουτάνας του ταλίρου. Η γιαγιά σας έκανε τσιμπούκια σε Γερμανούς στην Κατοχή και η κωλοτρυπίδα της ήτανε πάρκινγκ για τις ψωλές των ταγματασφαλιτών. Μου θέλετε και Σύνταγμα, πόρνες.

Θέλω πολύ, ρε μάγκες, να γίνει κάτι, ένα μπαμ τρελό, και να αλλάξει η φάση. Και ας λέω όλα αυτά, θα ξανακατέβω Σύνταγμα, γιατί δεν υπάρχει και κάτι άλλο να κάνω. Θα ‘θελα, όμως, να είμαστε όπως κάποτε, που και πάλι δεν είχαμε τα πάντα όλα, πάλι είχαμε προβλήματα και αφραγκιές, αλλά μπορούσαμε να λέμε «θα έρθουν κι άσπρες μέρες». Τώρα ούτε αυτό έχουμε. Κι όταν βλέπεις το ποτήρι εντελώς άδειο, γάμησέ τα ψηλέ…

ΥΓ.: To 25% που μας είπανε να μας κόψουνε, στους γιατρούς να το φάνε.

Και το τραγουδάκι μας...

Η ΨΩΛΗ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ ΛΕΜΕ

Θυμάσαι που ήσουνα μικρός στο σχολείο και ένα αρχίδι είχε κάνει τη ζωή σου κόλαση απλά και μόνο επειδή ήταν αρχίδι και όλοι το σκιαζόντουσαν, χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος γι' αυτό; Θυμάσαι που κάθε φορά που ετοίμαζες την τσάντα σου σκεφτόσουνα την κόλαση που θα ζήσεις από το αρχίδι και τη γαμημένη παρέα του, που θα σκαρφιζόντουσαν οποιαδήποτε μαλακία για να σε ξεφτιλίσουν, τόσο που το τράβηγμα του βρακιού σου μέχρι τα αυτιά θα έμοιαζε με απλή συνήθεια γι' αυτούς, όπως το δέσιμο των κορδονιών τους το πρωί; Θυμάσαι, μωρή κουφάλα, κότα, που δεν έκανες τίποτα για να αντισταθείς και έτρωγες όλη την πούτσα αμάσητη;


Εδώ είμαι, όμως, εγώ για σένα. Εγώ θα σε λυτρώσω. Ακολουθώντας τις βασικές αρχές της ψυχανάλυσης, που λέει ότι όταν κάποια συναισθήματα εκφράζονται, ακόμα και ετεροχρονισμένα, ακόμα και σε ένα άγνωστο πρόσωπο, όπως ένας ψυχοθεραπευτής, αυτό αποτελεί μορφή θεραπείας, θα σε κάνω μάγκα σήμερα. Θα γίνω ο προσωπικός σου ψυχοθεραπευτής. Δες το βίντεο και σήκω πάνω, φώναξε, καύλωσε, ούρλιαξε, σκλήρισε, τράβα βρες τον bully του σχολείου σου στην ψυχιατρική κλινική που ζει σήμερα και ξηγήσου του θάνατο διά ασάλιωτου κωλοδαχτύλου. Στ' αρχίδια σου. Γιατί ένα χοντρό παιδί από την Αυστραλία είναι πλέον ο ήρωάς σου. 

Τρία ΖΗΤΩ για τον μικρό Κάσεϊ, που μετά από ένα χρόνο πούτσας από το σαμιαμίδι της συμφοράς όρθωσε το ανάστημά του και του έδωσε τα κωλοβάρδουλα υπό μάλης. Φυσικά, αποβλήθηκε αυτός. Και μην απορείς. Αυτό κάνει, άλλωστε, το σχολείο. Μας προετοιμάζει να ζήσουμε σε μια κοινωνία ρουφιανιάς και πουστιάς, γι' αυτό και τιμωρεί τον σωστό και επιβραβεύει τον καριόλη.


ΥΓ.: Δεν επέστρεψα. Απλώς συγκινήθηκα. Είναι ο ήρωάς μου και τον αγαπώ.

ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ PART 2

- Στη ΜΠΟΥΤΣΑ μου!
Δεν σε σέβεται πια κανένας όταν προσπαθείς να γράψεις κόσμο στ' αρχίδια σου και να επιδείξεις την αδιαφορία σου; Σου κάνουν ερωτήσεις στη δουλειά, εσύ δείχνεις ότι δεν σε ενδιαφέρουν και παρ' όλα αυτά εκείνοι συνεχίζουν; Ο γιος σου σε πλημμυρίζει με απορίες για τα ΠΑΝΤΑ από το πρωί έως το βράδυ (παρένθεσις: όποιος πούστης ξαναγυρίσει ταινία στην οποία κάποιο παιδί βλέπει νεκρούς, προβλέπει το μέλλον και είναι πιο έξυπνο από τον Αϊνστάιν στα τέσσερά του, να του ανασκολοπίσουν τη σουφραζέτα α-λα-Βλαντ-Τσέπες-Ντρακούλια ο Mandingo και ο Peter North σε gay gangbang και να του πετάνε καυτό ασβέστη στα μούτρα μέχρι Δευτέρα Παρουσία. Τα παιδιά, ρε μαλάκες, ΞΕΡΟΥΝ Τ' ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΑ ΔΥΟ! Εχετε βρεθεί ποτέ κοντά σε παιδί; Θα σας ζαλίσει τ' αρχίδια με τις απορίες του ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΤΟΥ ΤΟ ΜΑΛΑΚΙΣΜΕΝΟ! Τώρα, πώς στον πέωτα την έχουν δει στο Χόλιγουντ και πιστεύουν ότι τα παιδιά τα ξέρουν όλα, ο Βοσκόπουλος κι η ψυχή τους) και όταν του λες «αγάπη μου, θα σου πω αύριο, ο μπαμπάς πρέπει να ξεκουραστεί» σε γράφει στη μικροσκοπική παπάρα του; Βρέθηκε η λύση! Σταμάτα να λες παρωχημένες εκφράσεις τύπου «στον πούτσο μου», «στ' αρχίδια μου» και τέτοιες μαλακίες, που δεν προκαλούν επ' ουδενί το respect από αυτόν που θέλεις να απαλλαγείς από την παρουσία του. Μόνο μία έκφρασή υπάρχει πλέον για να δείξεις ότι you really mean shit και αυτή είναι «στη ΜΠΟΥΤΣΑ μου». Δοκίμασέ το και θα με θυμηθείς. Εμένανε, πάντως, μου πιάνει πάντα.

- ΟυίσκιΑ
Αν είσαι τίμιος λαϊκός που πάει μποζούκια και τα σπάει και καίει τη γραβάτα και το όνειρό του είναι να γλείψει τη σκατωμένη με πιτσιλοζούμι κωλοσφυρίχτρα του Βασίλη Καρρά και μετά να κόψει τη γλώσσα του, να την ταριχεύσει και να την κορνιζάρει με δάκρυα στα μάτια, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να πεις στη ζωή σου σε γκαρσόνι την έκφραση «παιδί, πιάσε δύο ουίσκι». Αν το κάνεις, θα σταματήσει το μποζούκι να παίζει, όλοι οι θαμώνες θα σε κοιτάξουν βλοσυρά στα μάτια και θα υποβληθείς σε φιστικοβολισμό με Κάσιους μέχρι θανάτου. Αν, από την άλλη, πεις «πσσστ, μάστορα, τσάκω δυο ουίσκια, μία πέρδικα και έναν περιπατητή», αυτομάτως θα ανέβεις στα μάτια του γκαρσονιού και η πρώτη βίζιτα του μαγαζιού θα σου προσγειώσει λουλούδι νεκροταφείου στο πέτο από τα είκοσι πέντε μέτρα, κάνοντας νέο ρεκόρ Γκίνες (το τωρινό είναι 22,5 μέτρα). Λέγεται ότι η παρακάτω σκηνή θανάτου ξεκίνησε με την παραγγελία εκ μέρους του Καφετζόπουλου «κύριε, μήπως θα μπορούσα να έχω δύο ουίσκι;». Γι' αυτό προσοχή όταν βγαίνεις σε κλάμπι λαϊκεντέλικ ή ηλεκτρογάβ. 







Αράουτ
Αυτό κι αν είναι... Ακουσε ο τριμάλακας ο Ελληνάρας στην ασπρόμαυρη τηλεόραση που είχαν στο καφενείο στο χωριό του τον Αγγλο εκφωνητή (οι πρώτοι αγώνες εξωτερικού που μεταδόθηκαν στην Ελλάδα ήταν από την Πρέμιερ Λιγκ) να λέει την έκφραση «our out» (δικό μας άουτ) και σκέφτηκε: «Στον πούτσο μου κι αν δεν ξέρω αγγλικά, εγώ θα πάω να παίξω τόπι το απόγιομα στην αλάνα και θα περιμένω, όπως η Πηνελόπη τον Οδυσσέα, να πάει η μπάλα άουτ. Και τότε θα το πω και θα γίνω τόσο ήρωας που θα με κεράσει κοντσέρτο για όμποε, τσέμπαλο και κλαρινέτο η πιο μουνάρα γίδα του χωριού. I ROCK». Και το έκανε. Και η έκφραση με την πάροδο του χρόνου πέρασε από στόμα σε στόμα και ακούς να τη λένε ακόμα και σήμερα σε γήπεδα 5X5, όπως και εκφωνητές τύπου Βερνίκος στην τηλεόραση, που είναι πιο άμπαλοι κι από ευνούχο σε παλάτι σουλτάνου. Ολο αυτό, βέβαια, βασίζεται στο φαινόμενο που λέγεται «Ονομα ξένου παίκτη». Πώς ονομάζεται ο παίκτης που μόλις ήρθε στην ομάδα μας; Μα, φυσικά, όπως τον αποκάλεσε ο πρώτος δημοσιογράφος που μίλησε στον αέρα γι' αυτόν. Τι; Βγήκε ο παίκτης και είπε ότι δεν τον λένε έτσι; Στην καραπουτσακλάρα μας, ρε, εμείς έτσι τον ξέρουμε. Για αλλαγές είμαστε τώρα; ΑΡΑΟΥΤ, ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ, ΑΡΑΟΥΤ! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!
 
