KAI ΠΕΝΤΕ ΚΑΙ ΕΞΙ ΚΑΙ ΕΦΤΑ

Συνεχίζουμε με τη σχέση των επτά χρόνων, γιατί μου έχετε ζαλίσει τ’ αρχίδια πιο πολύ και απ’ το να τα είχα βάλει σε Καρουζέλ και να είχα ξηγηθεί στον κινητήρα κηροζίνη και νιτρομπουκάλες. Κουτσομπόλικες κουφάλες, θεατές της κλειδαρότρυπας, μη γράψει κανένας κάτι για τη ζωή του, πάει το αριστερό κλικ πιο γαμιώντας κι απ' τα πόδια του George Kollias...

...στο μπλογκ του, μη και χάσετε κανένα επεισόδιο και πάθετε κάνα ισχαιμικό από τη στεναχώρια. ΧΩΣΤΗΡΑ, μίλα, ρε μουνί.

5ος χρόνος

Ο 5ος χρόνος, λοιπόν, παιδιά, είναι της πίεσης. Αξηγούμαι. Ή θα είναι της πίεσης από τη γενέκα ή θα είναι της πίεσης από τις οικογένειές σας. Από τη γενέκα προσωπικώς δεν έφαγα πίεση, οπότε πάμε παρακάτω.

Στην αρχή το πάνε χαλαρά. «Πέντε χρόνια κοντεύετε, τι περιμένεις, πρέπει να κάνετε το επόμενο βήμα, να το πάρεις το κορίτσι». Μωρέ, το έχω πάρει σε στάσεις που θα βγάζαμε το «Kama Sutra 2: τα ακεκλοφόρητα» και δεν τις έχετε καν φανταστεί, αλλά πάμε και πάλι παρακάτω. «Να κάνετε και ένα παιδάκι, να χαρούμε κι εμείς». Να σας πάρω τη βιντεοκασέτα με τον Ζήκο, να τη βλέπετε και να ξεκωλιάζεστε τόσο απ’ τα γέλια, που θα παίζετε διελκυστίνδα με τα κωλάντερά σας. Εκεί να δεις χαρά.

Εχουνε μια εντύπωση, ρε πούστη μου, ότι κάποια πράγματα ΠΡΕΠΕΙ να τα κάνεις γι’ αυτούς. Τι είναι, μωρέ μαλάκες, το παιδί, «πέρασα στις πανελλήνιες, γιούχουουου», για να χαρείτε; Μήπως να σας πούμε και τις γόνιμες μέρες, να μας παίρνετε το πρωί και να μας λέτε «οι γονείς σας σήμερα σας ενημερώνουν ότι είναι μία από αυτές τις μέρες. Μπορείτε να ξεφλοκιάσετε μέσα άκοπα και άφοβα»; Μήπως να βάλουμε και ενδοεπικοινωνία, να είμαστε σαν τα Goody’s: «Ενα τσιζ και δύο κλαμπ. Και χύστε μέσα, παρακαλώ»; Αλλο. «Εμείς σ’ τα δώσαμε όλα όταν ήσουνα μικρός, ό,τι ήθελες είχες, δώσε μας κι εσύ λίγη χαρά». Να σας δώσω. Να, ένα τσουρέκι από τα MAX PERRY, να σας θυμίζει τ’ αρχίδια μου όταν μου λέτε τέτοια πράματα. Και φτάνεις και στο άλλο σημείο. Εκεί σε θέλω, να σε δω αν είσαι μάγκας.

«Κοιτάξτε, όταν θα παντρευτούμε θα το κάνουμε με πολιτικό γάμο. Δεν θέλουμε θρησκευτικό».

(Η μουνάρα στο τέλος είναι για να σπάσει λίγο η στεναχώρια.)

Είναι να πέσουνε να πεθάνουνε λέμε. Η μάνα μου, ρε, που μου διάβαζε Κούντερα και Καζαντζάκη και το έπαιζε ψιλοάθεη, μου έχει αρχίσει κήρυγμα για θρησκευτικούς γάμους και τέτοια και μου σπάει τα πελέ ολημερίς. Και κάνει και κάτι μεγάλους σταυρούς τώρα που γερνάει, πιο μεγάλους κι απ’ τον κανονικό, του Χριστού, αν κρίνω από το γεγονός ότι τα ΙΚΕΑ ετοιμάζονται να βγάλουνε κουζίνα Kristo Taag, ολάκερη από τίμιο ξύλο να ‘ούμε. Και με έχει φάει: «ΤΙ; Πολιτικό; Αχ, θα με πεθάνεις! Και τα παιδιά σας; Πώς θα βγούνε στην κοινωνία;». Ξαφνικά πέφτει και delete στο ότι ΞΕΡΟΥΝ ότι δεν τρέχει μία με την αναγνώριση των τέκνων και τη νομική κάλυψή τους στον πολιτικό γάμο και, παίρνοντας το αμάξι του τρελού επιστήμονα στο «Back to the future», πάμε τρακόσα χρόνια πίσω, που άμα δεν ήσουνα θρήσκος σου κόβανε την πούτσα και την κρεμάγανε στην πλατεία, σαν τους παστουρμάδες όξω από του Μιράλ και την καρκάλα του Αρη Βελουχιώτη. «Εμείς θέλαμε να σε δούμε ντυμένο/η γαμπρό/νυφούλα ΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑ...».

Κι εγώ θα ήθελα να σας δω

Α) με σκισμένα τζιν και τσουλούφια Emo, αν το πάμε ενδυματολογικά, για να πέσει και γέλιο, και

Β) να ΜΗ ΜΟΥ ΣΠΑΤΕ ΤΗΝ ΠΟΥΤΣΑ. Αυτά. Οπότε σταματήστε.

6ος χρόνος...

...ή χρόνος της ανδρικής γκρίνιας. Ναι, μαλάκες υπάρχει και τέτοια, δεν κλαίνε και δεν γκρινιάζουνε μόνο αι γενέκαι. Στον 6ο μας πιάνει μια ανασφάλεια ότι, επειδή δεν της βγαίνει πια να γαμιόμαστε σαν κονέλια που είναι σε φάση chill out από πάρτι στα Οινόφυτα μετά από 10 κουμπιά, δεν μας θέλει πια. Και κλάψα και «γιατί δεν κάνουμε σεξ όσο παλιά;» και «μήπως παίζει κάτι άλλο στη ζωή σου;» και τέτοια θηλυπρεπή, που κανονικά για να τα πεις πρέπει να είσαι πιο gay κι απ’ τον σημαιοφόρο του gay parade, αλλά τα λες και νομίζεις ότι έχεις και τόσο δίκιο που δεν σε καταλαβαίνει κανένας, ωσάν τον Γαλιλαίο, που έλεγε «γυρίζει, μωρέ χαϊβάνια», του λέγανε αυτοί «με την καμίααααα», ξανάλεγε αυτός «γυρίζει λεμέεεεεε», του λέγανε «άμα έχεις άντερο ξαναπέστο και σου γαμήσαμε τα πρέκια» και μετά αυτός είπε «καλά, δεν γυρίζει», αλλά ξεκάρφωτα έπινε φράπα γλυκό γάλα π.χ. και μισολόγαγε «κι όμως γυρίζει, και το μουνί της μανας σας, φλώροι, χμφλαλφρσλλδλαλαλδλ».

Ξεκόλλα, μαλάκα, κλαψομούνη. Σε θέλει ακόμα, αλλά είστε 6 χρόνια μαζί. Τι θες στην τελική; Και πούτσα θα πέφτει και όλα καλά θα είναι και ωραία φάση θα παίζει, αλλά δεν γίνεται να έχουν περάσει έξι χρόνια, να κόβεις τα τίγκα στο πένθος νύχια των ποδιώνε σου, να φοράς φανέλα Μινέρβα τίγκα στη μουστάρδα από βραδινό σούβλακο και αυτή να σε γλέπει σαν τον Σάκια τον Ρουβά στην παραλία, τόσο τίγκα στα λάδια που τόνε ζηλεύει σαργός που μόλις βγήκε από σχάρα, κι απ’ όπου περνάει μετά να σφουγγαρίζεις απ την γκάβλα της για πάρτη σου.

Κι εσύ, αδερφέ, σκέψου λίγo: στον 6ο χρόνο δεν γλέπεις μόνο στρινγκέλες, όπως στον 1ο, αλλά έχεις ρίξει και πέος με βρακοζόνα-αλεξίπτωτο τρία τέταρτα, 6 γιούρο από Μοναστηράκι. Δεν είσαι κι εσύ στην ίδια φάση που ήσουνα στον πρώτο και λογικό είναι κιόλας. Αλλά δεν σημαίνει και τίποτα. Είπαμε. Λίγη δουλίτσα και κοινή προσπάθεια θέλει. Κάνε κι εσύ μια προσπάθεια να δίνεις λίγη γκάβλα στη σχέση σας πότε πότε. Αναψε κάνα κερί, φτιάξε λίγο ατμόσφαιρα, τράβα όπως πλένει τα πιάτα και φόρα τον της εκεί που δεν το περιμένει. Πάρ’ της και κάνα γκαβλωτικό εσώρουχο, να γουστάρετε. Αρέσουνε αυτά στις γκόμενες, άκου και τον έμπειρο.

7ος χρόνος

Θυμάσαι το σκηνικό στο «Matrix» -το 1, όχι τα άλλα δύο, που μας κάψανε το κεφάλι από τα δεδομένα και δεν καταλάβαμε και Χριστό-, που του λέει ο Μορφέας του ατάλαντου του Κιάνου Ριβς (o παγκόσμιος Γιώργης Νινιός λέμε) να πάρει το μπλε ή το κόκκινο χάπι; Αυτό γίνεται στον 7ο, φίλε. Εκεί παίρνεις την απόφαση. Ή τελειώνει η φάση μεταξύ σας ή λέτε ότι «μια χαρά έχει πάει μεχρι τώρα, ας κάνουμε το βήμα παραπάνω», που περιλαμβάνει παιδιά, δυσκολίες, χαρές λύπες, αναπάντεχα πράγματα και τι στο διάολο άλλο δεν μπορώ να φανταστώ. Απλώς υπάρχει μια διαφορά σε σχέση με το «Matrix». Αν πάρεις το μπλε και συνεχίσεις για να γεράσετε μαζί ετσέτερα ετσέτερα, δεν σημαίνει ότι μια μέρα δεν μπορεί να ανακαλύψεις/ανακαλύψει ότι δεν πάει άλλο η φάση και να σπάσεις/ει την καβάτζα και να πιεις/ει το κόκκινο χαπάκι και η φάση σας να μείνει μια ωραία (ή και σκατά, ανάλογα το χωρισμό) ανάμνηση.

Η γαμιόλα η ζωή δεν προγραμματίζεται, μάγκες. Κάνεις σχέδια, πολλές φορές κάθονται και λες «τι γαμώ που τα έχω φέρει στη ζωή μου» και άλλες τα σχέδιά σου γίνονται τόσο πουτάνα που λες «μαλάκα μου, τελικά δεν μπορούμε να κοντρολάρουμε τίποτας σε αυτή την πουτάνα τη φάση που ζούμε».

