ΜΑΝ ΟΦ ΣΤΗΛ ΚΡΙΤΙΚΣ ΚΑΙ ΤΕΤΟΙΑ

Το λεπόν. Πήγα και είδα το καινούργιο Σούπερμαν. 

Υπήρχαν πολλοί λόγοι. Πρώτον, με πήγαινε μικρό ο πατέρας μου και έβλεπα τα παλιά, με Κρίστοφερ Ρηβ, που γαμούσε ο τύπος ως Σούπερμαν κι ας ήτανε όταν πέταγε σαν να τον είχανε ξεγυρίσει με ψαλίδι και κολλήσανε τη φωτογραφία στην τηλεόραση. 

Δεύτερον, τρελή καμπάνια. Το έφαγα κι εγώ το παραμύθι, έβλεπα εκεί τον τύπο να ετοιμάζεται να απογειωθεί και να σείεται η γης, ε, δεν μου αρέσει η πούτσα γενικότερα, αλλά είναι πολύ άνδρας ο Σούπερ και στην τελική ο θαυμασμός από άνδρα προς άνδρα δεν χρειάζεται πάντα να συνοδεύεται από λίπανση κωλοσφυρίχτρας με ΚΥ και μετά κρεάτωμα με ρυθμό από πιστόνι Φεράρι ΕΦ εξήντα.

Τρίτον, όλα τα άλλα που έπαιζε εκείνη τη μέρα ήτανε επιπέδου σαν αυτό με τη Βουγιουκλάκη που ντύνεται άντρας και ο Παπαμιχαήλ δεν έχει πάρει χαμπάρι μία, λες και είχε ψωνίσει ζου από Ομόνοια και μόλις είχε σουτάρει, οπότε έβλεπε τον Πίπη σαν Αμερικάνο φορτηγατζή με πούτσα που δεν χωράει στην αξάτμιση από την νταλίκα. Σε αυτό, όμως θα επανέλθω.

Το λεπόν και πάλι, θετικά και αρνητικά από το νέο Σούπερμαν.


ΘΕΤΙΚΑ
* Είπαμε, δεν είμαι πουσταίος, αλλά ο τυπάς είναι παιδαράς. Και θούμπανος λέμε. Λες και ήτανε στον όγκο απ' τα βαφτίσια και μετά τα δεκαοχτώ ξηγιόταν μόνο τόνο με μαρούλι και κάργα απογλυκογόνωση. Και ταιριάζει πολύ στον Σούπερμαν όπως τον έχουμε στο μυαλό μας. Μελαχρινός, ψηλός, αρρενωπός και σταματάω πριν αρχίσει ο υπολογιστής να μου σκάει gay porn pop ups από μόνος του.

* Τα εφέ ΓΑΜΑΝΕ. Ειδικά στο 3D ψαρώνεις άσχημα, σε φάση ότι πετάει ο Σούπερ καταπάνω σου και κάνεις στην μπάντα ρίχνοντας τα ποπ κορν και γαμώντας τη μέρα του διπλανού σου στο σινεμά. Αλλά νταξ, 2013 έχουμε, άμα δεν προχωρούσαν και τα εφέ και τον βλέπαμε ακόμα ξεγυριστό με ψαλίδι, κάτι θα είχε πάει στραβά στην εξέλιξη του είδους.

* Το ότι η αρχή ήταν πολύ διαφορετική από αυτό που έχουμε συνηθίσει δεν είναι κακό, μαλάκες παλαιολάγνοι. Τι ήθελες, να δείξει τον Κρύπτον από ζωγραφιά και ο Ζοντ και οι άλλοι να σκάσουνε μύτη στη Γη με τζαμαρία που κατά λάθος σπάει με το δορυφόρο ο Σούπερμαν, λες και κάνει ζημιά στα μπουζούκια; Οχι. Μια χαρά, το εξέλιξαν ωραία, με σενάριο, όμορφες εικόνες του εξωγήινου πλανήτη στην αρχή, ωραία διαστημόπλοια... με τις στολές τους τις εφαρμοστές... ΑΑΑΑΑ, ΤΙ ΕΧΩ ΠΑΘΕΙ;;;;; 

* Το καλύτερο ήταν ότι ήταν ένα άψογο remake του παλιού Σούπερμαν 2. Σαν να πήραν το παλιό και να του κάνανε μια γαμάτη ανακαίνιση ένα πράμα. Ξέρεις, όταν μεταφέρεται κάτι από το χαρτί στην οθόνη συνήθως γίνονται τραγικά πράματα, μην πω για το μπούτσο και με κακοχαρακτηρίσετε (εξαιρείται λίγο η Μάρβελ). Βλέπε Αστερίξ ασούμε, που πήγαμε με χαρά να το δούμε και είχανε κάνει όλα τα τεύχη Αστερίξ ένα έργο οι μαλάκες, άσε που ο Αστερίξ στο τελευταίο ήτανε και ψηλός -όχι τίποτα θηρίο, αλλά πλέι μέικερ σε ΕΣΚΑ ΕΣΚΑΝΑ έπαιζε ο άθρωπας- και ο σουρεαλισμός χτύπησε τέτοια επίπεδα που καύλωσε ο Νταλί στον τάφο του.

ΑΡΝΗΤΙΚΑ

* Ρε φίλε, είπαμε, ο Σούπερμαν είναι, αλλά όχι βρήκαμε παπά να θάψουμε πέντ-έξι. Ο τύπος είναι τόσο γαμάω λέμε που ακυρώνεται μπροστά του κάθε υπερήρωας που έχουμε δει. Σύμφωνα με την ταινία, ο Χουλκ (για Μπάτμαν, Αϊρονμαν και τέτοιους άσ' το καλύτερα...) είναι για να του καθαρίζει τις εσοχές από τα πλακάκια του μπάνιου με την οδοντόβουρτσα για δύο ευρώ την ώρα. Ο τύπος απλώς είναι τόσο flawless στο έργο, που έτσι και βγάλουνε ξανά Mortal Kombat με ήρωες της DC, θα πρέπει να τον κάνεις unlock μόνο μετά από 2.000 ώρες παιχνιδιού, να παίρνει κάθε μάχη απ' τα αποδυτήρια και για fatality όταν μαυρίζει η οθόνη να σκάει μύτη η μάνα του εκάστοτε αντιπάλου και να την παίρνει από κώλο ξεκάποτος.

* Εκεί που τελειώνει η ταινία και πάνω που σκεφτόμουνα "πολύ καλό, ρε φίλε, και δεν είναι και τρελή αμερικανιά", τόνε ρωτάει ο καραβανάς "Σούπερμαν, πώς ξέρουμε ότι δεν θα στραφείς ποτέ εναντίον της Αμερικής". Και απαντάει ο φράντζας, ο κονιόρδος: "Γουάτ αρ γιου σέιινγκ, κέρνελ, άι εμ φρομ Κάνσας Σίτι, άι λοβ Αμέρικα εντ άι εμ ε χάντρε πρε σεντς Αμέρικαν". Τώρα ότι η ταυτότητά του λέει τόπος γέννησης Κρύπτον είναι άλλο πράμα. Επίσης, έχετε και το δικαίωμα να με λέτε μαλάκα που όχι μόνο πήγα να δω ταινία Μάρβελ, αλλά περίμενα να μην είναι και αμερικανιά ασούμε. Και δίκιο θα 'χετε. 

* Οταν έχεις συνηθίσει για Τζορ Ελ τον Μάρλον Μπράντο και ειδικά όταν στην προηγούμενη ταινία έχει γίνει ολόκληρη μόντα για να εμφανιστεί η θρυλική μορφή επί οθόνης ως φόρος τιμής, ε, με το που σκάει για Τζορ Ελ ο Ράσελ Κρόου, που τα περισσότερα φράγκα στα εφέ τα σκάσανε για να του κρύψουνε την μπάκα απ' τα πιτόγυρα με κροκόδειλο που τρώει στην Αστραλία, καθαρίζεις τ' αυτιά σου και στις μπαντονέτες βρίσκεις εμετό.

* Η κλασική μαλακία που ο Σούπερμαν είναι κούκλος, υπεργαμάτος και απ' όλα, αλλά με ένα ζευγάρι γυαλιά γίνεται Κλαρκ Κεντ τόσα χρόνια... Είναι σαν να τσακώσω Ρέιμπαν από παλίκαρο στην Ομόνοια, μετά να πάω να γαμήσω τη γυναίκα μου και όταν αρχίσει τα κλάματα που με κεράτωσε να της πω "μην κλαις, ρε χαζό, εγώ είμαι, απλώς είχα μεταμφιεστεί, έτσι, για το ροκ". Και επανέρχομαι στην ταινία με τη Βουγιούκλω για να κλείσω. Ο Σούπερμαν, φίλε, είναι ο παγκόσμιος Πίπης. Τέλος.