Μυλόρδος, μυλαίδη
Ιδια φάση με το αράουτ, μόνο που είναι πιο τραγική η κατάσταση εδώ, διότι, κύριοι, τη συγκεκριμένη έκφραση την εισήγαγαν στο λεξιλόγιό μας οι μεταφραστές ταινιών με θέμα τον Μεσαίωνα -κυρίως-, που, να τους γαμηθεί το σπιτάκι, είναι και μορφωμένοι άνθρωποι, υποτίθεται, για να κάνουν αυτή τη δουλειά. Ετσι, λοιπόν, το «my lord» έγινε «μυλόρδε» και το «my lady» έγινε «μυλαίδη», υποβάλλοντας τα αυτιά μας σε ατελείωτα βασανιστήρια κάθε φορά που έπαιζε στην τελεόραση «Ρομπέν των δασών» ή οποιαδήποτε άλλη παπαριά του ελέου είχε θέμα την εποχή που οι αθρώποι σκοτωνόσαντε για πλάκα με ξίφη, βέλη και καυτό λάδι από τις πολεμίστρες. Για κάτσε λίγο, ρε πούστη μου... Μυλόρδε; Είναι δυνατόν; ΜΥ-ΦΑΚΙΝ-ΛΟΡΔΕ; Νατάσα Συρεγγέλα, γαμώ τις αγιογραφίες στην ενορία του χωριού σου και τις πιτσιλάω κιόλας παρουσία του παπά σας Μεγάλη Παρασκευή. 

- Κιαρατάς (ο)
Οχι. Δεν είναι ο κύριος που φεύγει ταξίδι και η γυναίκα του δίνει κώλο μέχρι και στα πόμολα των πορτώνε. Δεν είναι ο ναυτικός που τόνε τρώει η αρμύρα και η γυναίκα του... απλώς τόνε τρώει και αλλάζει ταχύτητες σε λεβιέδες-ψώλες μαύρων θερμαστών από το Τζιμπουτί. Είναι η έκφραση που μου έλεγε η γιαγιά μου όταν ήμανε μικρός στο χωριό και γύριζα κάθε μέρα πίσω στο σπίτι σαν την Κάρι από το ομώνυμο θρίλερ, μέσα στα αίματα, λόγω ατελείωτης μπάλας και ξύλου με τα παιδιά της δίπλα γειτονιάς. «Ρε κιαρατά, πάλι γύρισες σκοτωμένο; Αχ, τι θα σε κάνω εσένανε...». Κάποτε, κύριοι, κάποιοι είχαμε την τύχη να ζήσουμε ωραία παιδικά χρόνια. Οταν υπήρχαν αλάνες και καπνοχώραφα, και πολυκατοικίες έβλεπες κάπου πέρα, μακριά...

- «Μπλόκαρε το βίντεο»
Ατάκα που ειπώθηκε από τον φίλο κι αδερφό «Καμπάλ» τη χρυσή εποχή του βίντεο, όξω από το βίντεο κλαμπ του Ηλία, Κερκύρας και Ζακύνθου γωνία, στην Κυψέλη. Ο συμπαθής Καμπάλ, που όλοι ήξεραν ότι έπαιρνε πάντα τις πιο άρρωστες τσόντες, έβγαινε από το εν λόγω μαγαζί με μια σακούλα πορνοταινίες στα χέρια και τότε ήρθε face to face με τον Βαγγέλη ή αλλιώς «κοντό». Και εκτυλίχθηκε ο εξής μυθικός διάλογος μεταξύ τους:
- «Τι πήρες να δεις, ρε φίλε;».
- «Ασε τι πήρα τώρα, προχθές να ρωτάς τι είδα».
- «Τι;».
- «Είδα μια τσόντα με χοντρές, φίλε, γάμησέ τα σου λέω».
- «Πόσο χοντρές;». (Φοβερή ερώτηση!)
- «Ασ' τα, αδερφέ, μπλόκαρε το βίντεο...».