Αλλά την απόφαση πρέπει να την πάρεις, μάγκα. Πόσο θα είστε γκόμενοι; Πόσο θα την πηδήξεις πια; Πόσος καιρός πρέπει να περάσει για να καταλάβεις αν σου κάνει ή όχι; Επτά είναι αρκετά, μάγκα. Είναι το όριο. Οπότε κάνε το βήμα ή κάνε την κότα και πάρε πούλο. Κι αν κάνεις το βήμα, κράτα και την κόκκινη τη χάπα, αλλά ξέχνα τη. Ασ’ τη στην τσέπη και μην τη θυμάσαι, μη σε βασανίζει. Ο,τι είναι να γίνει θα γίνει. Εγώ, πάντως, σου εύχομαι το κόκκινο χάπι να σαπίσει και να έχετε ζήσει μια ευτυχισμένη ζωή μαζί. Μάλλον... μου το εύχομαι.

Με συγκινήσατε πάλι, ρε μπαγάσες. Αντε, πάρτε και το τραγουδάκι σας...

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΗΡΘΕ ΑΠΟΨΕ ΑΠ' ΤΑ ΠΑΛΙΑ

Επειδής είσαστε καλά παιδιά και επειδής κάποια παλιά άρθρα που έγραφα σε ένα χώρο που κάποτε αγάπησα και σήμερα μισώ θανάσιμα έχουν κατέβει λόγω αλληλομηνύσεων, θεώρησα ότι πρέπει ο λαός του κοσμαγάπητου αυτού μπλογκ, και τα 68 αυτά άτομα, να έχει πρόσβαση στην αλήθεια. 


Define "αλήθεια", μαλάκα Διπρόσωπε, θα πεις και θα σε απαντήσω με τα λόγια του Socrates στο συμπόσιο του Πλάτωνος, όταν κάποιος από τους συνομιλητές, μετά από μια λεκτική πούτσα που είχε φάει από τον φιλόσοφο, του είπε ότι "είναι δύσκολο για μένα να αντικρούσω τον Σωκράτη". Και ο τεράστιος απάντησε: "Τον Σωκράτη είναι πολύ εύκολο να αντικρούσεις, νέε μου, την αλήθεια είναι που δεν  μπορείς να αντικρούσεις με τίποτε". 


Και αφού σας το 'παιξα και μαγκιά, ότι ξέρω και δυο πράματα παραπάνω, σας δίνω και το άρθρο μου για τον "Κυνόδοντα", ό,τι χειρότερο έχω δει στη ζωή μου σε ταινία. Enjoy, Milko και τα ρέστα.




Κυνόδοντας και το πληκτρολόγιο της μάνας τους


Υπήρξαν στιγμές που κάποιοι άνθρωποι, σε εκλάμψεις εγκεφαλικής διαύγειας συνδυασμένης με υψηλότατο IQ, έκαναν φανταστικά, αξεπέραστα πράγματα. Οπως π.χ.:

• Ο Νιλ Αρμστρονγκ και ο Μπαζ Ολντριν, που περπάτησαν στη Σελήνη -και αυτοί που λένε ότι όλα ήταν μουσαντά και σότα να κλείσουν υπολογιστή και να ανοίξουνε Λιακόπουλο, για να τσεκάρουνε τα τελευταία νέα των Νεφελίμ και πώς πάνε τα χαμπέρια στην υπόγεια πόλη Νταγκλαμαγκάν. 
• Ο Λούντβιχ φαν Μπετόβεν, που έγραψε φανταστική μουσική, που αν ξεστραβωθείς και κλείσεις επιτέλους τον Κιάμο και την Κοκκίνου, μπορεί να μάθεις και πέντε πράματα και να μη σε λένε μπιρμπιτσόλι στις καθωσπρέπει παρέες. Ναι, για σένα μιλάω, αναγνώστριά μου. Μη νομίζεις ότι σε ξέχασα. Αλλα σε αφήνω προς το παρόν και προχωράω παρακάτω.
• Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, που τι να πρωτογράψουμε γι' αυτόν; Ο τύπος έχει υπολογιστεί ότι είχε IQ 210. Αν αναλογιστούμε ότι του Αϊνστάιν ήταν 175, η κόντρα γίνεται κατευθείαν Μπαρτσελόνα - Αγιαξ Παραβόλας, ο Λεονάρντο τυπώνει αυτόματα τη Θεωρία της Σχετικότητας σε κωλόχαρτο, σφουγγίζεται και δεν αξίζει να ασχοληθούμε περαιτέρω γιατί το ξεφτιλίσαμε ήδη.

Υπήρξαν, όμως, και στιγμές που κάποιοι άνθρωποι, σε εκλάμψεις εκτυφλωτικής βλακείας πες το, έλλειψης νοημοσύνης πες το, ξώμειναν από πρέζα και δεν είχανε τι να κάνουνε για να φύγει η χαρμάνα, δεν ξέρω τι, αλλά έκαναν τόσο τραγικά πράγματα που κωλοψαρώσανε μέχρι και ο Ευρυπίδης και ο Αισχύλος, που είχαν γράψει τις μεγαλύτερες τραγωδίες λέμε και τόσο κλάμα ούτε η Μάρθα Βούρτση παλαιά. Κουρόμπλο το δάκρυ, που λένε και στο χωριό μου. Οπως π.χ.:

• Ο Χάρης Ρώμας και η ερμηνεία του στο «Κωνσταντίνου και Ελένης».
• Ο Χάρης Ρώμας και η ερμηνεία του στο «Καφέ της Χαράς».
• Ο Χάρης Ρώμας στις θεατρικές παραστάσεις του. Οχι, ρε παιδάκι μου, δεν είμαι τόσο μαζόχας ώστε να πάω θέατρο να δω Ρώμα -άλλωστε αυτό είναι κάτι που σκιάζομαι όσο η παρθένα χωριατοπούλα τον Ανέστη Βλάχο στον βάλτο-, αλλά τι, ας 'ούμε, εσείς πιστεύετε ότι ο Ρώμας στο θέατρο μεταμορφώνεται και από Αταλάντου και Ατέχνου γωνία μετακομίζει στη Λεωφόρο Μάρλον Μπράντο; Μη χέσω...
• Ο ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ... 

Και μπαίνουμε στο θέμα μας, κύριοι και κυρίες (είδατε, βρε, πάντα σας βάζω κι εσάς μέσα, κοριτσάκια μου γλυκά). 

Πρώτον, ρε Λάνθιμε, από πού ψωνίζεις χόρτο, αγόρι μου, και έφαγες το φλας να γυρίσεις αυτό το πράμα, που πήγε και στα Οσκαρ τρομάρα του; Ποιος Σατανάς μπήκε μέσα σου και είπες: «Α, θα γυρίσω ό,τι πιο αρρωστημένο έχει παίξει ever, και όχι μόνο αυτό, αλλά θα πάρω και τους χειρότερους ηθοποιούς που παίζουνε στην Ελλάδα. Και θα πάω και Οσκαρ!»; Και πήγες κιόλας! Και μην ακούσω ενστάσεις για τους ηθοποιούς και το παίξιμό τους. Ελεος. Τι διάολο, το κάστινγκ το ξηγήθηκες στο «Θέατρο της Τετάρτης» που βγάζει η Αννίτα; Μιλάμε τόσο ατάλαντοι είχανε να βγούνε από τότε που έκανε ντεμπούτο ο Γιώργης ο Νινιός. Οπα, παρένθεσις. 

(Οταν αναφερόμαστε στον γίγαντα και τρισμέγιστο τιτάνα της υποκριτικής Γιώργη τον Νινιό, μιλάμε για έναν άνθρωπο που κανένας δεν έχει καταλάβει γιατί έχει κάνει καριέρα και τόνε παίρνουνε στις δουλειές χωρίς να έχει ψήγμα ταλέντου. Ο R2D2 στο «Star Wars» είναι πιο καλός ηθοποιός από τον Γιώργη τον Νινιό. Ενας με μανιοκατάθλιψη τελευταίου σταδίου σε συνδυασμό με παράλυση των μυών που προκαλούν το χαμόγελο και δυστονία στα μάγουλα είναι πιο εκφραστικός από τον Γιώργη. Λέγεται ότι μια φορά που προκλήθηκε σύσπαση στο μούτρο του Γιώργη το σκεφτήκανε στην Ακαδημία για Οσκαρ -σας πρόλαβε ο Γιώργης, κουφάλες σκυλόδοντες, αλλά δεν δικαιώθηκε-, αλλά μετά γέλασε κι ο Θεόφιλος Βανδώρος και πέσανε σε ξέρα. Και όποια πει ότι ο Νινιός είναι ωραίος γκόμενος, να της βγει ο γιος κράμα από εθνικό σταρ και Μίστερ Μπούτια, τέλος). 

Δεύτερον, είπες να βάλεις κάτι ερωτικές σκηνές όπου ο μεγάλος γιος πηδιόσαντε με μία γκόμενα που φέρνει επί πληρωμή ο πατέρας στο σπίτι. Και είπες να το κάνεις και τέχνη και να δείχνεις τα επίμαχα σημεία (γιατί έτσι είναι η τέχνη), όπως το πληκτρολόγιο -για όσους δεν έχουν δει το έργο να αναφέρω ότι στην ιδιαίτερη γλωσσική διάλεκτο που μιλάνε στην ταινία η γνωστή παροιμία θα ήταν «εδώ ο κόσμος καίγεται και το πληκτρολόγιο χτενίζεται». Και γιασασίν του τού μάγκα του Λάνθιμου είπαμε τότε για πάρτη σου. Ομως συγγνώμη, ρε μάστορα, για κάτσε μισό. 

Αμα πας να κάμνεις κάτι τύπου τσόντα, κάν' το σωστά, τύπου Τζούλιας, που έκανε και λεύκανση και έβαλε και καινούργια αερόσακα και στο νούμερο δύο went black and never came back. Τι κατεβάζει η γκόμενα το βρακί και σκάει από μέσα το λυκοτόμαρο που φόραγε στην καρκάλα ο Λοχαγός Μαρκ στους Λύκοι του Οντάριο; Ξουράφια και αποτριχωτικές ταινίες δεν παίζουνε στην κοινωνία που διαδραματίζεται η ταινία; Εκεί που είπαμε ότι τελικά κάτι λέει το εργάκι και θα πάρουμε δουλειά για το σπίτι, έσκασε ο Teenwolf και ξενέρωσε το Σύμπαν. Ασε που μετά έβαλες και τα αδέρφια να πηδιόσαντε και φρικάραμε πιο πολύ κι από τότε που ένας στην κατάληψη έφερε την τσόντα με την Τσιτσιολίνα και το άλογο, που φεύγαμε όλοι στην τουαλέτα για ρουκέτες και αυτός έλεγε «τι φεύγετε, ρε, δεν είσαστε open minds ας 'ουμε;».