ΟΠΟΥ ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΧΑΡΑ, Η ΒΑΣΙΛΩ ΠΡΩΤΗ

Το Σ/Κ που μας πέρασε πήγα σε ένα γάμο. Ηταν από αυτούς τους γάμους που σου λέει η γυναίκα σου “το Σ/Κ που έρχεται έχουμε να πάμε σε ένα γάμο”, εσύ μετά μυξοκλαίγεσαι “δεν θέλω να πάω, τι γάμο, έτσι κι αλλιώς δεν τους ξέρουμε καλά”, μετά η γυναίκα σου σού λέει “ΘΑ ΠΑΜΕ, ΕΙΝΑΙ Η ΞΑΔΕΡΦΗ ΤΗΣ ΘΕΙΑ-ΜΑΡΙΤΣΑΣ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΜΑΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ, ΘΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΤΟΥΜΕ”, με το ύφος του παιδιού που βγήκε από κλώνο Χίτλερ και Στάλιν στα εργαστήρια της ναζιστικής Γερμανίας, και τελικά κάνεις πιο κοκοκό κι απ' τα κοτόπουλα Νιτσιάκος και είσαι Κυριακή μεσημέρι κουστουμάτος στην Ανω Ραχούλα Πιερίας, να σου λένε “και στα δικά σας” κάτι Αλτσχαϊμερόγριες που έχουν ξεχάσει ότι είσαι παντρεμένος και μάλιστα στο γάμο σου είχαν φάει ένα σκασμό αρνί οι γαμημένες.

Το θέμα μας, όμως δεν είναι ο γάμος. Είναι το τι στ' αλήθεια είναι πραγματικά ενδιαφέρον σε αυτή τη ζωή. Ο γάμος αυτός καθαυτός; Οχι, αγάπη μου. Το σκηνικό που μαζεύονται πεντακόσοι μαλάκες και κάνουν κόπια τα ίδια που έκαναν και σε προηγούμενο γάμο, με την ίδια ακριβώς σειρά; Οχι, κουκλίτσα μου. Το γεγονός ότι βλέπεις ανθρώπους που είχες καιρό να δεις από το σόι σου; Μα φυσικά και όχι. Δεν θες να τους βλέπεις, γι' αυτό και δεν βλέπεστε. Και ένας λόγος που αποφεύγεις τους γάμους είναι για να μην ξαναδείς τα σκατένια μούτρα του θειου-Βασίλη, που το πρώτο πράμα που σου λέει ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ είναι “κάνα παιδάκι πότε θα κάνετε”, λες και πλερώνει τέλη κυκλοφορίας στη μήτρα της γυναίκας σου και έτσι και κάνεις παιδάκι θα πάρει απαλλαγή.

Ο γάμος, λοιπόν, ως γεγονός δεν έχει κανένα, μα κανένα ενδιαφέρον. Είπαμε, τα κλασικά. Εκκλησία, σκάει η νύφη “ωωω, πολύ ωραία η νύφη”, δε μπα να 'ναι σαν τη Βασιλειάδου αφού έχει περάσει τη μούρη της από τρίφτη τυριού, ο κόσμος συνήθως περιμένει όξω απ' την εκκλησία, τελειώνει η φάση, πάνε όλοι για καφέ, ραντεβού στο κέντρο δεξιώσεων, που είναι κάτι μπουρδέλα με αρχαιοελληνικούς κίονες λες και κάθε Κυριακή παντρεύεται ο Κασιδιάρης, κλαίνε όλοι πότε θα έρθει το φαΐ, καμιά θεια τρώει τα διακοσμητικά φρούτα που έχουν στα τραπέζα και πέφτει λίγο γέλιο, χτυπάνε τα πιρουνάκια στα πιάτα με ελαφρύ γέλωτα ότι και καλά τι μαγκιά κάνουν, σκάνε τα πρώτα, τρώνε, σκάνε τα δεύτερα, τρώνε, ο dj αρχίζει και παίζει ό,τι να 'ναι σε τρελές μίξεις, σε φάση κολλάει το “Στου παιδιού μου τη χαρά έσφαξα έναν κοκορά” (ο τόνος στη λήγουσα) με “Saturday night fever”, το ζευγάρι χορεύει και φιλιέται, όλοι χειροκροτούν ενώ οι αγάμητες σκληρίζουν, κόβουνε τούρτα, τρώνε, η νύφη πετάει την ανθοδέσμη, την πιάνει μια μαλάκω που θα μείνει forever alone, χορεύουνε, τραγουδάνε, αναλαμβάνει να μας διασκεδάσει ο Γιάννννης Καψάλλλλης, που πρέπει να είναι ο μόνος τραγουδιάρης που παίζουνε μικροφωνισμοί στην οφίσιαλ ηχογράφησή του, προς το τέλος μπάρμπας χορεύει ζεμπεκιά και σκάει με τα γόνατα κάτω με άλλον μπάρμπα να του χτυπάει παλαμάκια τριάντα bpm πιο κάτω και πολλές φορές σε τρίηχα ημίσεως, να ζήσετε, σπίτια σας.

Τώρα αν θεωρείς ότι όλο αυτό έχει ενδιαφέρον, πες μου πού πας για καφέ να τικάρω το μέρος στο google maps ως Never go there και μετά με τις ευλογίες μου άντε και γαμήσου.

“Ωραία, ρε Διπρόσωπε, μπράβο, είπες τις ατάκες σου, γελάσαμε, αλλά έτσι είναι οι γάμοι, τι βρίσκεις ενδιαφέρον εσύ στο γάμο, τριμάλακα;”.

Θα σου πω τώρα ευθύς αμέσως. Στο γάμο, το είπα και παραπάνω: ΤΙΠΟΤΑ. Και θα σε ρωτήσω κάτι άλλο. Το βίντεο του γάμου, που πληρώνουν ένα σκασμό λεφτά για να το τραβήξουν, το βλέπει ποτέ ξανά κανένας; Οχι. Μια φορά που κάποιος είδε το βίντεο του γάμου του λέγεται ότι ότι δημιουργήθηκε μαύρη τρύπα πιο μεγάλη κι απ' το μουνί της μάνας του και ρούφηξε όλη την πόλη στην οποία έγινε το συμβάν, ενώ μέσα στον ανεμοστρόβιλο κάποιο συμπολίτες του τού φώναζαν “καλά, μωρέ μαλάκα, youporn δεν έχεις γαμώ τημπαναγία σου;”.

Επίσης, η άλλη μαλακία είναι ότι στο γάμο όλοι είναι τρισευτυχισμένοι, ενώ στα διαζύγια λένε “πωωωω, χωρίσανε οι άνθρωποι, μαλακία” και έτσι και χωρίσεις δεν σε παίρνει και κανείς τηλέφωνο για καιρό. Εκει δηλαδή που έχει όλη την πλάκα δεν πάει κανένας! Και πάνε όλοι στο γάμο! Εκεί έχει ενδιαφέρον, ρε μαλάκες! Εκεί να πηγαίνουμε! Εγώ, ρε φίλε, δεν θέλω να τους βλέπω μέσα στην τρελή χαρά να κόβουνε τούρτες και τέτοια. Θέλω να πάρω τηλέφωνο το γαμπρό και να παραγγείλουμε πουτάνες από “Πρωταθλητή” ενώ θα πίνουμε κόκες. Θέλω να πάω στην τουαλέτα κλαμπ και να δω τη νύφη να παίρνει τσιμπούκια από random τύπο με πουτσοφτυσιές. Θέλω να πιω ουίσκια με τον πεθερό που έχει πέσει σε κατάθλα σε τελειωμένο επαρχιακό κωλόμπαρο που το έχουν χτίσει με τα χεράκια τους λιθαράκι λιθαράκι τρακτερόβλαχοι. Θέλω να μπουκώσω καρτέλα Λεξοτανίλ μαζί με την πεθερά και μετά να πλακωθώ στις μπίρες. You feel excited? Ποιος έχει τώρα το ενδιαφέρον; Ο γάμος ή το διαζύγιο;

Και δεν θέλω μόνο όλα αυτά. Τα θέλω και σε βίντεο. Γιατί μόνο στο γάμο τραβάμε βίντεο; Βάλε και τα δύο βίντεα στο Ουτούμπ να δούμε ποιο θα πιάσει περισσότερα views. Και φτιάξε και ένα κομμένο στη μέση, που θα παίζει αριστερά ο γάμος και δεξιά το σίκουελ, αυτά που έγραψα παραπάνω. Κι άμα δεν περάσει και το Gangnam Style, εγώ θα κάτσω να με γαμήσετε και παντρεύομαι κιόλας αυτόν με τη μεγαλύτερη πούτσα στην Ολλανδία, σε γάμο που, σας το ορκίζομαι, θα έχει περισσότερο ενδιαφέρον από αυτόν που πήγα.