- Της μιλάει...
Εκφραση που χρησιμοποιείται για κάποιον παίκτη που είναι άριστος χειριστής της μπάλας, με εξαιρετικά skills, τόσο καλός, που είναι σαν να δίνει εντολές στο τόπι με το στόμα και αυτό να τις εκτελεί. Παράδειγμα: «Ασε, φίλε, ο Ζιοβάνι δεν υπάρχει, της μιλάει της μπάλας». Κατά καιρούς έπαιξαν και στα μέρη μας παίκτες που της μίλαγαν και χαρήκανε τα ματάκια μας μπαλίτσα, όπως οι Ριβάλντο (άσχετα αν είναι τόσο ταλιροkiller που αν κερδίσει ο γιος του το φλουρί στη βασιλόπιτα κάνει ένσταση στον Αρειο Πάγο και το παίρνει αυτός), Σαραβάκος, Χατζηπανάγας, Καμπς, Σκόκο κ.λπ. Πρέπει, όμως, να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα, για να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια: ο μόνος που έχει μιλήσει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ σε μπάλα ήταν ο Τομ Χανκς ως ναυαγός, που τα έλεγε με το νι και με το σίγμα, χύμα, τσουβαλάτα και τσεκουράτα στον Σπόλντινγκ. Τέλος.  



Και το τραγούδι μας...





Και ναι, από εμφάνιση είναι σκαρπινοχεταίοι Αλβανοί μία μέρα μετά την είσοδο στην Ελλάδα από τα σύνορα, αλλά το τραγούδι γαμεί.

ΣΠΕΣΙΑΛ ΟΛΥΜΠΙΚΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΥΝΙ ΠΟΥ ΣΑΣ ΓΛΙΣΤΡΑΓΕ

Οταν θέλω να υποβάλω τον εαυτό μου σε μαρτύριο, σαν τον μαλάκα, αποτυχημένο θρήσκο αλμπίνο στο βιβλίο του Νταν Μπράουν, που ήταν και παπαριά καμαρωτή, κάνω δύο πράγματα: ή βάζω νέφτι στην ψωλή μου, αφού την έχω ραντίσει με καυτό νερό, και μετά την πατάω στην τοστιέρα ή κάθομαι και βλέπω τηλεόραση. Προχθές έκανα το δεύτερο γιατί είχα ξωμείνει από νέφτι και χάλασε και η τοστιέρα.

Κανονικά, όμως, με ζάπινγκ και τέτοια, όπως παλιά, που έβλεπα κανονικά χαζοκούτι, μέχρι που ανακάλυψα τον Τζορτζ Κάρλιν στο Ιντερνετ, το PRO Evolution, το πόκερ και το double paradiddle και τα ξέγραψα όλα.

Και ξαφνικά, εκεί που έβλεπα, σκάει μια διαφήμιση, στην οποία μάλιστα έπαιρναν μέρος διάφοροι τσελέμπριτις, εκ των οποίων έναν θυμάμαι, διότι τον εκτιμώ και ως περφόρμερ και ως μουσικό, τον Ζουγανέλη. Η διαφήμιση αφορούσε τα Σπέσιαλ Ολύμπικς. Ή αλλιώς, για να θέσω το πράγμα στην πραγματική βάση του, αγώνες μεταξύ σακάτηδων, ανάπηρων και ανθρώπων με ειδικές ανάγκες, όπως τους έχουμε βαφτίσει, τους οποίους διοργανώνουμε εμείς οι «υγιείς», για να τους βλέπουμε και να χαιρόμαστε που δεν είμαστε κι εμείς έτσι, που έχουμε και τα δύο πόδια στη θέση τους και που ο εγκέφαλός μας έχει το κανονικό μέγεθος και κανένα σύνδρομο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάποιοι δεν είμαστε μαλάκες ή και πιο καθυστερημένοι από αυτούς. Είναι κάτι σαν τους μικρομεσαίους και τους φτωχούς, που οι δεύτεροι υπάρχουν για να τους βλέπουν οι πρώτοι και να χέζονται πάνω τους, ώστε να συνεχίζει να υπάρχει η άρχουσα τάξη.

Τι έγινε, φίλε, σοκαρίστηκες; Σίγουρα θα λες τώρα «γαμώ το σπίτι του Διπρόσωπου, που δεν έχει ψυχή, καρδιά και γράφει τέτοιες μαλακίες από την ασφάλεια του υπολογιστή του για τους καημένους τους ανάπηρους. Αμα τον είχα μπροστά μου θα του έβγαζα τα μάτια και θα του γαμούσα τις κόγχες».

Λοιπόν, πρώτον, θα μου έκλανες τ' αρχίδια, δεύτερον, διάβασε μέχρι το τέλος για να πάρεις χαμπάρι ότι τους υποστηρίζω με αυτά που λέω.

Και συνεχίζω...