Τρίτον, εγώ το έργο το θέλω απλό. Τύπου υπόθεσις «ο Γιώργος είναι υδραυλικός και της κυρίας Μαρίας της παντρεμένης, που λείπει κι ο άντρας της, της χάλασαν οι σουλήνες. Οπότε καλεί τον Γιώργο να της τους φτιάξει, που, ω, τι έκπληξις, σκάει στο σπίτι της χωρίς σώβρακο και εκεί...». Η συνέχεια επί της οθόνης και στα παλιά τα σινεμά δίνανε και κυπελλάκι στην είσοδο να μη λερώξεις, ενώ είχες φτιαχτεί και ως άνδρας με δύο έργα καράτε, Μπρουσλίδικα, αντρίκεια, που είχαν παίξει πιο πριν. Λούτσα και ξύλο, δηλαδή και άγιος ο Θεός και έφευγες από το σινεμά πρώτος μάγκας. Αυτά με τα έργα που είναι ντεμέκ αλληγορίες και ο σκηνοθέτης θέλει να πει άλλο από αυτό που δείχνει και εμείς οι οπισθοδρομικοί και πουριτανοί δεν τα καταλαβαίνουμε, συγγνώμη, αλλά από το να μου αρέσει ο «Κυνόδοντας» και να θεωρούμαι εμπροσθοδρομικός και αλτέρνατιβ υπεργαμάτο τυπάκι, χίλιες φορές πρεζάκιας να κάνω τράκα στην Τοσίτσα για να σουτάρω το κατιτίς μου. Πες με και χαζό, ρε παιδί μου, ότι δεν νιώθω. Δεν με νοιάζει μία.

Τέταρτον, τι θα γίνει, ρε φίλε, με όλους εσάς τους ψευτοκουλτουριάρηδες, που βλέπετε στις ταινίες του Αγγελόπουλου τον πρωταγωνιστή να διανύει εκατό μέτρα και τα δείχνει και τα εκατό, ΟΛΑ, πετραδάκι, πετραδάκι; Πότε θα σωθούμε από σας; Γιατί εμένα να με σούρει μια γκόμενα που είχα παλιά να δω το «Μια πορνογραφική σχέση» και να μη με αφήνει να ρίξω πόρδο με στεφάνι -αιτωλοακαρνανικός ιδιωματισμός για κάποιον που κοιμάται- και να φύγω κύριος από το σινεμά; Γιατί όταν ήμουνα φαντάρος με πήγανε κάτι σειρές να δούμε στο Διδυμότειχο το «Βλέμμα του Οδυσσέα» του Αγγελόπουλου; Φταίω σε τίποτα; Τους έκλεψα το κουλούρι; Ασε που όταν σφύριξε ημίχρονο και βγήκαμε για τσιγάρο εγώ ήμουνα έτοιμος να πω καμιά μαλακία να γελάσουμε και άρχισε ο ένας να λέει «κοίταξε να δεις, Κώστα, η ταινία είναι ένα οδοιπορικό και ένα χτύπημα της νομενκλατούρας του στρουχτουριστικού υποβάθρου μπλα, μπλα, μπλα, νια, νια, νια» και μου πέσανε όλα τα δόντια, αλλά όχι οι κυνόδοντες, οπότε δεν μπορούσα να φύγω. Δράμα μιλάμε, όχι αστεία.

Κι όπως είχε πει και μια γριά σε έναν Αλβανό ταξιτζή μια φορά «εγώ δεν είμαι ρατσίστρια, τους αράπηδες τους συμπαθώ» και βάρεσε αναβολή ενώ μέτραγε μία και σήμερα ο άθρωπας, κάπως έτσι θα το πω κι εγώ τώρα για να κλείσω. Εγώ δεν έχω κάτι με τους κουλτουριάρηδες, γούστο τους και καπέλο τους, αλλά κουλτούρα να φύγουμε, ρε παιδάκι μου, που έλεγε και ο Χάρρυ ο Κλυνν, κουλτούρα να φύγουμε και τίναξέ τη να πέσει και η τελευταία σταγόν... Πήγαμε και στα Οσκαρ τρομάρα μας...

ΤΑ ΠΙΟ

Ναι, ρε, το ξέρω, περιμένετε το δεύτερο μέρος από τη σχέση μου. Θα το γράψω, είπαμε, όχουουου. Απλώς επειδής γούσταρα και μου ήρθε και θυμήθηκα και κάτι παλιά και ωραία, πάρτε προς το παρόν τα ΠΙΟ και βούλω. Πάμε, μαέστρο.

Η ΠΙΟ κότα ποδοσφαιριστής

Σαΐνιο

Τόνε θυμόσαστε αυτόνανε τον τιτανοτεράστιο που είχε περάσει από τη βαζέλα ένα φεγγάρι; Μιλάμε ότι πιο κότα σου ξηγιούνται τατουάζ ΜΙΜΙΚΟΣ στο κούτελο και όπως κυκλοφοράς στο δρόμο τσιμπάει ο κοσμάκης φτερούγες. Παρακολουθάτε: ο Φρανκ ο Ζουέλας είχε βγει και είχε πει ότι «μια φορά που παίζαμε στην Τούμπα με τον ΠΑΟ ήρθε και μου είπε ο Σαΐνιο ότι ζήτησε αλλαγή από τον προπονητή του επειδή ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ!». Οχι τραυματισμοί και τέτοια, απλώς ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ! Πρώτον, να πω, για να το τραβηξω λίγο, ότι πιο κότα σε τηγανίζουνε στα KFC με σπάισι κουρκούτι και σε σερβίρουνε σε χάρτινο κουβά. Δεύτερον, να ζητήξουμε συγγνώμη από τον Σαΐνιο επειδή όταν ανέβηκε Τούμπα δεν τον περιμένανε στη φυσούνα 19χρονες μουνάρες πορνοστάρ στα τέσσερα, κρατώντας στα χέρια εξετάσεις ότι είναι καθαρές από αφροδίσια και χαρτί από συμβολαιογράφο ότι φοράνε σπιράλ για να μην πιάσουνε παιδί. Αντε και γαμήσου, Σαΐνιο. Καλύτερα τράβα παίξε κέρλινγκ, εκείνη τη μαλακία που πετάει ένας την τσαγιέρα σ’ ένα στόχο και κάτι μαλάκες με δέκα νταν σκούπα στο λελουδικό στον Σφακιανάκη τρίβουν τον πάγο για να πάει πιο αργά, πιο γρήγορα, δεν ξέρω, στ’ αρχίδια μου κιόλας.

Ο ΠΙΟ γαμάτος πυγμάχος

Μοχάμεντ Αλί

Και μην ξανακούσω αυτή τη μαλακία που τον λένε Μοχάμεντ Άλι. Ρε ζώα, ο τύπος ασπάστηκε το Ισλάμ και πήρε και ανάλογο όνομα. Ξέρετε κάναν μουσουλμάνο που να τον λένε Άλι; Στα Γιάννενα ποιος ήτανε, ο Άλι Πασάς, γαμώ τον Θεό σας; Nα με σκάσετε θέλετε; Το λεπόν, ο τύπος, επειδή έχω κάνει και τρία-τέσσερα χρονάκια πυγμαχία (γεια σου Ιωαννίδη, δασκαλάρα), δεν ήταν μόνο ένας πυγμάχος. Ηταν ένας πανέξυπνος άνθρωπος, ένας πολιτικός ηγέτης για τα δικαιώματα της φυλής του, ίσως ο πιο ετοιμόλογος άνθρωπος ever και ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης που πέρασε ποτέ από τα ρινγκ. Και όταν τον κάλεσαν να πάει να πολεμήσει στο Βιετνάμ δεν έκανε το βήμα μπροστά στην κατάταξη νεοσυλλέκτων (η ατάκα του ήταν «κανένας Βιετκόνγκ δεν με είπε ποτέ αράπη»), του αφαίρεσαν την άδεια πυγμαχίας για οκτώ χρόνια, παρ’ όλα αυτά επέστρεψε και ξαναπήρε τον παγκόσμιο τίτλο μετά από το θρυλικό αγώνα με τον Φόρμαν. Δεν λέω πολλά, αφήνω τα βίντεα να μιλήσουνε. Τον θαυμάζω πιο πολύ από κάθε άλλον αθλητή. Μαραντόνα, σόρι, φίλε.

Η ΠΙΟ γαμάτη επιστολή φιλάθλου σε εφημερίδα

Αγγλος μόρτης την είχε στείλει μετά από ήττα της εθνικής Αγγλίας. Απολαυστική.

«Είμαι θυμωμένος με τους σημερινούς ποδοσφαιριστές. Ξέρω γιατί έχουν γίνει τόσο μαλθακοί. Είναι τα αδελφίστικα ονόματα που έχουν. Αυτό είναι. Θυμόσαστε την παλιά εποχή, όταν οι μπαλαδόροι κλοτσούσαν τη γαμημένη την μπάλα, που ήταν γεμάτη με πέντε κιλά χώμα, ραμμένη μέσα σε πετσί με ραφές από ατσάλι με κορδόνια από χορδές του πιάνου; Λοιπόν, εκείνη την εποχή οι παίκτες μπορούσαν να αντέξουν τις δυσκολίες του παιχνιδιού επειδή λεγόντουσαν Αλμπερτ, Μπερτ, Χάρι, Μπιλ, Εντι, Μπομπ, Τζακ και Τόμι. Ηταν γαμημένα σκληρά ονόματα για γαμημένους σκληρούς παίκτες.

Και τώρα τι έχουμε; Γκάρεθ, Τζέισον, Γουέιν, Ντιν Ράιαν, Τζέιμι, Ρόμπι. Ονόματα για αδελφάρες. Καμία απορία γιατί η μπάλα είναι σαν το μπαλόνι και οι επικαλαμίδες σαν φέτες από ψωμί. Την παλιά εποχή δεν θα έβλεπες τον Λεν Σάκλετον ή τον Μπιλ Ράιτ να βάζουν ένα κομμάτι χαρτί μέσα στις μικρές, λεπτές κάλτσες τους. Τις γαμημένες τις επικαλαμίδες τότε τις έφτιαχναν από βιβλία που έπαιρναν από τις βιβλιοθήκες και οι κάλτσες ήταν από ύφασμα σακιών.

Το ίδιο και με τις φανέλες, τις γαμημένες φανέλες με τις τρύπες για να αναπνέει το δέρμα τους. Ναι, για να αναπνέει το ξυρισμένο στήθος τους και να μην αρπάξει κρυωματάκι. Αϊντε πηδηχτείτε. Ο Στάνλεϊ Μάθιους έκανε ντρίμπλες γύρω από τα καλύτερα μπακ της Ευρώπης φορώντας φανέλα που την είχε κόψει από ύφασμα τέντας και σώβρακο που είχε ράψει από τη χλαίνη που κράτησε όταν απολύθηκε από τον στρατό.

Και χρειάζονται και γαμημένη θεραπεία για το στρες! Ο Σταν Κόλιμορ είχε ρίξει ένα χαστούκι στην κυρά του και τον έστειλαν τρεις σεζόν να κάνει θεραπεία με συμβουλές για το στρες. Την παλιά εποχή προβλεπόταν οι ποδοσφαιριστές να κοπανάνε τις δικές τους. Ιδιαίτερα έπειτα από ήττες. Και οι γυναίκες το περίμεναν, όπως είναι και το σωστό. Γιατί ήταν τυχερές που είχαν παντρευτεί ποδοσφαιριστές. Και οι γυναίκες απαντούσαν κιόλας. Ο Τρέβορ Μόρλεϊ βρέθηκε με ένα μαχαίρι στην πλάτη που του το κάρφωσε η δικιά του. Και για τρεις μήνες δεν προπονιόταν. Η αδελφάρα. Στον Αρτσι Σμιτ της Πορτ Βέιλ έπεσε πάνω του ένα καρότσι με άλογο μία Παρασκευή βράδυ. Την επόμενη μέρα ήταν στην ενδεκάδα εναντίον της Μπράντφορντ και σκόραρε και δύο γκολ. Αλλά το όνομά του δεν ήταν Τρέβορ. Αυτός ήταν ο Αρτσι. Είχε σπάσει τη λεκάνη, τα δύο πόδια, είχε σκοτώσει τη δικιά του, την έθαψε κάτω από τη βεράντα και μετά εμφανίστηκε στη συγκέντρωση της εθνικής. Χρειάστηκε θεραπεία για το στρες; Τ’ αρχίδια μου.