Διπρόσωπος out.

ΤΟ GAME OF THRONES EINAI ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΥΡΟ ΠΟΥΤΣΟ

Ναι, το είπα και ξέσκασα. Εσύ, μοναχικέ μαλάκα, τρωγλοδύτη του Ιντερνετ, που κλαις να βγει το επόμενο επεισόδιο για να τον παίξεις -μια και ξέχασα να αναφέρω ότι επίσης το GoT προσφέρεται για μαλακία πιο πολύ κι απ' το τελευταίο gangbang της Carmella Bing, τόση πούτσα ούτε σε καψιμί κέντρου νεοσυλλέκτων με ξεβράκωτους λέμε- εσύ λοιπόν, άντε και γαμήσου.

Κατ' αρχάς η σειρά διαδραματίζεται σε έναν κόσμο που τους γνωρίζουμε όλους. ΟΛΟΥΣ ΛΕΜΕ. Π.χ. σε φάση αν η σειρά διαδραματιζόταν στη Γη, θα ξέραμε όλους τους Κινέζοι με το μικρό τους όνομα και θα είχαν και όλοι ενεργό ρόλο στη σειρά, που στη Γη ναι, όλοι βάζουν το λιθαράκι τους για την εξέλιξη αυτού του πλανήτη, αλλά ρε μαλάκα, όταν βλέπεις σειρά και πρέπει να ξέρεις και τη δευτεροθειά του ιπποκόμου του μπατζανάκη του βασιλιά, που γαμιέται με το νόθο του αδερφού του σερβιτόρου του Jarl of Windhelm, ε τότε άντε και γαμηθείτε. 

Δεύτερον, είναι πήχτρα στον πούστη. Και δεν λέω μόνο για Σερ Λόρας και τέτοια, που όταν παίζουνε σε σκηνή νομίζεις ότι σκόνταψες σε πεζοδρόμιο και ξώπεσες κατά λάθος στο Λάμδα ή ότι γύρισες το χρόνο πίσω και βλέπεις στο Star στις 2 το βράδυ τη σειρά με τους πουσταίους. Και αυτοί που είναι άντρες, κατά βάθος πουσταίοι είναι. Πείτε έναν. ΕΝΑΝ. Να πω εγώ. Νεντ Σταρκ. Η φλωρόκοτα πήγε και δήλωσε ότι είναι προδότης και τον αποκεφάλισε ο Τζέφρι, τι δεν καταλαβαίνετε; Εν τω μεταξύ, τόσο μαλάκας κυβερνήτης Τζέφρι μόνο στο Got και στην Ελλάδα, αλλά άσ' το αυτό. Αλλη μέρα. Να πω κι άλλον. Τζέιμι Λάνιστερ. Ο και καλά γαμάτος ξιφομάχος που φιλετάρει κωλοτρυπίδια στον αέρα. Που στην πρώτη σκηνή που πιάνει σπαθί τον γαμάει μια καραλεσβία που παίζει σέντερ στην Εθνική Σουηδίας! Να πω κι άλλον. Τζον Σνόου, το μπάσταρδο. Τον παρακαλάει η γκόμενα να τη γαμήσει κι αυτός πούτσες περί όρκων και μαλακίες. ΓΑΜΑ ΤΟ ΜΟΥΝΙ, ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ, -30 ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΣΟΥ ΣΕ ΓΡΑΨΑΝΕ ΣΤ' ΑΡΧΪΔΙΑ ΤΟΥΣ! Να το πάω ακόμα παραπέρα; Καλ Δρόγο, ρε φίλε. Ναι, πουσταίος κι αυτός. Ναιαιαιαιαι! Μας τον δείχνουνε και λέμε "μαλάκα, αυτός άμα ήμουνα πούστης θα γούσταρα να με τσιμπουκώσει. Βασικά, θα ψιλογούσταρα και χωρίς να είμαι πούστης εχμ, εχμ...". Και ο τύπος, ρε φίλε, πεθαίνει στον πρώτο κύκλο, λες και τον πήρανε για να συμπληρώσουνε τα ένσημα, επειδή έπαθε βαβά! Γαμώ το Χριστό του!

Τρίτον, έχει ένα σοβαρό φάουλ. Πρώτος κύκλος, δεν δείχνουνε ΚΑΜΙΑ μάχη. Ολα μετά, βλέπεις πτώματα, ότι έχει γίνει της πόρνης, αλλά από μάχη νάκα. Γιατί; Θα σου πω και μη με πεις μαλάκα. Στον πρώτο κύκλο, φίλε, η επιτυχία της σειράς δεν ήτο προδιαγεγραμμένη και το μπάτζετ έπρεπε να μείνει χαμηλά. Δεύτερος κύκλος, μάχες με άπειρα καράβια να φλέγονται, δράκοι να βγάζουν φωτιές, εφέ, της πουτάνας. Τεσπά, άμα το δεις και αλλιώς, καλά κάνανε οι άνθρωποι, είδαν ότι τους παίρνει και λένε πάμε για τα πολλά. Δεν τους αδικώ και τόσο εδώ πέρα.

Αλλά κλείνοντας θα το πω. Ετσι και το τραβήξουνε επειδή έπεσε χαρτί και αρχίσουνε να μας δείχνουνε την Καλίσι και όταν χέζει και της σκουπίζουνε την κωλοβαλβίδα οι Ασπιλοι, ε, τότε γαμώ το σπιτάκι τους. 

Και επειδή βαριέμαι να γράψω κι άλλα και βλέπω να έχετε και αντιρρήσεις, στα σχόλια και σας απαντάω δεόντως. 

ΧΙΠ ΧΟΠ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΣ, ΑΝΤΕ KAI ΓΑΜΗΘΕΙΤΕ

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΡΕΞΗ ΝΑ ΔΕΙ ΤΑ ΒΙΝΤΕΟ, ΓΡΗΓΟΡΑ ΣΤΟ ΦΕΪΣΜΠΟΥΚ ΝΑ ΘΕΡΙΣΕΙ ΜΕΛΙΤΖΑΝΕΣ ΣΤΟ ΦΑΡΜΒΙΛ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Ολα αυτά τα χρόνια πολλά έχουν δει τα μάτια μου που με έχουν κάνει να σκέφτομαι να αυτοκτονήσω με πανηγυρικό κωλοδάχτυλο αφού θα έχω πάρει τρεις μήνες αυξητική ορμόνη, για να έχει γίνει ο παράμεσός μου σαν στέκα από μπιλιάρδο από την ανάποδη.

Πολλά λέμε. Ειδήσεις στα μεγαλοκανάλια (βασικά), τύπους που θεωρούν ότι από σπόντα δεν έχουν κάνει καριέρα ανάλογη του Μάκια Του Τζάκσον (θεός σχωρέσ' τα πεθαμένα του) και πάνε σε talent shows και γελάει το σκυλί μαζί τους, reality shows στα οποία κάτι τριμάλακες σαν τον Πρόδρομο και τον Τσάκα γίνονται γνωστοί και τους αποθεώνει (για κάνα μήνα, πάλι καλά) όλη η παραπληγική και με τεράστια έλλειψη παιδείας Ελλάδα, μπάντες τύπου Onirama, τους Πυξ Λαξ να κάνουν κάθε Σάββατο το τελευταίο τους live, πουλάκια Τσίου, πρεζάκια Τσίου, ετσέτερα, ετσέτερα, ετσέτερα. Είναι, όμως, κάτι που δεν το βαστάει η καρδιά μου. Δεν το αντέχω άλλο...