Σόρι, ρε παιδιά, αλλά μόνο εγώ το βλέπω; Σπεσιάλ Ολύμπικς; ΣΠΕΣΙΑΛ-FUCKING-ΟΛΥΜΠΙΚΣ;;;

Ποιος διεστραμμένος νους κάθισε και σκέφτηκε: «Χμμμ, αυτοί οι άνθρωποι είναι οι κατατρεγμένοι της ζωής, αυτοί που η μοίρα τούς τα έχει πάρει όλα, πολλές φορές πριν καν γεννηθούν, από την κοιλιά της μάνας τους. Μιλάμε για τυφλούς, κουλούς, κουτσούς, ανθρώπους με νοητική ή οποιαδήποτε άλλη υστέρηση, σύνδρομα Ντάουν και δεν συμμαζεύεται. Πώς θα γίνει να τους γαμήσω το ήδη γαμημένο Σύμπαν περισσότερο; Πώς θα γίνει να τους ξεφτιλίσω πιο πολύ κι απ' όσο ξεφτίλισε κάποτε ο Μπέρκγκαμπ τον Νταμπίζα; Το βρήκα, μαλάκα μου! Θα τους βάλω να αγωνιστούν σε αθλήματα στα οποία αγωνίζονται οι άλλοι, οι "κανονικοί" άνθρωποι, που θα τους βλέπουν από την εξέδρα και θα χαίρονται, και για να δικαιολογήσω την κλαπαρχιδιά μου, η οποία σκοπό έχει μόνο το να βγάλω έξτρα ΧΡΗΜΑ επειδή τελείωσαν οι κανονικοί Ολύμπικς, θα πω ότι όλοι αυτοί με αυτό που κάνουν είναι ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ! Ναι, μαλάκα μου! ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!! Γαμάτη ατάκα. Και θα επιβραβεύω τον πρώτο, ενώ όλοι οι άλλοι, εκτός από τον σταυρό που κουβαλάνε λόγω της αναπηρίας τους, θα έχουν να αντιμετωπίσουν και αυτό το γαμημένο, ασύγκριτο συναίσθημα του ηττημένου. Ηττημένος στη ζωή, αναγκασμένος να ζεις με ένα απίστευτο βάρος, αλλά ηττημένος και στους αγωνιστικούς χώρους πλέον! Και με τις κάμερες πάνω σου! ΟΥΑΟΥ!»;

Σίριουσλι τώρα. Εχετε ποτέ πάρει μέρος σε αγώνες; Σε οποιουσδήποτε αγώνες, αλλά να είναι επίσημη διοργάνωση, με κόσμο και τέτοια. Σκάκι, ποδόσφαιρο, τζούντο, μπάσκετ, οτιδήποτε. Επειδή εγώ έχω πάρει και επειδή κάποιες φορές έχω χάσει, έχω να σας πω ένα πράγμα. Κάθε φορά που έχανα ήθελα να ανοίξει η γης και να με καταπιεί, δεν μιλιόμουνα για πέντε μέρες, ήμουνα σε φάση βαριάς κατάθλας και έτσι και με κέρναγες κάνα Prozac (στην Ελλάδα λέγεται Ladose) ή κάνα Effexor, όχι μόνο θα το έτρωγα, αλλά θα το έβραζα σε κουταλάκι και θα το σούταρα στη φλέβα που έχω στα μηνίγγια με εικοσάρα σύριγγα. Και θεωρούμαι εν γένει ψυχικά και σωματικά υγιής, έτσι; Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από αυτό που νιώθεις όταν χάνεις. Ή μάλλον... υπάρχει.

ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΒΓΗΚΕΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΑΝΑΠΗΡΟΥΣ! Και μάλιστα οι κάμερες όλου του κόσμου είναι στραμμένες πάνω σου. Συγγνώμη που θα το εκφράσω έτσι, αλλά πρέπει να είναι τραγικό να νιώθεις ότι είσαι ο loser ανάμεσα στους «losers» (δώστε λίγη βάση στα εισαγωγικά πριν αρχίσετε να εκτοξεύετε μαλακίες) της ζωής, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα που ζουν οι ηττημένοι σε τέτοιους αγώνες, believe me.

Αυτούς τους ανθρώπους δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να τους βάζουμε να ανταγωνίζονται ο ένας τον άλλον, κύριοι. Θες, κυρ μαλάκα που διοργανώνεις τα Σπέσιαλ Ολύμπικς, να τους βοηθήσεις; Βοήθα την οικογένειά τους, βοήθα τη μάνα αυτού που έχει σύνδρομο Ντάουν και χέζεται πάνω του ενώ είναι σαράντα χρονών, την ώρα που έχει σεξουαλικές ορμές και δύναμη κανονικού άνδρα και έχει προσπαθήσει να τη γαμήσει κιόλας. Δώσε οικονομική ανάσα στον πατέρα του εκ γενετής τυφλού ή αγόρασέ του ένα Λαμπραντόρ Ριτρίβερ και εκπαίδευσέ το κιόλας ώστε να τον οδηγεί. Αγόρασε τα πιο ακριβά πρόσθετα μέλη σε έναν που έχασε και τα δύο του πόδια ή που γεννήθηκε χωρίς, και όχι μόνο στον πρωταθλητή των Σπέσιαλ, που τα θέλει για να τρέχει πιο γρήγορα από τους άλλους κουτσούς. Ολοι τα έχουν ανάγκη το ίδιο.