Ναρκωτικά; Την παλιά εποχή δεν είχαμε τέτοια πράγματα. Εκείνες τις εποχές μια γρήγορη ένεση μορφίνης πριν από την αρχή και ήσουνα τυχερός αν έβρισκες να ρίξεις. Στο ημίχρονο είχε φύγει και σε πλακώνανε στο όπιο. Οχι αυτά με τα σνιφαρίσματα της κόκας και τα ακριβά ναρκωτικά.

Πανηγυρισμοί; Μη μου μιλάτε για τους σημερινούς πανηγυρισμούς που πέφτουνε στα τέσσερα και στήνονται στον κόσμο. Θα είχε πλάκα αν είχα δει τον Κλιφ Μπάστιν να το κάνει έπειτα από μια επέλαση από αριστερά και σέντρα στον Αλεξ Τζέιμς για να βάλει το γκολ... Μία χειραψία ήταν το πολύ που θα έπαιρνες. Αντε και ένα κλείσιμο του ματιού στ' αποδυτήρια. Αλλά κανονικό κλείσιμο. Αντρικά πράγματα. Οχι τα αδελφίστικα φιλιά που βλέπεις σήμερα να δίνουν ο Λε Σο και ο Στίβεν Τζέραρντ. Λένε ότι και την παλιά εποχή όλο και κάποιο φιλί δινόταν και ότι στα αποδυτήρια υπήρχε μια gay ατμόσφαιρα, αλλά δεν σήμαινε τίποτα. Τίποτα περισσότερο από παιχνιδάκια ανάμεσα σε υγιείς νέους αθλητές.   

Και γι' αυτά παίρνουν εξήντα χιλιάρικα λίρες την εβδομάδα! Δεν θα τους έδινα ούτε δύο πένες. Δύο σελίνια έπαιρνε ο Τόμι Λότον. Τον μήνα. Και ο Τομ Φίνεϊ, όταν ήταν διεθνής, δούλευε υδραυλικός τέσσερις μέρες την εβδομάδα. Αυτή είναι η γαμημένη αλήθεια. Οι παίκτες έπρεπε να δουλεύουν για να βγάζουν τα λεφτά τους. Οχι όπως σήμερα. Ο Σταν Πίρσον καθάριζε βόθρους και είχε δεύτερη δουλειά να καθαρίζει τις τουαλέτες στο “Ολντ Τράφορντ”. Χρειάστηκε να βγει στη μέση ενός παιχνιδιού επειδή είχε βουλώσει από μια κουράδα μια τουαλέτα. Και ο Εντι Χάπκοντ ήταν αγόρι-μοντέλο. Αλλά δεν του άρεσε να το συζητάει.

Νομίζω ότι πρέπει να ξεκινήσουμε δίνοντας πραγματικά ανδρικά ονόματα στα αγόρια μας. Αμα κάνετε αγόρι, μη σκέφτεστε τα αδερφίστικα ονόματα που δίνουν σήμερα, αλλιώς σε 20 χρόνια θα καταλήξουμε με μία εθνική Αγγλίας γεμάτη από παίκτες που λέγονται Κιάνου, Ρόναν, Ασλεϊ και φάκιν Τσέσνι. Βγάλτε τα παιδιά σας Αλφ, Χέρμπερτ, Λεν, Φρανκ, Φρεντ και Γουίλφ. Για να απαλλαγούμε οριστικά από τις αδελφάρες στο ποδόσφαιρο».

RESPECT.

Η ΠΙΟ γαμάτη σκηνή σε ταινία

Ξανθόπουλας, η πάλη με το αρκούδι

Εκτός του ότι τότε οι ταινίες ήταν αντρικές, μια και σήμερα θα είχαν ξεσηκωθεί οι φιλοζωικές ακόμα κι αν είχαμε μαζέψει υπογραφές στην Ομόνοια ότι το αρκούδι ήτανε μουσαντέ και τους τις είχαμε στείλει, ο Νικόλας ο Ξανθόπουλας δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας και η ταινία παίρνει και Οσκαρ σεναρίου. Πρώτον, όταν γλέπει το αρκούδι ο τύπος είναι πάνω σε άλογο. Που κανονικά παίρνεις πούλο και ξαναγλέπεις αρκούδι μόνο στο National Geographic και αυτό σε γρήγορο ζάπινγκ. Και να πεις ότι ήτανε κοντά εκεί και ο γύφτος και τον είδε και χαμπάριασε ότι το αρκούδι είναι χαλαρό και ήμερο, αρχίδια. Τίποτα. Δεν μάσησε μία. Δεύτερον, είχανε βάλει έναν κακομοίρη να φοράει στολή αρκούδας, που το φερμουάρ φαινότανε και μόνο το πακέτο Μάλμπουρο έλειπε από το τσεπάκι για ναι ‘ναι φόλα φανερό ότι είναι άνθρωπος. Αααααχ, αυτές ήτανε ταινίες. «Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου», κύριοι, μιλάμε για έπος τεσσάρων ωρών με απ’ όλα μέσα. Ετσι και τη βάλει το STAR, από τις διαφημίσεις θα γίνει όπως με το «Μπεν Χουρ», που το είχανε ξεκινήσει Μεγάλη Δευτέρα και στο φινάλε τρώγαμε αρνί. Πάρτε να ‘χετε.

Οι ΠΙΟ κότες γενικότερα

Σύγχρονοι Ελληνες

Μην αντιδράσει κανένας λέμε. Πιο κότες θα ήμασταν μόνο στην περίπτωση που ήμασταν έντεκα εκατομμύρια Σαΐνιο. Κατεβαίνουν όλοι στις πορείες και διαμαρτύρονται και «δεν είναι δυνατόν να εφαρμόζουν τέτοια μέτρα» και «είναι απάνθρωπη η μεταχείριση» και τ’ αρχίδια μου τα δυο, αλλά όταν τους καλεί το αφεντικό τους για να τους κόψει 15-20-25% λένε όλοι «ναι» και του παίρνουνε και κάνα τσιμπουκάκι, γιατί «στη δύσκολη εποχή που ζούμε, πάλι καλά να λέτε που έχετε και δουλεία», όπως λένε και τα καλά αφεντικούλια, γαμώ το ξεσταύρι τους. Κυρ μαλάκες, καταλάβετε κάτι, να τελειώνουμε, τα έχω ξαναγράψει. Η συλλογικότητα και το «να κάνουμε κάτι όλοι μαζί, να αντιδράσουμε», ξεκινούν από την ατομική άρνηση. Αν ένας ένας λέγαμε στο αφεντικό μας στην πρόταση μείωσης μισθού «πάρε την ψωλάρα μου», δεν θα υφίστατο κανένας μείωση. Αλλά όχι. Προτιμάς όλοι πούτσα και μετά αγανακτισμένος στο Σύνταγμα. Και παραπονιέσαι για τους πολιτικούς μας, ότι και καλά είναι κότες απέναντι στους Ευρωπαίους. Ενώ εσύ μπροστά στο αφεντικό σου τα σουρνεις και αφήνεις αύλακα πίσω, σαν φρέζα από τραχτέρ. Αυτούς έχεις γιατί αυτοί σου αξίζουνε. Γαμημένε δούλε.

Ο ΠΙΟ αντιπαθητικός

Κριστιάνο Ρονάλντο

Νταξ, μαλάκα, ο τύπος είναι ο ΠΙΟ σιχαμένος ever λέμε. Εκτός του ότι μια φορά που έδωσε την μπάλα από το δεξί στ’ αριστερό είχαμε λιγοθυμιές στο «Μπερναμπέου» από τη συγκίνηση για την τεράστια πράξη αλτρουισμού, λέγεται ότι μια άλλη φορά είχε σκάσει μύτη στον Οικονομίδη στο Πεδίον του Αρεως και έπαιξε για πλάκα με κάτι παιδάκια. Σε κάποια φάση ένα του είπε «κύριε, εδώ μπάλα» και οι φήμες λένε ότι το χαστούκισε τόσο δυνατά, με την ανάποδη, με τη βέρα που φιλάει όταν βάζει τεμάχιο, που από τότε η μάνα του τα σκάει σε παιδοψυχολόγο. Και βάζει και δύο κιλά ζελέ ο λεμές, ότι είναι και ωραίος, ο αρχίδας, ο Νάρκισσος. Που είναι, αλλά γαμώ την Παναγία του. Δεν τον πάω, ρε. Του γαμώ το σπίτι. Τόνε γαβγίζουνε τα σκλια στο δρόμο. Είναι αντιπαθητικός. Ο ΠΙΟ. Και δεν το εξηγώ και άλλο.

Το ΠΙΟ γαμάτο βετζινάδικο

Κι ύστερα λένε πως φταίει ο φονιάς...

Το ΠΙΟ αίσχος φαΐ

Ταραμοσαλάτα έτοιμη σε συσκευασία

Σάπια αυγά οξύρυγχου, λάδια από κλανοβαλβιδωμένο πλατινιάρικο παπί με το κριαρέ το τιμόνι...

...ψωμί από το οποίο ανακάλυψε την πενικιλίνη η Μαρία Κιουρί, όλα τα καρκινογόνα Ε συντηρητικά και μια πρέζα ροζ της Vernilac για κοριτσίστικο δωμάτιο. Καλά Κούλουμα.

Η ΠΙΟ μαλάκω μάνα του κόσμου

Αυτή που ο γιος της γαμούσε την 22χρονη δασκάλα στην Κρήτη και πήγε και κατήγγειλε το συμβάν στην Αστυνομία. Καλά, μωρή μαλακισμένη, ΠΑΣ ΚΑΛΑ; Δηλαδή θα προτιμούσες να πάει το γιο σου ο άντρας σου στις πουτάνες ας ‘ούμε, όπως κάνανε παλιά, ή να ξεπετσιάζεται τόσο πολύ στο Youjizz που αντί για καρεκλάκι μπροστά στον υπολογιστή του θα του εφαρμόσεις χέστρα; Μιλάμε ο πιτσιρικάς ζούσε το όνειρο της ζωής του, ξεκωλιαζόσαντε στον πούτσο με το μωρό, στην άσχημη του εξηγούσε και πώς λύνεται το πρόβλημα στην Αλγεβρα, σελίδα 22, ήταν έτοιμος να μπει στην κενωνία ως γνήσιο αρσενικό κι εσύ πήρες κόφτη για λουκέτα, του έκοψες την πούτσα και την πέταξες στα σκυλιά; Και τον τάιζε και μέλι με γραβιέρα για να είναι κατάρτι ο άθρωπας και στη δύσκολη να έχει κάπου η κοπέλα να κρεμάει και τις πετσέτες. Ρε, εμείς κλαίγαμε να ανοίξει τα ποδαράκια της λίγο η δασκάλα για να τόνε παίζουμε με λύσσα κάνα-δυο χρόνια μετά κι εσύ πήγες και έδωσες το παιδί σου στεγνά; Ελεος, ξεφτίλα και σκατά στα μούτρα σου, μαλακισμένη. Προτείνω να ιδρυθεί ένα ιδιωτικό σχολείο αρρένων στο οποίο θα προσληφθούν μόνο τέτοιες δασκάλες και τα παιδιά μας θα λυσσάνε στον πούτσο και θα βγαίνουν υγιή και έτοιμα να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής. Και να ρίχνουμε κι εμείς οι γονείς ένα πέος πότε πότε, άμα είναι και όπως στη φωτό, μη σου πω και δύο.