Ρε μάγκες, δηλαδή, έτσι, για να μη νιώθω μαλάκας, εσείς όταν βλέπετε Ελληνες ράπερζ δεν σας έρχεται να ταξιδέψετε πίσω στο χρόνο, ωσάν άλλοι Μάρτι ΜακΦλάι, να χώσετε στη μήτρα της μάνας τους 4 κιλά εκρηκτικά C4 τα οποία εκρήγνυνται με τηλεφώνημα από κινητό, να γυρίσετε στη σημερινή εποχή, να τους μαζέψετε σε ένα χώρο και να βγείτε στο μικρόφωνο να πείτε τα εξής: “Κύριοι, είμαι ο MC Εξαφανιστής, θα δείτε σε λίγο γιατί με λένε έτσι. Από αυτό εδώ το κινητό τηλεφωνώ απευθείας στο μουνί της μάνας σας τριάντα χρόνια πίσω”, και με δάκρυα στα μάτια να κάνετε το τελέφωνο και να απαλλάξετε την κενωνία από αυτά τα όρθια αρχίδια;

Λοιπόν, ας το πάρουμε από την αρχή.

Οπως καθετί που βγαίνει στην Αμερική ή στην Αγγλία, έτσι και το ραπ, χιπ χοπ, λόου μπαπ ή ό,τι άλλο στον πούτσο πέρασαν και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και δη στη μικρή και άμυαλη χώρα μας που λέγεται Ελλάδα. Και ναι, έτσι έγινε. Οπως για κάθε Animals ή Beatles που έβγαζαν οι ξένοι εμείς είχαμε τους Olympians και τον Πασχάλη, όπως για κάθε Monkees που ξεφύτρωναν στην Αγγλία εδώ έβγαινε ο Ρουβάς σε τριάντα χρόνια, δηλαδή ο Δάκης, έτσι και για κάθε Tupac έσκαγε στην Ελλάδα ο Μηδενιστής, ο Νίβο, Φάμιλι δε λέιμπελ και τ' αρχίδια μας κουνιούνται.

Προσοχή, δεν λέω ότι όλα ήταν για τον πούτσο, π.χ. οι Active Member...

...τα Ημίζ (τρελό στίχο λέμε)...

...και οι TXC (το κάψανε λίγο στο τέλος)...

...είχαν να παρουσιάσουν δείγματα καλής μουσικής συνδυασμένης με πολύ γαμάτο στίχο πολλές φορές, άλλοτε χιουμοριστικό, άλλοτε στίχο που σε προβλημάτιζε πραγματικά. Και μπράβο τους.

Και μπράβο και στον Μηδενιστή στην τελική. Μην ψαρώνετε. Μπράβο και στον Νίβο. Μην ψαρώνετε λέμε, ρε μουνιά. Μπράβο τους, γιατί σε σχέση με αυτά που θα δείτε σε λίγο, οι παραπάνω κύριοι δεν είναι απλά ποιοτικοί, αλλά είναι σαν να συγκρίνουμε τη Χαρούλα Αλεξίου με τη Λέτα Πάνου.

(Διάλειμμα για διαφημίσεις...).

Λοιπόν, έπειτα από αυτό το ποιοτικό διάλειμμα, θα σας παρουσιάσω δύο βίντεα. Ο πρώτος κύριος λέγεται Snik και είναι φάση swag. Τώρα σουάγκ από τα Πετράλωνα και Κινέζοι χορευτές πεντοζάλης και τσάμικου, διαφορές: none, αν το καλοσκεφτείς, αλλά δε γαμιέται. Πάμε.

Καλά, ρε μάλακα, είναι δυνατόν; “Μοναχικός καβαλάρης κάτω απ' τη δύση, ρόκσταρ, πλέιερ, AC/DC”; Ρε Φλώρενς της Αραβίας, θα έρθει ο Ανγκους Γιανγκ και θα σου χώσει το ταυράκι στον κώλο απ' την ανάποδη, όχι απ' την ταστιέρα, που λες τέτοιες μαλακίες και πιάνεις τ' όνομα της μπάντας του στο γεμάτο χύσια του πατέρα σου στόμα σου. Και βγάλε την καδένα που έκλεψες από το θείο σου τον αρχιμανδρίτη μη σε αφορίσει και η Εκκλησία, τρόμπα, και σταματήσει να σε γαμάει και ο παπάς της ενορίας σου. Εν τω μεταξύ, οι στίχοι είναι λες και τους έγραψε η παρέα του αφού σουτάρανε πρέζα και μετά παίξανε χαλασμένο τηλέφωνο.

Τι άλλο θα αντέξει η Τσιγγάνα η καρδιά; Τι άλλο;

Α, σόρι, συγχαρητήρια στα κορίτσα στο 0:59, τόσο σοβαρές κωλοτρυπίδες είχα καιρό να δω -δηλαδή από μια ώρα πριν, που κατέβασα μια τσόντα από γουτζίζ και τόνε βασάνισα για μεσημέρι.

Λοιπόν, πάμε στο επόμενο βίδεο. Αυτό είναι γκάνγκστα φάση, τσεκάρετε.

Αυτός δεν με εκνευρίζει, όμως, γιατί γαμάει άσχημα. Κατ' αρχάς, εκεί που λέει “Προυσ'χή” ψάρωσα ότι ήμουνα ξανά στο κέντρο νεοσυλλέκτων στο Ναύπλιο και έκατσα κλαρίνο, 8 η ώρα, σημαία, τα κιόλια ψηλά λέμε. Επίσης, φαντάσου τα αρχίδια που χρειάζεται να έχεις, όχι μόνο για να δηλώνεις Ελληνας γκάνγκστα ράπερ, αλλά να κάνεις και βίντεο και να βρίσκεις και τριάντα εφτά μαλάκες που το παίζουν συμμορία σου φάση κι έτσι. Πιο πολλά κι απ' το να δηλώνεις σαϊεντολόγος!

(Το βάζω μόνο και μόνο γιατί γαμάει...)

Ρε μαλάκες, έχετε καταλάβει ότι έτσι και σας δει κάνας άραπας πραγματικός γκάνγκστα θα έρθει να βάλει σε έναν-έναν το Desert Eagle του στο κωλί σας και θα λαδώσει την κάννη του με την τσέρλα σας;

Στην Αμερική, ρε, έτσι και δεν σκοτωθεί ράπερ μια μέρα είναι είδηση και εσύ νομίζεις ότι το drive by είναι όταν πας στα ΜακΝτόναλντς να φας με το αμάξι σου, υπερφλώρε! Μέχρι και αυτοί είναι καλύτεροι από εσένα.

Κλείνοντας, θέλω να πω και ότι έχω μια αμφιβολία σε αυτή τη φάση. Φίλε, πιστεύω ότι παίζει να έχω πιαστεί και μαλάκας, δεν γίνεται. Οι τύποι τρολάρουνε, μας κάνουνε πλάκα. Είναι σοβαροί κύριοι στην καθημερινότητά τους και τα Σαββάτα κάθονται και φτιάχνουνε αυτά τα βίδεα και γελάνε μαζί μας. Δεν εξηγείται αλλιώς...

Και το τραγουδάκι μας, διαβάστε τους στίχοι και καταλάβετε τι θα πει κανονικό χιπ χοπ.

ΠΟΛΛΑ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΛΕΜΕ...

Λοιπόν, πουτάνες, τέλος τα ψέματα. Διπρόσωπος εδώ, από τα μαγευτικά Ιωάννινα, τον νέο τόπο διαμονής μου φορέβα εντ έβα να πούμε, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία που θα πούμε στο μέλλον. Σήμερα θα βγάλουμε οργή, θυμό καταπιεσμένα συναισθήματα και όλες τις πούτσες που κερνάνε τους ασθενείς τους οι τρελογιατροί παύλα ψυχοθεραπευταί. Γιατί φτάνει πια. Γιατί φτάνει. ΦΤΑΝΕΙ. ΙΝΑΦ. ΩΣ ΕΔΩ. ΤΕΛΟΣ.

Φτάνει, ρε μπινέ, ψυχοπλακωτικέ μαλάκα, πόρνης γέννημα-θρέμμα με τις μαλακίες που ανεβάζεις στο Φέιμπου. Παραδείγματος χάριν.

Αν ξέρετε τύπο με τον οποίο παίζει να έχετε κάπου, κάποτε στη ζωή σας τον παραπάνω διάλογο και να σας πει στο τέλος “λίγη αγάπη”, όχι, ο Θράσος (κάτι τέτοια ονόματα έχουν κάτι πουτάνας γιοι κουλτουριάρηδες) δεν “είναι ευαίσθητος και δεν φοβάται να εκφραστεί”, μωρή ηλίθια. Ενα μαμόθρεφτο 50 χρονών είναι, που τρώει τη σύνταξη της μάνας του, με την οποία μένει και μαζί, και θέλει με αυτές τις αρχιδιές...