Τέλος πάντων, αν θες να νιώσουν καλύτερα, βάλε τους να κάνουν κάτι δημιουργικό, να μάθουν μουσική για να κάνουν μια συναυλία και να χειροκροτηθούν, να βάψουν ή να ζωγραφίσουν ένα κτίριο, να φτιάξουν κάτι και με την ολοκλήρωσή του ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ να νιώσουν το αίσθημα της πληρότητας, που τόσο τους λείπει.

Σταμάτα να βάζεις ανάπηρους να τρέχουν με τα καρότσια για το ποιος θα βγει πρώτος. Σταμάτα να βάζεις καθυστερημένα παιδιά να παίζουν μπάσκετ ή οτιδήποτε. Σταμάτα να βάζεις τυφλούς να παίζουν μπάλα με κουδούνι μέσα. Και μη μου πεις ότι αυτοί από μόνοι τους θέλουν να αγωνιστούν και ότι είναι δική τους επιθυμία. Γιατί εσύ κάνεις την πρόταση και αυτοί λένε «ναι», ενθουσιασμένοι. Και πώς αλλιώς να κάνουν, άλλωστε, όταν η ζωή τους είναι ένα ατελείωτο βάσανο και τους προσφέρεις μια διέξοδο χαράς, η οποία καταλήγει να είναι χαρά μόνο γι' αυτόν που επικρατεί και βγαίνει πρώτος και ατελείωτη λύπη για όλους τους άλλους; Πώς αλλιώς να κάνουν όταν όλοι τούς βλέπουν σαν παιδιά ενός κατώτερου θεού; Να αρνηθούν; Θέλουν να ξεχωρίσουν και αυτό είναι απόλυτα λογικό, αλλά μην το εκμεταλλεύεσαι, ρε μουνόπανο του ελέους. Το θέμα δεν είναι η αποδοχή εκ μέρους τους της γαμημένης πρότασής σου, αλλά η ίδια η πρόταση!

ΠΡΟΣΟΧΗ, επειδή είμαι σίγουρος ότι θα ακουστεί κι αυτή η άποψη. Αν γουστάρουν να το κάνουν μόνοι τους, άσ' τους να παίξουν και να το διασκεδάσουν, άσ' τους να νιώσουν τη χαρά του παιχνιδιού και στο τέλος να γίνουν μια παρέα. Εχει τεράστια διαφορά το ένα από το άλλο. Δεν είναι το ίδιο ένα παιχνίδι μεταξύ φίλων σε σχέση με μια διοργάνωση με μάρκετινγκ και χορηγούς. Μη δίνεις δημοσιότητα, προβολή και φράγκα στον πρώτο σε κάθε άθλημα και τ' αρχίδια σου στους χαμένους, γιατί θα έρθω εκεί που βρίσκεσαι, θα αφήσω ανάπηρα τα παιδιά σου, μετά θα τα πετάξω στη θάλασσα και θα δώσω κουλούρι μόνο σε όποιο βγει πρώτο απέναντι, γαμημένε μπάσταρδε. 

Οντας ντράμερ, δηλαδή κάποιος που χρειάζεται και τα τέσσερα μέλη του για να δημιουργήσει, και μόνο στη σκέψη ότι μένω ανάπηρος παραλύω, τρομοκρατούμαι, μου κόβεται η ανάσα. Σκέφτομαι πώς θα ήταν η ζωή αν πάθαινα ένα ατύχημα και αναγκαζόμουν να είμαι λειψός για το υπόλοιπό της και λέω πως θα ήταν καλύτερα να πέθαινα. Αν, όμως, ζούσα, το τελευταίο που θα ήθελα θα ήταν να εκμεταλλευτεί ένας προύχοντας πουσταράς την αναπηρία μου για να βγάλει έξτρα φράγκα, την ώρα που εγώ θα ανταγωνίζομαι άλλους ανθρώπους που θα έχουν ανάλογο πρόβλημα, με σκοπό να βγω πρώτος, για να μην είναι το βράδυ πιο μίζερη η ζωή μου απ' όσο ήδη είναι.

Ζακ Ρογκ ή όποιος άλλος είσαι και επιτρέπεις ή και διοργανώνεις αυτό το αίσχος, γαμώ το μουνί που σε γλίστραγε. Και όσο για σας, μαλάκες ψευτοσελέμπριτις που συμμετέχετε στη διαφήμιση αυτής της γαμημένης διοργάνωσης, γαμώ τα καμπλάφια του δέσποτα που σας βάφτιζε, πουτάνας γεννήματα.

Diprosopos just left the building.
 

CAREFUL WITH THOSE CANDIES, EUGENE...