Η ΠΙΟ γαμάτη δήλωση δασκάλου για τους μαθητές του

Bradford Marsallis

Enjoy.

H ΠΙΟ καλή γιαγιά του κόσμου

Διάλεξε όποια θες, μιλάμε έχω φρικάρει με το βίντεο.

Είναι δυνατόν;

Να είστε καλά, να περιμένετε το Νο 2 της σχέσης και να ακούσετε και το τραγουδάκι μας. Μεγάλη εκτέλεση.

7EVEN YEARS...

Οντας σε σχέση εδώ και εφτά χρόνια με την κοπέλα μου (ναι, ρε μουνιά, κοπέλα μου, δεν έχω παντρευτεί και στην καραπουτσακλάρα μου), νομίζω ότι είμαι ο πλέον κατάλληλος για να περιγράψει μια σχέση και τα βήματά της ανά τον χρόνο. Με μικρό πρόλογο αυτή τη φορά, πηγαίνοντας κόντρα στον ίδιο μου τον εαυτό, ξεκινάω.

1ος χρόνος
...και καλύτερος. Είναι η πιο γαμώ φάση. Εχεις γνωρίσει το γκομενάκι, είσαι στη φάση του ψησίματος και φοράς το προσωπείο, τη μάσκα που φοράνε οι άνδρες όταν θέλουν να γαμήσουν, έχοντας μόνο σκοπό το να περιλαμβάνουν οι σκέψεις της γκόμενας κατά 90% τη φράση «ΠΟΣΟ ΓΑΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΤΕΛΙΚΑ;». Μπανιαρίζεσαι για να βγεις με το μωρό και είσαι μέσα στην γκάβλα, είστε έξω και είσαι τόσο γαμάουα και λαρτζ που το μουνί πιστεύει ότι ο Σον Κόνερι σου κάνει λάτζα στο σπίτι τα Σαββάτα, παίρνει 2 γιούρο την ώρα και θέλει να σου ξηγηθεί υπερωρίες αμισθί. Ε, δεν θέλει και πολύ. Τελικά το μωρό σού κάθεται και έπειτα αρχίζει ένας μαραθώνιος πούτσας. Πολλές πούτσες λέμε. Αν τις έβαζες στη σειρά και έτρεχε κατά μήκος τους ο Αμπέμπε Μπικίλα, θα έβαζε παπούτσα από τους κάλλους. Επίσης δεν σε ενοχλεί να κάτσεις να δεις το «Sex & the City», μια και έτσι κι αλλιώς δεν θα το δεις ολόκληρο, γιατί δεν μπορεί, θα πέσει πέος. Ολα πάνε καλά, υπάρχουν κάποιοι μικροτσακωμοί, αλλά δεν γαμιέται, ρε αδερφέ, είναι το αλατοπίπερο της σχέσης και οδηγούν σε πιο hardcore γαμήσια. Οπότε μια χαρά. Εξοδοι, μπαράκια, φαγητά, ταξιδάκια, ο καθένας μένει σπίτι του, έρχεται στα λάιβ σου και λιώνει που σε βλέπει να παίζεις και εσύ καμαρώνεις σαν κόκορας που μαγείρεψε τον εαυτό του κρασάτο και του πέτυχε τόσο που του ξηγηθήκανε δυο αστέρια Μισελέν. ΟΛΑ ΓΑΜΑΝΕ ΛΕΜΕ, οπότε πάμε στον...

2ο χρόνο
...η «Χρόνο της πρώτης κλανιάς». Μη γελάτε, μαλάκες. Η πρώτη κλανιά είναι πολύ σημαντικό βήμα στην πορεία μιας σχέσης. Τον πρώτο χρόνο θέλεις να μη χαλάσει η μαγεία και κρατιέσαι τόσο πολύ που όταν τελικά κλάνεις σπίτι σου, έτσι και ανάψεις αναφτήρα γίνεται αυτό...



Από την αντίδρασή της στην πρώτη πέρδα εξαρτάται η συνέχειά σας. Αν κάνει «ίιιιοουουουου» και φύγει για να βρει τη μάνα της στην Κηφισιά για να της το πει κλαίγοντας, ετοιμάσου να ξεσκονίσεις την πουτσοατζέντα που κάθε άνδρας έχει θαμμένη σε κάποιο συρτάρι για τις δύσκολες στιγμές (είναι τότε που η μαλακία έχει βαρέσει τόσο tilt, που είσαι σαν ακοντιστής: το δεξί χέρι Σβατζενμπούγκιν από «Κομάντο» και το αριστερό Στάθης Ψάλτης υπερρέψας, μετά από 3 μήνες στο Αουσβιτς). Αν γελάσει και σου πει κάτι τύπου «καλά, ρε μαλέα, τι κάνεις, χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα, ε, το μαλάκα ξεκωλιάστηκε», μπορεί και να έχεις πέσει στη γυναίκα της ζωής σου. Τόσο απλό. Κατά τα άλλα, ο δεύτερος χρόνος είναι κι αυτός σούπερ, με μικρές διαφορές από τον πρώτο, εκ των οποίων μία είναι ότι βλέπεις ΟΛΟ το γαμημένο το «Sex & the City» και τη «Ζωή της άλλης», με την μπερουκοφόρα γαμώχριστη καριόλα για πρωταγωνίστρια, γαμώ την Παναγία μου. Οι έξοδοι είναι ωραίες, τα ταξιδάκια συνεχίζονται, οι φίλοι σου την έχουν αποδεχθεί και τη γουστάρουν και πούτσα συνεχίζει να πέφτει, αλλά πιο cool. Επίσης, έχει γίνει και ένα σοβαρό ξάνοιγμα στο sex, του τύπου «να δούμε και καμιά τσόντα μαζί και να γουστάρουμε ενώ γαμιόμεθα» -και όχι μόνον...-, ενώ παράλληλα παίζει να έχεις γνωρίσει και γονείς, που εκεί ξαναβγάζεις το προσωπείο, αλλά είναι αυτό του καλού παιδιού, με το φωτοστέφανο αποπάνου. Ωραίος ο δεύτερος... Χαλαρός.

3ος χρόνος
Ο χρόνος που αρχίζουν οι ενοχλήσεις. Ολα αυτά που σου φαίνονταν γλυκούλια και χαριτωμενιές πάνω της, αλλά και όλα αυτά που της φαίνονταν γλυκούλια και χαριτωμενιές πάνω σου, τώρα αρχίζουν και ενοχλούν. Επίσης, επειδή παίζει στον τρίτο χρόνο να έχει αρχίσει συγκατοίκηση, αυτό που έγραψα με τα γλυκούλια και τις χαριτωμενιές υπάρχει περίπτωση να βγαίνει πιο έντονα, σε φάση που τσακώνεστε ΧΟΝΤΡΑ για γελοία θέματα. Και συνήθως αυτά είναι γελοία για σένα, άντρα φίλε μου, αλλά ουχί δι’ αυτήν, που θεωρεί ότι το να αφήσεις τις πιτζάμες σου κάπου που δεν θυμάσαι πού και δεν τις βρίσκεις είναι το ίδιο τραγικό με το να μπεις σε ένα μαιευτήριο και να γαζώσεις με Μ-60 το θάλαμο με τα εφταμηνίτικα ή, τέλος πάντων, το ίδιο τραγικό με το να πεις ότι η διαφήμιση που ο Ρουβάς λέει στο παιδί του «κοιμήσου, αγγελούδι μου» διαφημίζοντας -έλεος- δγιαούρτη είναι μαλακία και να πα’ να γαμηθεί με συφιλιάρα πόρνη της Αναγεννήσεως αυτός που τη γύρισε. Γιατί Ρουβάς για τις γεναίκε ίσον Μαραντόνα για τους άνδραι και δεν χρειάζεται να πω παραπάνω, με πιάνεις. Υπάρχει αγάπη, όμως, και πέφτει και πούτσα, αλλά πότε πότε παίζει και κάνας πονοκέφαλος, που κανονικά θα έπρεπε να λες «πάρε Αλγκόν και μπούκω τον, κερία μου», αλλά επειδής είσαι τσέντλεμαν δεν το λες (και καλά κάνεις). Ωραίος ο τρίτος, αλλά κρίσιμος, ΑΝ τον περάσεις και συνεχίσετε να είστε αγαπημένοι, πάει να πει ότι παίζει να έχεις βρει κάτι καλό σε αυτή την πουτάνα τη ζωή σου. Οπότε συνεχίζεις για τον...

4ο χρόνο
Ο τέταρτος, φίλε, είναι της αμφιβολίας. Ειδικά αν είσαι ένα ενοχικό κάθαρμα σαν εμένανε, που θέλει να γαμήσει μέχρι και τις τρύπες από τα USB του υπολογιστή, που κάθε μέρα γι’ αυτό το χαμερπές κάθαρμα είναι, όπως είπε και ο μόνος συνθέτης που έγραψε τραγούδι για τον αδερφό του, ο Αντρέας ο Μικρούτσικος, «Θάνε, σαν να μπαίνει άνοιξη». Θυμάστε όλοι, αγαπητοί αναγνώσται, τι γίνεται την άνοιξη, τότε που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει η γης χορτάρι. Τότε που είναι λες και η τιμή του γυναικείου υφάσματος πήγε στα 6.000 γιούρο το τετραγωνικό χιλιοστό και δεν έχουν οι καημένες να ράψουνε κατιτίς να φορέσουνε απάνω τους. Και βγαίνουμε εμείς όξω και πολλές φορές, ακόμα κι αν είμαστε καθιστοί σε ένα παγκάκι, περνάει ένα μουνί και του ξηγιόμαστε χωρίς να σηκωθούμε από τη θέση μας standing ovation. Και γυρίζω στο «ενοχικός». Και λέω: αν και η πούτσα μόλις βλέπεις μουνί είναι κατάρτι, ΔΕΝ την παρκάρεις. Γιατί ναι μεν θα γουστάρεις, αλλά μετά οι Ερινύες θα βγάλουνε αφίσα που θα λέει «Πάρτι στην κωλοτρυπίδα του..... (βάλε το όνομά σου αν είσαι το ίδιο μαλάκας με μένα), ελεύθερη είσοδος, τα ποτά δωρεάν». Α, ρε φιλαράκια, που μπορείτε και ρίχνετε καμιά πούτσα πότε πότε απο δω κι από κει και έχετε και γκόμενα, πόσο σας ζηλεύω. ΠΟΣΟ ΟΜΩΣ. Οπα, παιδιά συγγνώμη, ξεχάστηκα, τόση ώρα νόμιζα ότι μιλάω στον ψυχαναλυτή μου. Λοιπόν, όπως είπα, ο τέταρτος χρόνος είναι αυτός που καμιά φορά αμφιβάλλεις. Και λες «τι γίνεται; Είμαι τέσσερα χρόνια με την ίδια γυναίκα, πού θα πάει αυτό; Τη θέλω ακόμα όπως παλιά; Τι κάνω; Πού πάω; Γιατί τον παίζω τέσσερις φορές τη μέρα στο parispornmovies.com; (τσεκάρετέ το και θα με θυμηθείτε)». Και θα σου απαντήσω εγώ, φίλε μου. Και τη γουστάρεις και τη θέλεις και θα πάνε όλα όπως είναι να πάνε, δεν ξέρω αν θα είναι καλά ή άσχημα, αλλά θα πάνε όπως είναι να πάνε. Απλώς ανασφάλειες βγάζεις, και δεν είναι και κακό, ούτε σε κάνει λιγότερο άνδρα απ’ όσο είσαι το ότι φοβάσαι καμιά φορά. Λογικό είναι, αδερφέ μου, αποδέξου τους φόβους σου και προχώρα μπροστά. Αυτά. 