1. Να σε γαμήσει.
2. Οταν πεθάνει η πουτάνα η μάνα του να σ' τα τρώει εσένα.

Ξέρω κάτι τύπους, μαλάκα μου, που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους και τους ταΐζουνε αβέρτα κάτι χαζοκουλτουριάρες, που άμα τους πεις τις φράσεις “έχω διαβάσει στο παρελθόν Κούντερα” και “θα ήθελες να δούμε μια ταινία του Λιντς;” υγραίνεται και το μουνί της γιαγιάς τους στον τάφο. Και η απόδειξη είναι ότι με τη δεύτερη ατάκα έχω γαμήσει, μπίτσεεεεεεεζζζζζ (το ορκίζομαι).

Αν σέβεσαι τον εαυτό σου, έχεις δείκτη νοημοσύνης πάνω από 4 και θέλεις να κάνεις καλό στην κοινωνία, η απάντηση που πρέπει να του δώσεις είναι η εξής: “Θράσο, είσαι ένα αυτάρεσκο αρχίδι που νομίζει ότι επειδή διάβασε μία παράγραφο Φρόιντ και τον τίτλο στο εξώφυλλο ενός βιβλίου του Νάνου Βαλαωρίτη θα σου δώσουμε και το κλειδί της κωλότρουπάς μας για να μας κερνάς κάναν τσόσπου σε καμιά στραβή που θα κάθεται. Η πούτσα σου είναι τόσο μικρή που τη μετράς σε μποζόνια Χιγκς. Ασε μας, κουκλίτσα μου”.

Φτάνει πια με τα φερστ γουόρλντ πρόμπλεμς σας. Στ' αρχίδια μας που έχεις πέσει σε κάταθλα επειδή είχες κοζάρει καφετιέρα Ζανούσι και πήγες στο μαγαζί και είχαν πάρει το τελευταίο κομμάτι. Στ' αρχίδια μας που δεν μιλιέσαι επί μία εβδομάδα επειδή ο πατέρας σου δεν σου παίρνει το TDM το Adventure. Στ' αρχίδια μας που δεν έχεις να πας τρεις φορές την εβδομάδα για ποτό, αλλά μόνο δύο, επειδή σου έκοψαν 50 ευρώ από το μισθό. Στ' αρχίδια μας που δεν έχεις Ιντερνετ για μία ώρα και κάνεις σαν κακομαθημένη πουτάνα των Β.Π., που ναι μεν της πήρε ο μπαμπάς της την τσάντα Λουί Βιτόν διαδικτυακά, αλλά αργεί το shipping. Και εσύ η τελευταία στ' αρχίδια μας, και εσύ και η τσάντα σου και ο πατέρας σου ο πούστερμαν. Γαμώ το Χριστό σας. Στ' αρχίδια μας που σου κόψανε το κινητό, που σου κάηκε ο σκληρός, που δεν βρίσκεις ταξί, που σου πασάρανε σάπιο σάντουιτς, που δεν σου τραβάει το καζανάκι. Το τελευταίο πες το σε έναν αράπη που ζει στη Σιέρα Λεόνε. Η απάντηση που θα λάβεις θα είναι η εξής: “Τι λες, ρε φίλε, αλήθεια χέζεις σε απόλυτα καθαρό νερό;

Ουάου”.

Φτάνει πια με τις καριόλες που θέλουνε να κάνουνε “καριέρα”. Ποια καριέρα, μανδάμ; Η μάνα σου που σε μεγάλωσε έκανε καμιά καριέρα; Ή ήταν αναξιοπρεπής επειδή δήλωνε “οικιακά”. Ή δυστυχήσατε ως οικογένεια; Ή σου έλειψε τίποτα ποτέ επειδή δούλευε μόνο ο πατέρας σου; Καριέρα λέει... Πφφφφφφφφφφφφ. Και μετά βρίσκεις έναν υπερφραγκάτο χρηματιστόπουλο και δεν σε χαλάει που φέρνει τρελό χαρτί στο σπίτι και εσύ δεν δουλεύεις. Μισό, όμως, γιατί τώρα το έπιασα. Δεν είναι η καριέρα που σε τρώει να κάνεις, αλλά το γεγονός ότι δεν θέλεις να κάνεις τίποτε άλλο από το να βρεις ένα μαλάκα και να του τα τρως χοντρά. Αυτό που θες να κάνεις λέγεται “τίποτα”, όχι “καριέρα”. Οπότε μπες κι εσύ σε μια καινούργια λίστα που έχω φτιάξει με τίτλο “Αντε και γαμήσου”. Ξέρεις πότε θα σε σεβαστώ όσον αφορά την καριέρα; Αμα βρεις ένα παλικάρι, αγαπηθείτε και βάλετε μισά-μισά για να κάνετε μια δουλειά. Εκεί κάνε και καριέρα και ό,τι θες. Το να παίρνεις τσιμπούκια για να ανελιχθείς επαγγελματικά και να έχεις κάνει τον αριβισμό χόμπι ή το να δηλώνεις καριερίστα και να παντρεύεσαι τον πρώτο μαλακοπίτερ παν που βρίσκεις μπροστά σου δεν λέγεται καριέρα, λέγεται πουτάνα στο χωριό μου. Και πείτε με και μισογύνη. Μόνο, αν το κάνετε, ανατρέξτε στην προηγούμενη παράγραφο, στο κεφάλαιο “Στ' αρχίδια μου”.

Φτάνει πια με όλους τους πούστηδες που δηλώνουν αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι, εθνικιστές, φασίστες και όποια άλλη ταμπέλα η στερεότυπο σας έχει περάσει ο πούστης ο πατέρας σας. Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ο φασίστας, ο αριστερός, ο εθνικιστής, ο κεντρώος και οποιοσδήποτε άλλος, αυτή τη στιγμή, στην Ελλάδα του σήμερα, έχουν ακριβώς τα ίδια προβλήματα. ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΑ ΙΔΙΑ ΟΜΩΣ! Το να πηγαίνουν στα άκρα σε μια τόσο δύσκολη για τη χώρα συγκυρία και το ότι στο τέλος θα καταλήξουν να σκοτώνονται μεταξύ τους απλώς ευνοεί τη νέα τάξη πραγμάτων και τον ολοκληρωτισμό, που αν τον προσωποποιούσαμε θα μπορούσε να λέει: “Kαι γαμώ. Τους έχω πιει το αίμα με το μπουρί και αυτοί αντί να έρθουν να με γαμήσουνε από κώλο με το σκουπόξυλο, σκοτώνονται μεταξύ τους. Διαίρει και βασίλευε, αγαπητέ μου, διαίρει και βασίλευε”. Με το να χωριζόμαστε και να πηγαίνουμε προς τα άκρα δεν κάνουμε τίποτα, μαλάκες. Πιτσιρικά που είσαι στο ΜΛ ΚΚΕ και πιτσιρικά που είσαι στη Χρυσή Αυγή είστε το ίδιο για το μπούτσο. ΔΑΠίτη και ΠΑΣΠίτη, ζέχνετε σαπίλα και οι δύο. Αντε και γαμηθείτε όλοι σας. Σκεπτόμενους χρειαζόμαστε, όχι ακραίους.

Αυτά για σήμερα και το κείμενο γράφτηκε σε πέντε λεπτά εν μέσω δουλειάς. Και αν δεν σας άρεσε, στο κεφάλαιο “Στ' αρχίδια μου” και πάλι. 

KAI ΠΕΝΤΕ ΚΑΙ ΕΞΙ ΚΑΙ ΕΦΤΑ

Συνεχίζουμε με τη σχέση των επτά χρόνων, γιατί μου έχετε ζαλίσει τ’ αρχίδια πιο πολύ και απ’ το να τα είχα βάλει σε Καρουζέλ και να είχα ξηγηθεί στον κινητήρα κηροζίνη και νιτρομπουκάλες. Κουτσομπόλικες κουφάλες, θεατές της κλειδαρότρυπας, μη γράψει κανένας κάτι για τη ζωή του, πάει το αριστερό κλικ πιο γαμιώντας κι απ' τα πόδια του George Kollias...

...στο μπλογκ του, μη και χάσετε κανένα επεισόδιο και πάθετε κάνα ισχαιμικό από τη στεναχώρια. ΧΩΣΤΗΡΑ, μίλα, ρε μουνί.