Αποδείξατε ότι είστε τελείως ξόφλες, δίνοντας στον Γιουτζίν Θριτίτς τις ίδιες ψήφους με τον θεό Μάικολ Τζάκσεν όσον αφορά το ποιος θα θέλατε να είναι ο γαμιάς του παιδιού σας. Μα καλά, ρε μαλάκες, είστε σοβαροί; Ο Μάικολ, ρε, είχε χτίσει ολόκληρη πόλη-παιδότοπο για τα παιδάκια που θώπευε, δείχνοντας ότι είναι επαγγελματίας ο άθρωπας. Επειδή ο άλλος τους λέει παραμύθια; Ε, άει στο διάολο πια...


Τέλος πάντων, με αναγκάζετε να προχωρήσω σε νέο διαγωνισμό-ψηφοφορία, αυτή τη φορά face to face.


Πάμε, λοιπόν. Γιουτζίν vs Μάικολ for the heavyweight belt του αγαπημένου σας παιδεραστή.


Αν και είστε τόσο μουνιά που ξέρω ότι θα ψηφίσετε Γιουτζίν για να μου τη σπάσετε...

ΘΩΜΑ, ΤΗΝ ΤΡΙΜΑΡΕΙΣ ΤΗΝ ΑΧΙΛΛΕΙΟ;

Είμαι συγκλονισμένος, αναγνώστη μου, καλέ μου αναγνώστη. Ολα σε αυτόν τον κόσμο έχουν αρχίσει να καταρρέουν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Ημουν έτοιμος να γράψω το part 2 από τις μεγάλες εκφράσεις, αλλά γαμήθηκε το Σύμπαν. Νιώθω σαν να βρίσκομαι στην Ατλαντίδα τη στιγμή της καταστροφής της, σαν να είμαι στο Σαν Φρανσίσκο πριν από πόσα-στον-πούτσο-χρόνια και να έχει αρχίσει να σείεται η γης. Αφορμή για όλα αυτά ήταν ΕΝΑ και μόνο τηλεφώνημα. Βαγγέλας στην άλλη γραμμή:

(Αφού έχει προηγηθεί ανούσια για το κοινό συζήτηση…)

- «Ετσι που λες, ρε μαλάκα. Α, δεν σου ‘πα… Το ‘ξερες ότι ο Μιχαλάκης ο Σταμούλης, που ήμασταν μαζί στο Δημοτικό, ο Μιχαλάκης, ρε, που καθόταν τελευταίο θρανίο, το ’ξερες ότι είναι πιο πουστέος κι απ’ τον Τομ Σέλεκ; Τον είδα προχθές με τρίπατο και τσαντάκι στράπλες να κατεβαίνει τη Φωκίωνος και κουνιότανε τόσο πολύ που απ’ τις δονήσεις ξεκολλάγανε τα πλακάκια».

(Το ακουστικό μού πέφτει απ’ τα χέρια. Gay ο Τομ Σέλεκ; Βόηθα, Τσιγγάνα καρδιά, ν' αντέξουμε κι αυτόν τον πόνο.)

- «Τι λες, ρε ηλίθιε; Είναι αδερφή ο Τομ Σέλεκ; Θα μας τρελάνεις; Αυτός κάποτε ήταν ανδρικό σύμβολο».

- «Ρε, για τον Μιχαλάκη σου λέω, ποιος Τομ Σέλεκ; Για παράδειγμα το ‘φερα».

- «Ρε, ποιος Μιχαλάκης; Κατάλαβες τι είπες τώρα, ρε μαλάκα; Θες να μας τρελάνεις;».

- «Καλά, ρε φίλε, μην τσαντίζεσαι…».

- «Ρε, τράβα γαμήσου κιόλας, που θα μας πεις…» (κλικ… κλείσιμο τηλεφώνου).

Για δέκα λεπτά ήμουν έξαλλος. Για σκεφτείτε το: το να ακούς ότι ο Τομ Σέλεκ είναι gay είναι σαν να σου λένε ότι πέτυχαν τον Ζαμπούνη να τρώει παϊδάκια με τα χέρια, τίγκα στη λίγδα, κρατώντας σημαία του ΚΚΕ, και μετά να ρεύεται και να κλάνει ζουμί στο καινούργιο του παντελόνι συγχρόνως. Σαν να σου λένε ότι είδαν τον Βασιλομπίλαρο τον Τσιάρτα (ή τον Ντράγκαν Τσίριτς για τους πιο προχώ, που είχε μπει ο γίγαντας σε ματς ΑΕΚ - Αιγάλεω στο «Σίτι» μετά από καταρρακτώδη βροχή, όλοι οι παίκτες ήταν σαν ΟΥΚαδες σε αποστολή, τίγκα στη λασπουριά, και εκείνος μόλις τελειώσε το παιχνίδι δεν πήγε καν για ντους. Απλώς έβαλε το κοστούμι του και πήγε σπίτι) να διεκδικεί μπαλιές σαν λυσσασμένο πίτμπουλ και να μαζεύει τις κάρτες λες και παίζει αγωνία και του κάτσανε εφτάρια. Σαν να σου λένε ότι είδαν τον Κόκκοτα να 'χει ξουρίσει μπαρμπέτα, ρε παιδάκι μου!