Τέλος πάντων, επειδή δεν χωράνε εφτά χρόνια σε ένα κείμενο, θα συνεχίσω σε επόμενο άρθρο. Και να θυμάστε: το βασικό είναι να μη σου τύχει αυτό.



Α, και κάτι άλλο: ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΙΚΙΑ ΔΑΣΚΑΛΑ, ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ.

Αϊντε, πουριτανοί του κώλου, που σας πείραξε κιόλας. Μακάρι να ήτανε και μένανε η δασκάλα μου έτσι, ρε, αλλά πού;

Και το τραγουδάκι μας.



Το βάζει και ξεκινάς καβγά στο μπαρ. Τόσο απλά.

ΔΗΜΟMΠΑΤΣΟΣ: Η ΚΑΤΣΑΡΙΔΑ ΤΗΣ ΚΕΝΩΝΙΑΣ

Πολλά βδελυρά πλάσματα έχουν πατήσει το χώμα αυτού του βρόμικου πλανήτη από τη δημιουργία του και έπειτα: ρουφιάνοι, δωσίλογοι, τοκογλύφοι, φιλόδοξοι χρηματιστές, ξεπουλημένοι πολιτικοί, παιδεραστές λα λα λα λα λα λα και τα ρέστα. Ενα, όμως, έχει πιάσει κορυφή. Ανάμεσα στα σκατά αυτής της χώρας και αυτής της κρίσης που ζούμε υπάρχει ένα που δεν είναι σαν τα αλλά. Βρομάει περισσότερο, είναι πιο αποκρουστικό, το σιχαίνεται κι ο διάολος ο ίδιος πιο πολύ κι απ’ τα δικά του τα κουράδια και γαμώ την πουτάνα τη μανούλα του και τη στιγμή που το ξέρναγε το βρόμικο μουνί της στον κόσμο αυτόν. Σύρε το βλέμμα σου δέκα εκατοστά πιο πάνω και κοίτα τον τίτλο. Ναι, αυτός είναι. Αυτός ο πούστης.

Ο δημόμπατσος, λοιπόν, είναι το πιο τελειωμένο πλάσμα σε αυτή τη γη για πολλούς λόγους. Και αξηγιέμαι. Συνήθως όταν είναι μικρό παιδί, ενώ όλα τα άλλα λένε ότι όταν μεγαλώσουνε θα γίνουνε γιατροί, αστροναύτες, πυροσβέστες και όλα τα ωραία επαγγέλματα που μικροί θέλαμε να γίνουμε αλλα τώρα δεν βρίσκουμε ούτε λάντζα σε εστιατόριο για σκατοφάγους, αυτός παίζει με ένα παιχνίδι που είναι η μηχανή του Ζητά με τον Ζητά πάνω. Το οποίο είναι για τον πούτσο καβάλα λέμε και βγαίνουνε 20 τέτοια κάθε χρόνο και όσα καργιόλια το παίρνουνε γίνονται δημόμπατσοι. Σε κάτι φάσεις που τα παιδάκια κοινωνικοποιούνται, όπως π.χ. νηπιαγωγείο και τέτοια, αυτός ο καργιόλης, το παράσιτο της παιδικής κοινωνίας και των παιδικών παρεών, κοιτάει πότε κάνα παιδάκι θα κάνει κάποια αταξία για να τρέξει στη δασκάλα και να το ρουφιανέψει, ώστε να είχει την εύνοιά της και να επιβεβαιωθούν και οι γαμημένοι κανόνες αυτής της ποτάνας της κενωνίας, που τον τρίπουστα τον κάνει πρώτη μούρη, ενώ ο τίμιος τρώει μια ζωή πούτσα με το μέτρο. Η αγαπημένη συμβουλή των γονιών του δημόμπατσου είναι «ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΣ ΣΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ», κάτι που αν ο ίδιος δεν είχε DNA ρουφιάνου δεν θα το έκανε, αλλά επειδή αγαπημένοι του ηθοποιοί ήταν ο Δήμος Σταρένιος και ο Αρτέμης Μάτσας το κάνει και μετά τραβάει μαλακία πάνω σε φωτογραφίες κουκουλοφόρων από την περίοδο της Κατοχής.

Ο πρώτος στόχος του δημόμπατσου, λοιπόν, είναι να γίνει μπάτσος. Αλλά επειδή ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ γιατί είναι ανίκανος να κάνει οτιδήποτε εκτός από το να δίνει κόσμο και επειδή το μόνο που τον νοιάζει σε αυτή τη ζωή είναι να έχει ένα σταθερό μισθό, χωρίς να ενδιαφέρεται για το αν αυτόν θα τον παίρνει κάνοντας σιχαμένα πράγματα, όπως το να γράφει κλήσεις σε σάπια παπιά κάτι τύπων που έτυχε να περάσουν μία φορά στη ζωή τους από το Κολωνάκι ή να μπαίνει σε συνοικιακά μπαρ για να καταδώσει τους ιδιοκτήτες τους για κάπνισμα ενώ το ταμείο του μαγαζιού έχει 30 ευρώ εδώ και τρεις μέρες, επειδή δεν μπορεί, λοιπόν, συνεχίζω, γίνεται δημόμπατσος. Πουτάνας γιος και ξεκωλιάρας πόρνης θρέμμα. Είναι το ίδιο σαν να γουστάρεις μια μουνάρα, αυτή να μη σου κάθεται και τελικά να καταλήγεις να πηδάς τη σάπια αδερφή της. ΤΟ ΙΔΙΟ ΛΕΜΕ.

Παράλληλα, στη φάση που ζούμε όλοι εδώ και κάποιον καιρό έχουμε καταλάβει πόσο πολύ μας γαμεί το κράτος, δεν τίθεται θέμα επ’ αυτού. Και ο δημόμπατσος το έχει καταλάβει, αλλά προκειμένου να πάρει η γαμημένη κατσαρίδα της κοινωνίας τα 500 ευρώ του μισθού του δεν κωλώνει να επιβαρύνει εσένα, που στην ουσία είσαι στην ίδια μοίρα με αυτόν και παίρνετε τα ίδια φράγκα, και να σε βάλει να πλερώσεις κλήση επειδή πάρκαρες το μηχανάκι σου στη θέση της κυρίας Κοπρολαγνίδου, που εκείνη τη στιγμή κάνει βελουτέ τα σκατά του σκύλου της για να τα φορέσει μάσκα ομορφιάς στην πουτάνα την κόρη της. Αρα μπορούμε να πούμε ότι ο δημόμπατσος είναι ο νταβάς του κράτους κι εμείς οι πουτάνες από τις οποίες παίρνει τα λεφτά για να τα δώσει στο γαμημένο αφεντικό του. Μόνο που στην περίπτωσή του είναι τρεις φορές τριμάλακας, γιατί και αυτός στην τελική είναι πόρνη του κράτους, γιατί δεν θυμάμαι ποτέ να εξαιρέθηκε κανένα δημομπατσάκι από το οικονομικό πέος που τρώμε. Οπότε όλοι μαζί την ίδια πούτσα τρώμε, αλλά καταλήγουμε οι κανονικοί αθρώποι να γουσταριζόμαστε μεταξύ μας και να σιχαινόμαστε... ποιον; Ναι, φίλε, μέσα έπεσες. Τον ρουφιάνο της κενωνίας αυτής. Την πουτάνα του Γιωργάκη, που μαζεύει λεφτά από σεσημασμένους εγκληματίες που καπνίζουνε στα μπαρ ή διεθνείς τρομοκράτες που παρκάρουνε τα παπιά τους παράνομα. Γαμώ ένα φορτηγό αγίους με τον Χριστό του οδηγό λέμε.  

Φάτε κάτι μαλάκες, ρε. Κοιτάχτε ξήγα που κάνουνε στον κόσμο.

Τα έχω πάρει άσχημα να ‘ούμε. Και όσο για τον πούστη που με έγραψε στο Κολωνάκι επειδή πάρκαρα για δέκα λεπτά να πάω να πάρω ένα μεροκάματο που μου χρωστάγανε, ένα έχω να πω: Κωστάκη πουστάρα, που έχεις και το όνομα του δικτάτορα, στους γιατρούς να τα φας τα 80 που μου πήρες. Στους γιατρούς, ρε μουνί, όλα και να τους αφήσεις και μπερμπουάρ.

Το σημερινό κείμενο γράφτηκε εν βρασμώ ψυχής σε 2 λεπτά. Ζητώ συγγνώμη για τυχόν λάθη. Ευχαριστώ. Πάρτε και το τραγουδάκι μας.

ΑΝΔΡΕΣ...

Φίλε, ξεκόλλα. Πρέπει να το κάνεις. Κάποια πράματα στο μυαλό σου τα έχεις τόσο μπετό που σου κάθεται προσοχή ο CEO της ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ λέμε. Το έχουμε καταλάβει, είσαι άνδρας και γουστάρεις και εκκρίνεις πιο πολλή τεστοστερόνη κι απ’ τον Ζαγοράκη μετά από τέσσερις κύκλους αναβολικών και στην άσχημη γαμάς και τις πρίζες. Αλλά ξεκόλλα. Κάποια πράγματα που κάνεις είναι τόσο καρφωμένα στο νιονιό που κουβαλάς και για τον πούτσο καβάλα, και πρέπει να το καταλάβεις τώρα που είναι νωρίς. Μη μασάς, αδερφέ, θα σε βοηθήσω εγώ. Λοιπόν, φλώρε, άκου:

H ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΣΟΥ

Δεν μπορεί να μη σου έχει τύχει. Παράδειγμα. Το φιλαράκι σου πιάνει καινούργια δουλειά, ας πούμε στην Pizza Hut (κάνα φραγκάκι για την γκρίζα διαφήμιση δεν θα έβλαπτε, μουνιά). Βγαίνετε για ποτάκι και σου λέει τα νέα χαρούμενος, ότι δουλεύει εκεί και ότι είναι καλή φάση και τέτοια. Και κάνεις το τραγικό λάθος και του λες: «Ντάξει, ρε φίλε, μπράβο, αλλά μία φορά που είχα πάρει Pizza Hut το ζυμάρι ήτανε μόνο για φρίσμπι και τα τυριά-ζαμπά-μπέικα για να στραγγάς τα λάδια και να τα ξηγιέσαι στο XT μετά από 3.000 χιλιόμετρα». Βάρδα και πεις τέτοια μαλακία. Σ’ έφαγε ζωντανό. Και «τι είναι αυτά που λες» και «η Pizza Hut γαμάει, ρε φίλε, είναι η καλύτερη, ΟΧΙ ΕΠΕΙΔΗΣ ΔΟΥΛΕΥΩ ΕΓΩ» και «τι να μας πει τώρα η Domino’s, μωρέ, με τα γατάκια» και μόνο σύνδεσμο δεν ανοίγει με συναδέλφους, να μαζεύονται, να πίνουνε ντρόγκια και να την πέφτουνε 20 μηχανάκια με πιστόλια-στιλούς και ρόπαλα του μπέιζμπολ στα μαγαζά «πλερώνεις δύο-παίρνεις και τη γυναίκα μου από κώλο». Τώρα γιατί το κάνει; Για τον ίδιο λόγο που έσπαγε ο Μπρους Λι τις σχολές των Τζαπανέζων ώστε να δείξει ότι η δικιά του γαμεί και δέρνει (στην κυριολεξία όμως) και για τον ίδιο λόγο που όταν κάποιος παίρνει μηχανάκι Γιαμάχα θεωρεί ότι είναι καλύτερο κι απ’ αυτό που έχει κωλοβαλβιδώσει και κωλοζιγκλερώσει ο Καβασάκι ο ίδιος. Ο άνδρας ό,τι κάνει το θεωρεί δικό του, ΚΑΤΑΔΙΚΟ ΤΟΥ, γι’ αυτό και όταν στη δουλειά έρχεται η στιγμή της πούτσας (βλέπε απόλυση, μείωση μισθού και τα συναφή) κάθεται και τον κλαίει και αρχίζει τα μαρθαβούτρσικα τύπου «δεν μπορώ να το πιστέψω πώς μου φέρθηκαν, εμένανε, που είχα δώσει και το αίμα μου γι’ αυτή τη δουλειά». Μαλάκα μου, πάρ’ το χαμπάρι. Η εργοδοσία (οποιαδήποτε εργοδοσία) θα είναι πάντα απέναντι στον εργαζόμενο. Αν δει ότι πλέον για τον Χ ή Ψ λόγο δεν της κάνεις, κάνεις παρέα στα τόνερ για τους πρίντερ όξω απ’ τα γραφεία και τελειώνει η υπόθεσις.

ΣΤΟ ΜΕΡΟΣ ΠΟΥ ΠΑΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΙΘΑΓΕΝΗΣ

Σκας για διακοπές στο νησί το καλοκαίρι και έχει τύχει ο κολλητός σου να έχει φύγει τρεις μέρες πριν από σένα. Τη γάμησες. Με το που φτάνεις σε πλακώνει στα «έλα να σου δείξω πού να στήσεις τη σκηνή, έχει την καλύτερη σκιά», «άντε, ρε μαλάκα, που θα πάμε να φάμε εδώ, ο τύπος είναι βρομιάρης», «ουρτ, ρε, στην άλλη παραλία θα πάμε, που κόβει ο καίρος το απόγευμα όταν έχει νοτιά» και άλλα τέτοια, που στην αρχή ψιλοψαρώνεις, αλλά μετά (ξανα)καταλαβαίνεις ότι ο κολλητός σου είναι απλώς μαλάκας, σαν και τα μούτρα σου, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσατε να κάνετε παρέα. Ασε που ειδικά το θέμα με τον αέρα το έχει ξεκωλιάσει και σου λέει προς τα πού θα φυσάει αύριο και πού θα είναι καλό να κάτσετε στην παραλία και πώς να βάλετε το αντίσκηνο και όλα αυτά, λες και από τα γεννοφάσκια του πίνει ούζα με τον μπαρμπα-Γιάννη τον ψαρά και ξηγιέται λιτανείες στον Αϊ Νικόλα στη δύσκολη, όταν έχει αργήσει να γυρίσει ο γιος από το παραγάδι. Κυρ μαλάκα, επειδή είσαι τρεις μέρες παραπάνω από μένα στο νησί δεν σημαίνει ότι έσκασα για διακοπές στην Αστραλία πριν από την ανακάλυψη της Ωκεανίας και εσύ είσαι Αβορίγινας που με περιμένει στο λιμάνι με ντιτζεριτού στο στόμα, την πούτσα ορθή και χαμόγελο με σάπιο δόντι. Σάλτα και γαμήσου.

Η ΓΚΟΜΕΝΑ ΣΟΥ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΠΗΔΙΟΤΑΝΕ ΜΕ ΑΛΛΟΥΣ

Ναι, ρε. Αλήθεια. Κάποιος, κάπου, κάποτε είχε γαμήσει την γκόμενά σου πριν από σένα και guess what. Της άρεσε κιόλας. Θυμάσαι που για να εντυπωσιάσεις κάποιο μουνί ήσουνα ικανός να κάνεις ζογκλεριλίκια με τρακόσα πιάτα πάνω σε καλαμάκια από σουβλάκια ενώ ξηγιέσαι μονόροδο ποδήλατο; Ε, το ίδιο έκαναν ταυτόχρονα άλλοι διακόσα δισεκατομμύρια μαλάκες και ένας από αυτούς έτυχε να εντυπωσιάσει και να δώσει στην γκόμενά σου το κωλάντερο χεράτο. Fact. Κι άμα χαλιέσαι κάθε φορά που σε μια κουβέντα θα πει «όοοοοχι, ρε, αυτό είχε γίνει πριν από τρία χρόνια, που τα είχα με τον Τάσο», πάρε χαμπάρι ότι για να φτάσει να κάνει τόσο καλή πίπα, που τόσο σου αρέσει και τη χαίρεσαι όταν πηδιέστε, έχει ξηγηθεί προϋπηρεσία και έχει κολλήσει βαρέα γλείφοντας την πούτσα του Τάσου, του Μήτσου, του Γιώργου, του Λάκη, του Τζέικ και του Ελγουντ και πολλών ακόμα, γιατί αν δεν το είχε κάνει θα κοίταγε την ψωλή σου σε φάση «what da fuck is this?» και τότε ναι μεν θα ήσουνα χαρούμενος που στις παρέες δεν θα αναφέρονταν οι πρώην της, αλλά θα πήγαινες να γαμήσεις και η πλαστική κούκλα θα φάνταζε μπροστά της Eva Angelina σε εμπειρία (τρελό κλαρίνο λέμε).

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΚΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ. ΜΑΛΑΚΑ!

Ναι, ρε γελοίε. Δεν τον έφτιαξαν για πάρτη σου. Οδηγούν κι άλλοι και πρέπει να τους σέβεσαι. Ο.Κ., δεν μιλάω για την γκόμενα που έχει κάνει σκουλαρίκι το κινητό και είναι με κρέμα προσώπου και αγγούρια στα μάτια μέσα στο αμάξι και λέει μαλακίες με τις καριόλες φίλες της, αλλά για τον απλό κόσμο, που, πάρ’ το χαμπάρι, έχει τα ίδια δικαιώματα με σένα στον δρόμο. Σ’ αυτήνανε άμα θες ξηγήσου πούτσα, ξύλο, στρατιωτικό περίπολο και στέγνωμα στον ήλιο. Επίσης, δεν είσαι ο Νίκι Λάουντα, να περνάς με ταχύτητα Εντερπράιζ τα παπιά στον δρόμο με το κωλοπειραγμένο EVO σου, μαλάκα, υπερφλώρε Μπουρναζιώτη. Κανένας δεν σε γουστάρει, όλοι κλαίνε να κάνεις bloodbath στην επόμενη κολόνα και, προπάντων, δεν πρόκειται να γαμήσεις με την καμία με αυτή την τακτική. Και κάτι τελευταίο. Οι μαλάκες που ανοίγουνε παράθυρο και νομίζεις ότι είχαν κάδο ανακύκλωσης μέσα στο γαμωάμαξό τους απ’ τα σκουπίδια που αμολάνε να πάθουνε καλπάζοντα ερυθρηματώδη λύκο ή κάτι άλλο πολύ κακό και να ψοφήσουνε με φρικτούς πόνους πάραυτα. ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΟΛΟΙ!

ΣΤΟ ΠΡΟ ΕΒΟΛΟΥΣΙΟΝ ΠΑΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΣΕΙΣ

Αυτό το κομμάτι αν δεν είσαι ο κοντός ή ο Στάθης μπορείς και να το αγνοήσεις. Λοιπόν, μαλάκες, πάρτε το χαμπάρι. Ο Μάστερ είμαι εγώ και από τότε που παίζαμε ISS Pro τρώτε πούτσα με το μέτρο, Zio Peppe φάση, αλλά σε πέος. Και, κοντέ, στο Pro 11 το έστρωσες λίγο το πράμα, αλλά έτσι και το ψωλέτο που έφαγες προψές με την Αργεντινή από την Ισπανία είχε γίνει στην πραγματικότητα, θα πηγαίνανε στο Ζάλογγο ο Μπιλάρδο, ο Μαραντόνα και ο Πασαρέλα, πρώτα θα παρτουζώνονταν, έτσι για το ροκ, και έπειτα θα πέφτανε ένας ένας ωσάν τα τουβλάκια στο Τέτρις. Οσο για σένα, Στάθη, γύρνα το καλύτερα στο άλλο το ποδοσφαιράκι, το παλιακό, το ξύλινο, με τη σούβλα, που τη σφήνωνες πριν την καρφώσεις στον αντίπαλο, ναι, ρε, αυτό που έπαιζε ο Τζεβελέκος στα σφαιριστήρια στις ελληνικές ταινίες. Μάρτυράς μου ο Μελενίκος, αυτό το άγιο παιδί. Βγαίνει και το 12, κουφάλες, και έρχεται νέα πούτσα λέμε!

ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΜΠΑΛΑ

Επειδής και καλά παιζεις μουντιαλίτο δεν σημαίνει ότι περνάς τον Νέστα σταματημένο, ρε μαλάκα. Είσαι λίγος. «Ξέρεις, φίλε, εγώ έπαιζα τρελή μπάλα μικρός και ήμανε προεπιλογή για την Εθνική ομάδα και άμα δεν έμπλεκα με το μουνί τον Λιονέλ τον Μέσι θα τον είχα να πααίνει να μου ψωνίζει Ασος Ιντερνάσιοναλ από το περίπτερο να ‘ούμε». Πόσες φορές έχω ακούσει παρόμοια μαλακία, ρε φίλε... Λοιπόν, καπετάν Μαλάκα, άκου και χώνεφ’ τα: είσαι φλώρος, δεν τη δίνεις όχι από το δεξί στο αριστερό, αλλά ούτε στα παιδιά σου στο πάρκο σε οικογενειακό διπλό, είσαι πιο αργός κι απ’ το ριπλέι σου και για να φτάσεις από τη μία περιοχή στην άλλη χωρίς να ξηγηθείς μπαϊπάς θες δυο κατοστάρικα ταξί. Και είσαι και χοντρός και άμπαλος. Και δεν μαρκάρεις. Δεν κόβεις ούτε με βαλέ, λέμε. Δεν πετυχαίνεις υπερωκεάνιο από το ένα μέτρο. Τι άλλο θες να σου πω; Σάλτα και γαμήσου κι εσύ. Πάνε φάε καμιά πίτσα. Hut. Αμπαλε.

ΑΝ ΚΛΑΨΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ GAYLORD

Τα ‘πε καλύτερα ο Καβγατζίδης να ‘ούμε. Είχε χωρίσει με Μαρινέλλα και αυτή βγήκε και είπε το «Οι άνδρες δεν κλαίνε». Και ξηγιέται απάντηξις ο υπερπόντιος και βγάζει άσμα «Κι όμως, κυρία μου, οι άνδρες κλαίνε». Τέλος.