5ος χρόνος

Ο 5ος χρόνος, λοιπόν, παιδιά, είναι της πίεσης. Αξηγούμαι. Ή θα είναι της πίεσης από τη γενέκα ή θα είναι της πίεσης από τις οικογένειές σας. Από τη γενέκα προσωπικώς δεν έφαγα πίεση, οπότε πάμε παρακάτω.

Στην αρχή το πάνε χαλαρά. «Πέντε χρόνια κοντεύετε, τι περιμένεις, πρέπει να κάνετε το επόμενο βήμα, να το πάρεις το κορίτσι». Μωρέ, το έχω πάρει σε στάσεις που θα βγάζαμε το «Kama Sutra 2: τα ακεκλοφόρητα» και δεν τις έχετε καν φανταστεί, αλλά πάμε και πάλι παρακάτω. «Να κάνετε και ένα παιδάκι, να χαρούμε κι εμείς». Να σας πάρω τη βιντεοκασέτα με τον Ζήκο, να τη βλέπετε και να ξεκωλιάζεστε τόσο απ’ τα γέλια, που θα παίζετε διελκυστίνδα με τα κωλάντερά σας. Εκεί να δεις χαρά.

Εχουνε μια εντύπωση, ρε πούστη μου, ότι κάποια πράγματα ΠΡΕΠΕΙ να τα κάνεις γι’ αυτούς. Τι είναι, μωρέ μαλάκες, το παιδί, «πέρασα στις πανελλήνιες, γιούχουουου», για να χαρείτε; Μήπως να σας πούμε και τις γόνιμες μέρες, να μας παίρνετε το πρωί και να μας λέτε «οι γονείς σας σήμερα σας ενημερώνουν ότι είναι μία από αυτές τις μέρες. Μπορείτε να ξεφλοκιάσετε μέσα άκοπα και άφοβα»; Μήπως να βάλουμε και ενδοεπικοινωνία, να είμαστε σαν τα Goody’s: «Ενα τσιζ και δύο κλαμπ. Και χύστε μέσα, παρακαλώ»; Αλλο. «Εμείς σ’ τα δώσαμε όλα όταν ήσουνα μικρός, ό,τι ήθελες είχες, δώσε μας κι εσύ λίγη χαρά». Να σας δώσω. Να, ένα τσουρέκι από τα MAX PERRY, να σας θυμίζει τ’ αρχίδια μου όταν μου λέτε τέτοια πράματα. Και φτάνεις και στο άλλο σημείο. Εκεί σε θέλω, να σε δω αν είσαι μάγκας.

«Κοιτάξτε, όταν θα παντρευτούμε θα το κάνουμε με πολιτικό γάμο. Δεν θέλουμε θρησκευτικό».

(Η μουνάρα στο τέλος είναι για να σπάσει λίγο η στεναχώρια.)

Είναι να πέσουνε να πεθάνουνε λέμε. Η μάνα μου, ρε, που μου διάβαζε Κούντερα και Καζαντζάκη και το έπαιζε ψιλοάθεη, μου έχει αρχίσει κήρυγμα για θρησκευτικούς γάμους και τέτοια και μου σπάει τα πελέ ολημερίς. Και κάνει και κάτι μεγάλους σταυρούς τώρα που γερνάει, πιο μεγάλους κι απ’ τον κανονικό, του Χριστού, αν κρίνω από το γεγονός ότι τα ΙΚΕΑ ετοιμάζονται να βγάλουνε κουζίνα Kristo Taag, ολάκερη από τίμιο ξύλο να ‘ούμε. Και με έχει φάει: «ΤΙ; Πολιτικό; Αχ, θα με πεθάνεις! Και τα παιδιά σας; Πώς θα βγούνε στην κοινωνία;». Ξαφνικά πέφτει και delete στο ότι ΞΕΡΟΥΝ ότι δεν τρέχει μία με την αναγνώριση των τέκνων και τη νομική κάλυψή τους στον πολιτικό γάμο και, παίρνοντας το αμάξι του τρελού επιστήμονα στο «Back to the future», πάμε τρακόσα χρόνια πίσω, που άμα δεν ήσουνα θρήσκος σου κόβανε την πούτσα και την κρεμάγανε στην πλατεία, σαν τους παστουρμάδες όξω από του Μιράλ και την καρκάλα του Αρη Βελουχιώτη. «Εμείς θέλαμε να σε δούμε ντυμένο/η γαμπρό/νυφούλα ΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑ...».

Κι εγώ θα ήθελα να σας δω

Α) με σκισμένα τζιν και τσουλούφια Emo, αν το πάμε ενδυματολογικά, για να πέσει και γέλιο, και

Β) να ΜΗ ΜΟΥ ΣΠΑΤΕ ΤΗΝ ΠΟΥΤΣΑ. Αυτά. Οπότε σταματήστε.

6ος χρόνος...

...ή χρόνος της ανδρικής γκρίνιας. Ναι, μαλάκες υπάρχει και τέτοια, δεν κλαίνε και δεν γκρινιάζουνε μόνο αι γενέκαι. Στον 6ο μας πιάνει μια ανασφάλεια ότι, επειδή δεν της βγαίνει πια να γαμιόμαστε σαν κονέλια που είναι σε φάση chill out από πάρτι στα Οινόφυτα μετά από 10 κουμπιά, δεν μας θέλει πια. Και κλάψα και «γιατί δεν κάνουμε σεξ όσο παλιά;» και «μήπως παίζει κάτι άλλο στη ζωή σου;» και τέτοια θηλυπρεπή, που κανονικά για να τα πεις πρέπει να είσαι πιο gay κι απ’ τον σημαιοφόρο του gay parade, αλλά τα λες και νομίζεις ότι έχεις και τόσο δίκιο που δεν σε καταλαβαίνει κανένας, ωσάν τον Γαλιλαίο, που έλεγε «γυρίζει, μωρέ χαϊβάνια», του λέγανε αυτοί «με την καμίααααα», ξανάλεγε αυτός «γυρίζει λεμέεεεεε», του λέγανε «άμα έχεις άντερο ξαναπέστο και σου γαμήσαμε τα πρέκια» και μετά αυτός είπε «καλά, δεν γυρίζει», αλλά ξεκάρφωτα έπινε φράπα γλυκό γάλα π.χ. και μισολόγαγε «κι όμως γυρίζει, και το μουνί της μανας σας, φλώροι, χμφλαλφρσλλδλαλαλδλ».

Ξεκόλλα, μαλάκα, κλαψομούνη. Σε θέλει ακόμα, αλλά είστε 6 χρόνια μαζί. Τι θες στην τελική; Και πούτσα θα πέφτει και όλα καλά θα είναι και ωραία φάση θα παίζει, αλλά δεν γίνεται να έχουν περάσει έξι χρόνια, να κόβεις τα τίγκα στο πένθος νύχια των ποδιώνε σου, να φοράς φανέλα Μινέρβα τίγκα στη μουστάρδα από βραδινό σούβλακο και αυτή να σε γλέπει σαν τον Σάκια τον Ρουβά στην παραλία, τόσο τίγκα στα λάδια που τόνε ζηλεύει σαργός που μόλις βγήκε από σχάρα, κι απ’ όπου περνάει μετά να σφουγγαρίζεις απ την γκάβλα της για πάρτη σου.

Κι εσύ, αδερφέ, σκέψου λίγo: στον 6ο χρόνο δεν γλέπεις μόνο στρινγκέλες, όπως στον 1ο, αλλά έχεις ρίξει και πέος με βρακοζόνα-αλεξίπτωτο τρία τέταρτα, 6 γιούρο από Μοναστηράκι. Δεν είσαι κι εσύ στην ίδια φάση που ήσουνα στον πρώτο και λογικό είναι κιόλας. Αλλά δεν σημαίνει και τίποτα. Είπαμε. Λίγη δουλίτσα και κοινή προσπάθεια θέλει. Κάνε κι εσύ μια προσπάθεια να δίνεις λίγη γκάβλα στη σχέση σας πότε πότε. Αναψε κάνα κερί, φτιάξε λίγο ατμόσφαιρα, τράβα όπως πλένει τα πιάτα και φόρα τον της εκεί που δεν το περιμένει. Πάρ’ της και κάνα γκαβλωτικό εσώρουχο, να γουστάρετε. Αρέσουνε αυτά στις γκόμενες, άκου και τον έμπειρο.