Μπήκα κι εγώ στο Ιντερνετ να το ψάξω το θέμα. Κι εκεί ο Βαγγέλας, για κακή μου τύχη, βγήκε σωστός. Ε, ναι, λοιπόν, ο Τομ Σέλεκ είναι τόσο πουσταρμάς, που ο Ελτον Τζον μπροστά του φαίνεται σαν τον Σον Κόνερι που μόλις έχει βγει από χειρουργείο έπειτα από μεγέθυνση πούτσας και overdose από ενέσεις τεστοστερόνης. Ο Τομ όχι μόνο τόνε βάζει τον κολιό στο ξίδι, όχι μόνο το τινάζει το λουκούμι, όχι μόνο χτενίζει τον κροκόδειλο (σταμάταααα), αλλά καίει τη βάτα (σκεφτείτε τον τρόπο που καπνίζουν οι gay…) και με τα δύο χέρια. Για να μη λέμε πολλά, ο Τομ είναι ο «MJ» των πούστηδων. Μάικλ Τζόρνταν και Μάικλ Τζάκσον μαζί. Τέλος.

Προς Θεού, δεν τρέχει τίποτα με τους ανθρώπους του τρίτου φύλου, μια χαρά παιδιά είναι και με γεια τους, με χαρά τους και παρέα κάνουμε κιόλας. Θες, ρε φίλε, να ξηγηθείς γουδοχέρι στην κλανιέρα σου; Μαγκιά σου, δέκα πόντους μακριά από τον κώλο μας κι όπου θέλει ας είναι, αλλά όχι, ρε μάστορα, να μας το παίζεις και αντρουά ας 'ούμε, να πρωταγωνιστείς στο «Magnum», να σε έχουμε αφίσα στο δωμάτιό μας (όχι εγώ, ένας φίλος…) κι εσύ όπου βλέπεις τρούχα, μπράτσα και ναυτικά καπέλα να σου γυρνάει το μάτι ανάποδα ωσάν τις μπάρες στα φρουτάκια… Ελεος. Μercy. Τραγούδα σε κάνα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ, βγες και πες «οι αγαπημένες μου performers είναι η Λάιζα Μινέλι και η Αλίκη Βουγιουκλάκη», φόρα σε δημόσια θέα ένα ποδηλατικό κολάν, ρε φίλε, να τη σακουλευτούμε λίγο τη δουλεία. Κεραμίδα μάς ήρθε…

Τουλάχιστον δεν πήρες τον ρόλο του Indy απ’ τον Χάρισον τον Φορντ (γιατί είχε παίξει αυτό το σενάριο), γιατί ‘θα ‘χες τσακώσει φεντόρα, δερμάτινα και μαστίγιο και δεν ‘θα ‘χε μείνει γερμανικός τριχωτός κώλος άδαρτος και κοντάρι απ’ αυτά που κρατούσαν τις σβάστικες όρθιο. Ποιος, εσύ, με το τσιγκελωτό, το handlebar μυστάκιό σου και την τριχωτή α λα Τσουμπάκα κορμοστασιά σου, που είσαι ο μόνος που θα μπορούσε να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη βιογραφία του allenatore Νικολό Αναστόπουλου, που έδωσε άλλη διάσταση στη διαφήμιση αποσμητικών και το ανάποδο ψαλίδι…

Ρε μπαγάσα, δεν το περίμενα, μ' έσκασες σήμερα…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

«Ξέρω ότι ο Τομ Σέλεκ είναι gay, μια και είχα σχέση μαζί του για τέσσερα χρόνια. Ξέρω ότι απολάμβανε την έγγαμη ζωή, αλλά αυτή αποτελούσε μια κάλυψη για τον άσβεστο πόθο που έχει για νεότερούς του άνδρες και αγόρια. Λυπάμαι για σας που πιστεύετε ότι είναι ετεροφυλόφιλος. Είναι gay, αποδεχθείτε το».

Γραμματάκι τραβηγμένο απ’ το ατελείωτο σούσουρο που γίνεται στο Διαδίκτυο για το αν ο συμπαθής Τομ το ράβει το κοστούμι.

* Επίσης, προκηρύσσεται διαγωνισμός για την πιο μαλακισμένη έκφραση τύπου «βάζει την κάλτσα στο συρτάρι» και τέτχια. Ο νικητής κερδίζει την παρακάτω τούρτα γενεθλίων, με σαντιγί παρασκευασμένη από φλόκια γυμνασμένων μελαψών αγοριών από το Πακιστάν. Ζαχαροπλαστείο «Το Πεδίον του Αρεως».