ΥΓ.: Παρακαλώ διαβάστε τον παρακάτω διάλογο.

Shinobioriginale: wpa?

Shinobioriginale: o mike diavazei diproswpo?

Shinobioriginale: auto einai eidhsh...

Mikeius: ela re malaka

Mikeius: apo tyxi irtha edw

Mikeius: alitheia

Shinobioriginale: psema malaka

Shinobioriginale: den kserw poson kairo exw na patisw edw kai me to pou mpika se vlepw

Mikeius: diabasa ton celebriti

Shinobioriginale: kati den paei kala...

Mikeius: pou mas exei kai tous 2

Shinobioriginale: o kala noumero to vlima

Mikeius: kai meta ekana klik sto link tou diproswpou

Shinobioriginale: den mpainw kan ston kopo na grapsw

Mikeius: kala nai

Shinobioriginale: antithetws anakalypsa kalh fwlia!!!

Mikeius: ap oti exw katalabei exoume koinotita blogger mlk

Shinobioriginale: oloi exoume tous kyklous mas nai

Mikeius: o enas trabaei malakia ston aristero tou, opws oi 300

Shinobioriginale: se eipe tamtako kiemena astrapogianno 

Shinobioriginale: prepei na mas aresei ayto twra?

Mikeius: re malaka ti paizei edw? olo mou ta prizoun me ton diproswpo oti gamaei ki etsi

Shinobioriginale: gia to mpoutso einai

Shinobioriginale: 2 kala arthra

Shinobioriginale: kai ta ypoloipa skoupidia

Shinobioriginale: alliws to ksekinise alliws synexise

Mikeius: den asxoloumai me poiotita

Shinobioriginale: gamiseta to gamise

Mikeius: o typos exei grapsei 3 arthra fetos

Mikeius: ΤRIA!!!

Mikeius: kai meta lete gia mena re?

Shinobioriginale: den paraponiemai

Shinobioriginale: me ksereis

Mikeius: egw egrapsa 13 re

Mikeius: kai me strato!

Mikeius: ainte

Shinobioriginale: xaaxaxaxax

Shinobioriginale: kai prosekses etsi?

Shinobioriginale: esy tous foloers tous exeis provata

Shinobioriginale: o dip tous exei pistous

Shinobioriginale: akou pistoi

Shinobioriginale: AXAXAXAXAX

Mikeius: ante, teleiwse to tourne mou sti blogosfaira kai gia fetos

Mikeius: pame sto diko mou

Shinobioriginale: pame…

Mikeius: diproswpe ta leme

Mikeius: (se kana xrono)

Αφού ευχαριστήσω τα δύο τρελά αγόρια για τα καλά τους λόγια, δεν μπορώ να μην αναφέρω πως ο παραπάνω διάλογος -και ειδικά τα bold- είναι ό,τι πιο gay έχει παίξει μετά τον γάμο του Σερ Ελτον Τζον με τον σύζυγό του.

Και το τραγουδάκι μας, αφιερωμένο...

ΛΙΓΗ ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ

Ρε φίλε, καλή η αγανάκτηση, αλλά μισό. Να το συζητήξουμε λίγο.

Οταν άρχισε η φάση ήμουνα μέσα και κάθε μέρα στο Σύνταγμα και «τι ωραία που ο κόσμος διαδηλώνει ειρηνικά» και «ναι, επιτέλους κάτι έπρεπε να γίνει» και όλα αυτά τα ωραία. Ολοι στη δουλεία έλεγαν τα ίδια. Και «μπράβο στα παιδιά» και «όταν βρω χρόνο θα κατέβω κι εγώ» και όλα, μην τα ξαναλέμε. Και πάλι Σύνταγμα και μπίρες και συζητήσεις και δώσ’ του. Αλλά, ρε μάγκες, μην τα τρώμε όλα αμάσητα. Οπα, φρένο. Λίγη τροφή για σκέψη.

1.                        Αυτή η εμποροπανήγυρη που στήθηκε, που ο κάθε μαλάκας έπαιρνε μια σακούλα κάρβουνα στην πλάτη, μια σχάρα, ένα βαρέλι, πάγο και ένα ανατρεπόμενο μπίρες με σκοπό να κάνει περιουσία από την αγανάκτηση, και μετά, αφού ξηγηθεί λεύκανση πρωκτού, να φύγει για πάντα για Σεϋχέλλες έχοντας κάνει την τύχη του, ΤΕΛΟΣ. ΦΤΑΝΕΙ. Μαλάκα μου που πήρες ψαροντούφεκο με μουλινέ και δελφινιέρα και ξεκλήρισες όλο το γατομάνι της γειτονιάς σου και το πουλάς για χοιρινό, γαμώ την Παναγία των Παρισίων σου. Πρέπει να υποβληθείς πάραυτα σε αλλαγή φύλου και μετά να σου ξηγηθούνε κλειτοριδεκτομή με σπασμένο μπουκάλι Κόκα-Κόλας (γκρίζα διαφήμιση). Επίσης, μας έχεις κεράσει τόση τσίκνα που δεν την είχανε ούτε τα πόδια μου ανάμεσα στα δάχτυλα όταν είχα πάει με τον κοντό Κουφονήσια και μου χάλασε η σαγιονάρα δεύτερη μέρα και δεν είχα φράγκα και γύρναγα 23 μέρες ξωπόλητος. Σάλτα και γαμήσου.

2.                        Η φάση έγινε ο Καραγκιόζ μπερντές όπου μπορούσε να εκφραστεί ο κάθε πιο γραφικός κι από ξεδοντιάρα βάβω σε κυκλαδίτικο νησί. Τι τραγικούς μαλάκες ντυμένους Κολοκοτρωναίους είδαμε, τι Σπαρτιάτες, την κάθε μαλακία και κόμπλεξ του κάθε παπαρολεβιέ σε πανό, φτάνει πια, ΕΛΕΟΣ. ΟΞΩ και σεις. Ξέρω, φίλε γραφικέ, ήθελες να γίνεις ηθοποιός, αλλά δεν έκατσε γιατί δεν κάνεις ούτε για ανθυποκομπάρσος σε μονόπρακτο. Είσαι για λύπηση. Φύγε από τη χώρα.

3.                        Είπαμε, γουστάρω κι εγώ, αλλά η φάση δεν βγάζει πουθενά, ρε παιδιά. Μας έχουν γραμμένους στ’ αρχίδια τους. 50 μέρες είμαστε εκεί και ξύλο έπεσε, δακρυγόνα, της πουτάνας το μουνί και τίποτα δεν έγινε. Η ψήφος εμπιστοσύνης δόθηκε, το μεσοπρόθεσμο ψηφίστηκε, ξηγιόμαστε gagging deepthroat στο καβλί του Γιωργάκη και στο strap on της Μέρκελ και λύση δεν φαίνεται. Ας πάμε μια μέρα αποφασισμένοι να τα γαμήσουμε όλα, ας σκοτωθούνε πέντε μπάτσοι και καμιά τριανταριά κανονικοί άνθρωποι, όπως στις διαδηλώσεις επί γερμανικής Κατοχής (διάβασε λίγη Ιστορία, δεν βλάπτει), μπας και ταρακουνηθεί λίγο το σύστημα. Πες με μαλάκα, αλλά δεν βλέπω να γίνεται κάτι χωρίς να χύνεται αίμα.

4.                        Το κυριότερο. Κυρ μαλάκα, που το παίζεις επαναστάτης και κατεβαίνεις και καλά αγανακτισμένος, κοίτα να μπορείς να στηρίξεις με τη στάση ζωής σου αυτά που λες. Και ξηγιέμαι. Στη δουλειά μου μας είπανε ότι «αν δεν δεχτείτε μείωση 25% στον μισθό σας, θα απολυθείτε». Κάναμε, λοιπόν, όλα τα παιδάκια συγκέντρωση και όλοι ήταν έξαλλοι και «δεν είναι δυνατόν να περάσει αυτό» και τέτοια και «θα παλέψουμε για τα δικαιώματά μας μέχρι τέλους». Και ήρθαν και κάτι πουτάνας γεννήματα από την Ενωσή μας και «θα σας προστατέψουμε» μπλα, μπλα, μπλα. Και ψηφίσαμε κιόλας και από τους 50 οι 43 είπαν «ΟΧΙ ΣΤΟ 25%», οι 6 «ΝΑΙ ΣΤΟ 25%» και υπήρχε και ένας που έριξε άκυρο, που για να ρίξεις άκυρο σε τέτοια ψηφοφορία το μουνί της μάνας σου πρέπει να είναι πιο σάπιο και από της Ελένης Λουκά μετά από ένα μήνα ελεύθερο κάμπινγκ. Και όταν μας κάλεσε έναν έναν να υπογράψουμε, δέχτηκαν τη μείωση οι 39 και έντεκα είπαμε όχι, περιμένοντας πλέον να απολυθούμε. Ε, φλώρε μου, μάθε κάτι. Η επανάσταση ξεκινά από την ατομικότητα και η συλλογική άρνηση δημιουργείται από την άρνηση του κάθε εργαζόμενου ξεχωριστά σε τέτοιες φάσεις. Δεν μπορείς να κοιτάς την πάρτη σου με το αιτιολογικό «έχω ανάγκες». Γιατί ας ‘ούμε οι άλλοι δουλεύουμε από χόμπι. «Εχω δάνεια». Γιατί όλοι οι άλλοι πήραμε σπίτι με το μαρούλι μετρητό, μαλάκα. Και δεν μπορείς να είσαι hyper κότα μπροστά στο αφεντικό σου και να μου το παίζεις αγανακτισμένος στο Σύνταγμα. Είναι σαν να 'σαι πουσταρμάς που κερνάει κώλο στη θέα της πρώτης μπάρας και να μου κατεβαίνεις σε διαδηλώσεις κατά των γκέιλορντς με πανό και πλακάτ "ΟΞΩ ΤΟΥΣ ΠΟΥΣΤΗΔΟΙ". Πάρε ποπ κορν και φά’ το σπίτι σου ατηγάνιστο μωρή κιότα φλωράτη, ακούγοντας «30 χρόνια επιτυχίες» του Τζάστιν Μπίμπερ. Είστε γιοι πουτάνας του ταλίρου. Η γιαγιά σας έκανε τσιμπούκια σε Γερμανούς στην Κατοχή και η κωλοτρυπίδα της ήτανε πάρκινγκ για τις ψωλές των ταγματασφαλιτών. Μου θέλετε και Σύνταγμα, πόρνες.

Θέλω πολύ, ρε μάγκες, να γίνει κάτι, ένα μπαμ τρελό, και να αλλάξει η φάση. Και ας λέω όλα αυτά, θα ξανακατέβω Σύνταγμα, γιατί δεν υπάρχει και κάτι άλλο να κάνω. Θα ‘θελα, όμως, να είμαστε όπως κάποτε, που και πάλι δεν είχαμε τα πάντα όλα, πάλι είχαμε προβλήματα και αφραγκιές, αλλά μπορούσαμε να λέμε «θα έρθουν κι άσπρες μέρες». Τώρα ούτε αυτό έχουμε. Κι όταν βλέπεις το ποτήρι εντελώς άδειο, γάμησέ τα ψηλέ…

ΥΓ.: To 25% που μας είπανε να μας κόψουνε, στους γιατρούς να το φάνε.

Και το τραγουδάκι μας...