7ος χρόνος

Θυμάσαι το σκηνικό στο «Matrix» -το 1, όχι τα άλλα δύο, που μας κάψανε το κεφάλι από τα δεδομένα και δεν καταλάβαμε και Χριστό-, που του λέει ο Μορφέας του ατάλαντου του Κιάνου Ριβς (o παγκόσμιος Γιώργης Νινιός λέμε) να πάρει το μπλε ή το κόκκινο χάπι; Αυτό γίνεται στον 7ο, φίλε. Εκεί παίρνεις την απόφαση. Ή τελειώνει η φάση μεταξύ σας ή λέτε ότι «μια χαρά έχει πάει μεχρι τώρα, ας κάνουμε το βήμα παραπάνω», που περιλαμβάνει παιδιά, δυσκολίες, χαρές λύπες, αναπάντεχα πράγματα και τι στο διάολο άλλο δεν μπορώ να φανταστώ. Απλώς υπάρχει μια διαφορά σε σχέση με το «Matrix». Αν πάρεις το μπλε και συνεχίσεις για να γεράσετε μαζί ετσέτερα ετσέτερα, δεν σημαίνει ότι μια μέρα δεν μπορεί να ανακαλύψεις/ανακαλύψει ότι δεν πάει άλλο η φάση και να σπάσεις/ει την καβάτζα και να πιεις/ει το κόκκινο χαπάκι και η φάση σας να μείνει μια ωραία (ή και σκατά, ανάλογα το χωρισμό) ανάμνηση.

Η γαμιόλα η ζωή δεν προγραμματίζεται, μάγκες. Κάνεις σχέδια, πολλές φορές κάθονται και λες «τι γαμώ που τα έχω φέρει στη ζωή μου» και άλλες τα σχέδιά σου γίνονται τόσο πουτάνα που λες «μαλάκα μου, τελικά δεν μπορούμε να κοντρολάρουμε τίποτας σε αυτή την πουτάνα τη φάση που ζούμε».

Αλλά την απόφαση πρέπει να την πάρεις, μάγκα. Πόσο θα είστε γκόμενοι; Πόσο θα την πηδήξεις πια; Πόσος καιρός πρέπει να περάσει για να καταλάβεις αν σου κάνει ή όχι; Επτά είναι αρκετά, μάγκα. Είναι το όριο. Οπότε κάνε το βήμα ή κάνε την κότα και πάρε πούλο. Κι αν κάνεις το βήμα, κράτα και την κόκκινη τη χάπα, αλλά ξέχνα τη. Ασ’ τη στην τσέπη και μην τη θυμάσαι, μη σε βασανίζει. Ο,τι είναι να γίνει θα γίνει. Εγώ, πάντως, σου εύχομαι το κόκκινο χάπι να σαπίσει και να έχετε ζήσει μια ευτυχισμένη ζωή μαζί. Μάλλον... μου το εύχομαι.

Με συγκινήσατε πάλι, ρε μπαγάσες. Αντε, πάρτε και το τραγουδάκι σας...

ΕΝΑ ΑΡΘΡΟ ΗΡΘΕ ΑΠΟΨΕ ΑΠ' ΤΑ ΠΑΛΙΑ

Επειδής είσαστε καλά παιδιά και επειδής κάποια παλιά άρθρα που έγραφα σε ένα χώρο που κάποτε αγάπησα και σήμερα μισώ θανάσιμα έχουν κατέβει λόγω αλληλομηνύσεων, θεώρησα ότι πρέπει ο λαός του κοσμαγάπητου αυτού μπλογκ, και τα 68 αυτά άτομα, να έχει πρόσβαση στην αλήθεια. 


Define "αλήθεια", μαλάκα Διπρόσωπε, θα πεις και θα σε απαντήσω με τα λόγια του Socrates στο συμπόσιο του Πλάτωνος, όταν κάποιος από τους συνομιλητές, μετά από μια λεκτική πούτσα που είχε φάει από τον φιλόσοφο, του είπε ότι "είναι δύσκολο για μένα να αντικρούσω τον Σωκράτη". Και ο τεράστιος απάντησε: "Τον Σωκράτη είναι πολύ εύκολο να αντικρούσεις, νέε μου, την αλήθεια είναι που δεν  μπορείς να αντικρούσεις με τίποτε". 


Και αφού σας το 'παιξα και μαγκιά, ότι ξέρω και δυο πράματα παραπάνω, σας δίνω και το άρθρο μου για τον "Κυνόδοντα", ό,τι χειρότερο έχω δει στη ζωή μου σε ταινία. Enjoy, Milko και τα ρέστα.




Κυνόδοντας και το πληκτρολόγιο της μάνας τους


Υπήρξαν στιγμές που κάποιοι άνθρωποι, σε εκλάμψεις εγκεφαλικής διαύγειας συνδυασμένης με υψηλότατο IQ, έκαναν φανταστικά, αξεπέραστα πράγματα. Οπως π.χ.:

• Ο Νιλ Αρμστρονγκ και ο Μπαζ Ολντριν, που περπάτησαν στη Σελήνη -και αυτοί που λένε ότι όλα ήταν μουσαντά και σότα να κλείσουν υπολογιστή και να ανοίξουνε Λιακόπουλο, για να τσεκάρουνε τα τελευταία νέα των Νεφελίμ και πώς πάνε τα χαμπέρια στην υπόγεια πόλη Νταγκλαμαγκάν. 
• Ο Λούντβιχ φαν Μπετόβεν, που έγραψε φανταστική μουσική, που αν ξεστραβωθείς και κλείσεις επιτέλους τον Κιάμο και την Κοκκίνου, μπορεί να μάθεις και πέντε πράματα και να μη σε λένε μπιρμπιτσόλι στις καθωσπρέπει παρέες. Ναι, για σένα μιλάω, αναγνώστριά μου. Μη νομίζεις ότι σε ξέχασα. Αλλα σε αφήνω προς το παρόν και προχωράω παρακάτω.
• Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, που τι να πρωτογράψουμε γι' αυτόν; Ο τύπος έχει υπολογιστεί ότι είχε IQ 210. Αν αναλογιστούμε ότι του Αϊνστάιν ήταν 175, η κόντρα γίνεται κατευθείαν Μπαρτσελόνα - Αγιαξ Παραβόλας, ο Λεονάρντο τυπώνει αυτόματα τη Θεωρία της Σχετικότητας σε κωλόχαρτο, σφουγγίζεται και δεν αξίζει να ασχοληθούμε περαιτέρω γιατί το ξεφτιλίσαμε ήδη.

Υπήρξαν, όμως, και στιγμές που κάποιοι άνθρωποι, σε εκλάμψεις εκτυφλωτικής βλακείας πες το, έλλειψης νοημοσύνης πες το, ξώμειναν από πρέζα και δεν είχανε τι να κάνουνε για να φύγει η χαρμάνα, δεν ξέρω τι, αλλά έκαναν τόσο τραγικά πράγματα που κωλοψαρώσανε μέχρι και ο Ευρυπίδης και ο Αισχύλος, που είχαν γράψει τις μεγαλύτερες τραγωδίες λέμε και τόσο κλάμα ούτε η Μάρθα Βούρτση παλαιά. Κουρόμπλο το δάκρυ, που λένε και στο χωριό μου. Οπως π.χ.:

• Ο Χάρης Ρώμας και η ερμηνεία του στο «Κωνσταντίνου και Ελένης».
• Ο Χάρης Ρώμας και η ερμηνεία του στο «Καφέ της Χαράς».
• Ο Χάρης Ρώμας στις θεατρικές παραστάσεις του. Οχι, ρε παιδάκι μου, δεν είμαι τόσο μαζόχας ώστε να πάω θέατρο να δω Ρώμα -άλλωστε αυτό είναι κάτι που σκιάζομαι όσο η παρθένα χωριατοπούλα τον Ανέστη Βλάχο στον βάλτο-, αλλά τι, ας 'ούμε, εσείς πιστεύετε ότι ο Ρώμας στο θέατρο μεταμορφώνεται και από Αταλάντου και Ατέχνου γωνία μετακομίζει στη Λεωφόρο Μάρλον Μπράντο; Μη χέσω...
• Ο ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ... 

Και μπαίνουμε στο θέμα μας, κύριοι και κυρίες (είδατε, βρε, πάντα σας βάζω κι εσάς μέσα, κοριτσάκια μου γλυκά). 

Πρώτον, ρε Λάνθιμε, από πού ψωνίζεις χόρτο, αγόρι μου, και έφαγες το φλας να γυρίσεις αυτό το πράμα, που πήγε και στα Οσκαρ τρομάρα του; Ποιος Σατανάς μπήκε μέσα σου και είπες: «Α, θα γυρίσω ό,τι πιο αρρωστημένο έχει παίξει ever, και όχι μόνο αυτό, αλλά θα πάρω και τους χειρότερους ηθοποιούς που παίζουνε στην Ελλάδα. Και θα πάω και Οσκαρ!»; Και πήγες κιόλας! Και μην ακούσω ενστάσεις για τους ηθοποιούς και το παίξιμό τους. Ελεος. Τι διάολο, το κάστινγκ το ξηγήθηκες στο «Θέατρο της Τετάρτης» που βγάζει η Αννίτα; Μιλάμε τόσο ατάλαντοι είχανε να βγούνε από τότε που έκανε ντεμπούτο ο Γιώργης ο Νινιός. Οπα, παρένθεσις. 

(Οταν αναφερόμαστε στον γίγαντα και τρισμέγιστο τιτάνα της υποκριτικής Γιώργη τον Νινιό, μιλάμε για έναν άνθρωπο που κανένας δεν έχει καταλάβει γιατί έχει κάνει καριέρα και τόνε παίρνουνε στις δουλειές χωρίς να έχει ψήγμα ταλέντου. Ο R2D2 στο «Star Wars» είναι πιο καλός ηθοποιός από τον Γιώργη τον Νινιό. Ενας με μανιοκατάθλιψη τελευταίου σταδίου σε συνδυασμό με παράλυση των μυών που προκαλούν το χαμόγελο και δυστονία στα μάγουλα είναι πιο εκφραστικός από τον Γιώργη. Λέγεται ότι μια φορά που προκλήθηκε σύσπαση στο μούτρο του Γιώργη το σκεφτήκανε στην Ακαδημία για Οσκαρ -σας πρόλαβε ο Γιώργης, κουφάλες σκυλόδοντες, αλλά δεν δικαιώθηκε-, αλλά μετά γέλασε κι ο Θεόφιλος Βανδώρος και πέσανε σε ξέρα. Και όποια πει ότι ο Νινιός είναι ωραίος γκόμενος, να της βγει ο γιος κράμα από εθνικό σταρ και Μίστερ Μπούτια, τέλος). 

Δεύτερον, είπες να βάλεις κάτι ερωτικές σκηνές όπου ο μεγάλος γιος πηδιόσαντε με μία γκόμενα που φέρνει επί πληρωμή ο πατέρας στο σπίτι. Και είπες να το κάνεις και τέχνη και να δείχνεις τα επίμαχα σημεία (γιατί έτσι είναι η τέχνη), όπως το πληκτρολόγιο -για όσους δεν έχουν δει το έργο να αναφέρω ότι στην ιδιαίτερη γλωσσική διάλεκτο που μιλάνε στην ταινία η γνωστή παροιμία θα ήταν «εδώ ο κόσμος καίγεται και το πληκτρολόγιο χτενίζεται». Και γιασασίν του τού μάγκα του Λάνθιμου είπαμε τότε για πάρτη σου. Ομως συγγνώμη, ρε μάστορα, για κάτσε μισό. 

Αμα πας να κάμνεις κάτι τύπου τσόντα, κάν' το σωστά, τύπου Τζούλιας, που έκανε και λεύκανση και έβαλε και καινούργια αερόσακα και στο νούμερο δύο went black and never came back. Τι κατεβάζει η γκόμενα το βρακί και σκάει από μέσα το λυκοτόμαρο που φόραγε στην καρκάλα ο Λοχαγός Μαρκ στους Λύκοι του Οντάριο; Ξουράφια και αποτριχωτικές ταινίες δεν παίζουνε στην κοινωνία που διαδραματίζεται η ταινία; Εκεί που είπαμε ότι τελικά κάτι λέει το εργάκι και θα πάρουμε δουλειά για το σπίτι, έσκασε ο Teenwolf και ξενέρωσε το Σύμπαν. Ασε που μετά έβαλες και τα αδέρφια να πηδιόσαντε και φρικάραμε πιο πολύ κι από τότε που ένας στην κατάληψη έφερε την τσόντα με την Τσιτσιολίνα και το άλογο, που φεύγαμε όλοι στην τουαλέτα για ρουκέτες και αυτός έλεγε «τι φεύγετε, ρε, δεν είσαστε open minds ας 'ουμε;».

Τρίτον, εγώ το έργο το θέλω απλό. Τύπου υπόθεσις «ο Γιώργος είναι υδραυλικός και της κυρίας Μαρίας της παντρεμένης, που λείπει κι ο άντρας της, της χάλασαν οι σουλήνες. Οπότε καλεί τον Γιώργο να της τους φτιάξει, που, ω, τι έκπληξις, σκάει στο σπίτι της χωρίς σώβρακο και εκεί...». Η συνέχεια επί της οθόνης και στα παλιά τα σινεμά δίνανε και κυπελλάκι στην είσοδο να μη λερώξεις, ενώ είχες φτιαχτεί και ως άνδρας με δύο έργα καράτε, Μπρουσλίδικα, αντρίκεια, που είχαν παίξει πιο πριν. Λούτσα και ξύλο, δηλαδή και άγιος ο Θεός και έφευγες από το σινεμά πρώτος μάγκας. Αυτά με τα έργα που είναι ντεμέκ αλληγορίες και ο σκηνοθέτης θέλει να πει άλλο από αυτό που δείχνει και εμείς οι οπισθοδρομικοί και πουριτανοί δεν τα καταλαβαίνουμε, συγγνώμη, αλλά από το να μου αρέσει ο «Κυνόδοντας» και να θεωρούμαι εμπροσθοδρομικός και αλτέρνατιβ υπεργαμάτο τυπάκι, χίλιες φορές πρεζάκιας να κάνω τράκα στην Τοσίτσα για να σουτάρω το κατιτίς μου. Πες με και χαζό, ρε παιδί μου, ότι δεν νιώθω. Δεν με νοιάζει μία.

Τέταρτον, τι θα γίνει, ρε φίλε, με όλους εσάς τους ψευτοκουλτουριάρηδες, που βλέπετε στις ταινίες του Αγγελόπουλου τον πρωταγωνιστή να διανύει εκατό μέτρα και τα δείχνει και τα εκατό, ΟΛΑ, πετραδάκι, πετραδάκι; Πότε θα σωθούμε από σας; Γιατί εμένα να με σούρει μια γκόμενα που είχα παλιά να δω το «Μια πορνογραφική σχέση» και να μη με αφήνει να ρίξω πόρδο με στεφάνι -αιτωλοακαρνανικός ιδιωματισμός για κάποιον που κοιμάται- και να φύγω κύριος από το σινεμά; Γιατί όταν ήμουνα φαντάρος με πήγανε κάτι σειρές να δούμε στο Διδυμότειχο το «Βλέμμα του Οδυσσέα» του Αγγελόπουλου; Φταίω σε τίποτα; Τους έκλεψα το κουλούρι; Ασε που όταν σφύριξε ημίχρονο και βγήκαμε για τσιγάρο εγώ ήμουνα έτοιμος να πω καμιά μαλακία να γελάσουμε και άρχισε ο ένας να λέει «κοίταξε να δεις, Κώστα, η ταινία είναι ένα οδοιπορικό και ένα χτύπημα της νομενκλατούρας του στρουχτουριστικού υποβάθρου μπλα, μπλα, μπλα, νια, νια, νια» και μου πέσανε όλα τα δόντια, αλλά όχι οι κυνόδοντες, οπότε δεν μπορούσα να φύγω. Δράμα μιλάμε, όχι αστεία.

Κι όπως είχε πει και μια γριά σε έναν Αλβανό ταξιτζή μια φορά «εγώ δεν είμαι ρατσίστρια, τους αράπηδες τους συμπαθώ» και βάρεσε αναβολή ενώ μέτραγε μία και σήμερα ο άθρωπας, κάπως έτσι θα το πω κι εγώ τώρα για να κλείσω. Εγώ δεν έχω κάτι με τους κουλτουριάρηδες, γούστο τους και καπέλο τους, αλλά κουλτούρα να φύγουμε, ρε παιδάκι μου, που έλεγε και ο Χάρρυ ο Κλυνν, κουλτούρα να φύγουμε και τίναξέ τη να πέσει και η τελευταία σταγόν... Πήγαμε και στα Οσκαρ τρομάρα μας...